• ‍ බ්‍රිතාන්‍ය මහා මැතිවරණය කෝබින් සහ වම

    ජෙරමි කෝබින් නායකත්වය යටතේ ලේබර් පක්ෂය සිය මැතිවරණ ප‍්‍රකාශය තුළ සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී හැඩයේ යෝජනා රාශියක් ඉදිරිපත් කරයි. අධ්‍යාපනය සදහා වෙන්කරන ප‍්‍රතිපාදන ඉහළ දැමීම, දුම්රිය සේවය, තැපැල් සේවය, බලශක්ති ක්ෂේත‍්‍රය ආදිය නැවතත් ජනසතු කිරීමේ යෝජනා ඉදිරිපත් වී ඇත. තවද කම්කරුවන් පෙළන ක‍්‍රමයක් වන පැය බින්දුවේ කොන්ත‍්‍රාත් ක‍්‍රමය ,එනම් සේවා යෝජකයන් විසින් වැඩ කළ යුතු පැය ගණන නිශ්චිත නොකරමින් ලබා දෙන කොන්ත‍්‍රාත් ක‍්‍රම අහෝසි කිරීමේ යෝජනාද මෙයට ඇතුළත්ය. මෙහිදී සැලකිල්ලට ගැනෙන වැඩපිළිවෙල පූර්ණ වශයෙන් සමාජවාදී නොවීම හා ඒවා යථාර්ථයක් කරගැනීම ධනේශ්වර ක‍්‍රමය තුළ ඇති නොහැකියාව එසේ තිබියදීම නව ලිබරල් ආර්ථික උගුලේ සිටින බ්‍රිතාන්‍ය පීඩිත පාන්තික මහජනයාට මේ යෝජනාවලට තිබෙන ආකර්ෂණය ඔස්සේ වාම සාකච්චාව පු`එල් කිරීමේ අවකාශය උදා කර දී ඇත.

  • ඉල්ලන්නේ තවත් සිසු ජීවිතයක්ද?

    සබරගමුව සරසවියේ සිසු නායකයන්ට අගොස්තු 08 දින එල්ල කළ මැර ප‍්‍රහාරය තරයේ හෙළාදකිමින් එම සරසවියේ සිසුන් උද්ඝෝෂණයක් සංවිධානය කර තිබුණි.

  • අත්අඩංගුවට ගත් සිසු නායකයින් වහා නිදහස් කරනු!

    නිදහස් අධ්‍යාපනයත් අධ්‍යාපනයේ නිදහත් දිනා ගැනීමේ සටනේදී සිරගත කළ අවිශිබම කැදවුම්කරු සංජීව බණ්ඩාර සහෝදරයා සහ අවිභිබම කැඳවුම්කරු කිඹුල්ලෑවේ චන්දානන්ද හිමියන් වහා නිදහස් කරන ලෙස බලකරමින් දිවයින පුරා විශ්වවිද්‍යාලවල සිසුන් වීදි බසිති

Sunday, December 16, 2018

හැමෝම නායකයො. අද මම එහි ප්‍රකාශකයා. ඒක සමාජ වගකීමක්. -අන්තරේ කැදවුම්කරු මහීල් බණ්ඩාර ‌‌




මේ මොහොතේ රටේ ආර්ථික හා ‌‌‌දේශපාලන වශයෛන් වි‌ශේෂ අරාජිකමක් නිර්මාණය ‌වෙලා තියෙනවා. ඒක  ‌කො‌හොමද විග්‍රහ කරන්නේ?

මේ මොහොතේ විතරක් නෙවෙයි මේ අර්බුදය හැමදාම තියෙන එකක්. වැඩ කරන, දුක් විඳින, පීඩිත පංතියේ මිනිස්සු ජීවත් වෙන්නෙ කොහොමත් අමාරුවෙන්. ඊයෙයි අදයි කියල වෙනසක් නෑ. මේ වෙලාවෙ ලෝකයේම ධනේෂ්වර ආර්ථිකය පසුබෑමකට මුහුණ දීලා. මේ අරාජිකත්වය පිටිපස්සෙ තියෙන ප්‍රධානම කාරණය තමයි ඒක. ඒ ආර්ථික අර්බුදය විසින් චීනය, ඇමෙරිකාව වගේ ලෝක ආර්ථික බලවතුන් වෙළඳපොළ බෙදාගැනීමේ යුද්ධයකට අවතීර්ණ වෙලා. ඒ අන්තර් අධිරාජ්‍ය ප්‍රතිවිරෝධතාවන් මේ සිදුවෙච්ච බලමාරුව පිටිපස්සෙ තියෙනවා. ඒක අපි හොඳාකාරවම දැක්කා මෑත වෙච්ච සිදුවීම්වලින්.
ඔව් ඔබ කියන විදිහට රටේ මේ වෙද්දි විශාල බල පොරයක් නිර්මාණය වෙලා. දේශපාලනය, ආර්ථිකය අරාජික වෙලා. හැබැයි මෙතනදි සලකන්න ඕනි කාරණයක් තියෙනවා. ඒ තමයි මේ ආර්ථික අර්බුදය විසින් දේශපාලන අරාජිකත්වය විසින් පහරපිට පහර දෙන්නෙ මේ සමාජයේ බහුතරයක් වෙච්ච වැඩ කරන පංතියේ මිනිස්සුන්ට. උදාහරණයක් විදිහට රුපියල අසීමිත විදිහට බාල්දුවීම ගන්න පුළුවන්. ඒකෙන් ඇත්තටම අර්බුදයට යන්නෙ පොඩි මිනිස්සුන්ගෙ ජීවිත මිසක් ධනපතියන් නෙමෙයි. ධම්මික පෙරේරලා, හැරී ජයවර්ධනල ඇතුළු ධනපතියන්ට රුපියල බාල්දුවීම ලාභයි. මොකද එයාල උපයන්නෙ ඩොලර්වලින්. ඩොලර් ගණන් යන තරමට ලාභ රේට්ටුව ඉහළ යනවා. ඒ නිසා ඇත්තටම මේ අර්බුදයෙන් බැටකන්නෙ ධනපතියොවත් බඩගෙ ා්ස්තරවාදී ධනේෂ්වර දේශපාලකයන්වත් නෙමෙයි. සාමාන්‍ය මිනිස්සු. වැඩ කරන පංතියේ මිනිස්සු.
රනිල් වෙනුවට මහින්ද ආවත් මහින්ද වෙනුවට වෙන කෙනෙක් ආවත් තත්ත්වය තමයි මේක. ඒ කවුරු ළඟවත් මේ ආර්ථික අර්බුදයට දේශපාලන අරාජිකත්වයට උත්තර නෑ. උත්තර හොයන්න පුළුවන් ජනතාවට විතරයි.

ලාංකීය ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයට වසර 40ක අඛණ්ඩ ඉතිහාසයක් තියෙනවා. අද ඔබ එහි නියමුවා. මොකද හිතෙන්නෙ?

වසර 40ක අඛණ්ඩ ඉතිහාසය ගැන නැවත සිද්ධි විදිහට කතා කරන්න අවශ්‍ය නෑ කියලා මම හිතනවා. මොකද එක එක පුද්ගලයන් චරිත කරන්න, කණ්ඩායම්වලට බලය ගන්න, ලාභ ගන්න බහුතරයක් වෙහෙසෙන වෙලාවෙ දශක ගණනාවක්ම සමාජ අයිතීන් රැකගන්න යහපත් සමාජයක් නිර්මාණය කරන්න ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය කටයුතු කළා කියල මුලු‍ සමාජයම දන්නවා. ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේ නායකත්වය කියන්නෙ අපේ එකමුතුකම. ඒ මත ගොඩනැගිච්ච අපේ සංවිධාන ව්‍යූහය. ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය ඇතුළෙ තනි තනි නායකයො නෑ. හැමෝම නායකයො. අද මම එහි ප්‍රකාශකයා. ඒක සමාජ වගකීමක්.

මේ හැලහැප්පීම් මැද්දෙ නිවැරදිව දේශපාලනය තෝරන එක, නිවැරදි සටන් පාඨ තෝරන එක තමයි වසර 40ක අඛණ්ඩ ඉතිහාසයේ පදනම. ඒ වගේම කැපකිරීම් කරන්න වෙනවා. අපේ සහෝදරවරු, සහෝදරියො අමාරුම මොහොතවල්වලත් අරගලය පාවා නොදී අරගල කරා. ජීවිත කැප කරා. උපාධි කැප කළා. නිෂ්මිලා, ත්‍රිමාල, වෙනුරලා, ජනකලා, සිසිතලා ඒ කැප කිරීම් කරපු ශිෂ්‍ය නායකයො. ඔවුන් දීපු ආදර්ශයන් තියෙනවා. පෙන්නපු මාවතක් තියෙනවා. ඒ පාරෙ ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය මෙහෙයවීම සුළුපටු කාරණයක් නෙමෙයි. ඒ නිසා මේක බරපතල වගකීමක්.

ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය නිදහස් අධ්‍යාපන අරගලයෙන් ඔබ්බට රටේ දැවෙන ප්‍රශ්නවලට මැදිහත් වෙනවා පේනවා. ඒ ගැන මොකක්ද අදහස?

මං ඒකට කෙටි උත්තරයක් දෙන්නම්. අපිට අධ්‍යාපන අයිතිය රැකගන්න සටන් කරන්න වෙන්නෙයි, සමාජයේ අනික් දැවෙන ප්‍රශ්න සියල්ල නිර්මාණය වෙන්නෙයි මේ නරුමවාදී නවලිබරල් ආර්ථික වැඩපිළිවෙළ නිසා. ඒ නිසා නිදහස් අධයාපන අරගලයයි අනික් අරගලයි කියල වෙන වෙනම අරගල නෑ. තියෙන්නෙ එකම අරගලයක විවිධ පැතිකඩ.
අපි ශිෂ්‍යයන් නිසා යමෙකුට කියන්න පුළුවන් නිදහස් අධ්‍යාපන අරගලය පමණක් අපි කළ යුතුයි කියලා. නමුත් එහෙම කරන අරගල ව්‍යාජයි. ශිෂ්‍යයෝ වෙනම, ගොවියො වෙනම, ධීවරයො වෙනම, කම්කරුවො වෙනම කරන අරගල නෑ. ප්‍රශ්න හැම එකකටම තියෙන්නෙ එකම හේතුවක් නම් ඒ හේතුවට විරුද්ධව කරන අරගලය ඇයි කෑලි කෑලිවලට බෙදෙන්න ඕනි කියන්නෙ? ඇත්තටම ඒක තමයි මේ නරුම ධනේෂ්වර ක්‍රමයටත් අවශ්‍ය වෙලා තියෙන්නෙ. මිනිස්සු එකතු වෙන එක, සංවිධානය වෙන එක වළක්වන්න. ඒ ධනේෂ්වරයේ අවශ්‍යතාවය තමයි තනි තනියෙන් ප්‍රශ්න විසඳගන්න උත්සාහ කරන එක. අපි එතන නෑ.
ඒ නිසා අන්තරේ පළවෙනි අරමුණම විදිහට මේ සමාජයේ තියෙන දැවෙන ප්‍රශ්නවලට මැදිහත් වෙන එක. අන්තරේ හදල කරපු පළවෙනි අරගලයම හාල්පොත් කප්පාදුවට එරෙහිව කරපු අරගලය. පහුගිය කාලයේම අපි මේ සමාජයේ විවිධ අරගලවලට මැදිහත් වුණා. මීතොටමුල්ල, බෝගහගොඩ, හෝමාගම ජනතා අරගල, වකුගඩු රෝගය, මර්දනයට එරෙහි අරගලය මේ වගේ ගොඩක් අරගලවලට අපි මැදැහත් වුණා. සහය දුන්නා. ඒ ඒකාබද්ධවීම ඇතුළෙ තමයි ඇත්තටම ජයග්‍රහණ තියෙන්නෙ.

චෝදනාවක් තියෙනවා ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය පිටුපස සේශපාලන හස්තයක් තියෙනවා කියල. මොකක්ද ඔබේ අදහස?

හැංගි හැංගි කරන දේශපාලනයක් ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයට නෑ. අපි විවෘතව දේශපාලනය කරනවා. ඒ දේශපාලනය තමයි මේ රටේ පීඩිත පංතියේ මිනිස්සුන්ගෙ දේශපාලනය. අපි ඒ දේශපාලනය විවෘතව කියල තියෙනවා. විවෘතව කරල තියෙනවා. 1978 ඉඳන් අද දක්වා අපි ගත්ත සටන් පාඨ ඇතුළෙ, කරපු අරගල ඇතුළෙ ගැබ් වෙලා තියෙන්නෙ ඒ දේශපාලනය. ඕනම කෙනෙක්ට ඒ දිහා බැලු‍වම අපි කරන්නෙ මොකක්ද කියල පැහැදිලිව තේරුම්ගන්න පුළුවන්.

අද පවතින ආර්ථික අර්බුදයට, සමාජ අර්බුදට, සංස්කෘතික වශයෙන් මුහුණ දීල තියෙන අර්බුදයට, පාරිසරික අර්බුදයට පොදුවේ සමාජයක් වශයෙන් මූණදීල තියෙන අර්බුදවලට හේතුව දේශපාලනිකයි. ඒ තමයි මේ මජර ධනේෂ්වර දේශපාලනය. ධනපතියන්ගෙ ලාභ රේට්ටු ගැන මිසක් මිනිස්සුන්ගෙ ජීවිත ගැන නොහන දේශපාලනය. ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේ සැඟ වුණු දේශපාලනය ගැන කියන අය ඇත්තටම කියන්නෙ අපිට මේ පවතින පාලක පංතියේ දේශපාලනය පිළිග න්න කියල. ඒක කරන්න අපි සූදානම් නෑ.

පසුගිය දශක 04 පුරාම ආණ්ඩු මාරු වුණා. මූණු මාරු වුණා. ඒත් අන්තරේ මහපාරේ?

මේ දවස්වල උත්තර දෙන්න හොඳ ප්‍රශ්නයක්. මොකද මේ වෙලාවෙත් ගොඩක් අය බලන් ඉන්නෙ මේ තියෙන බල පොරය දිහා. මෙතනදි ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය විදිහට අපිට සමාජයට කියන්න තියෙනවා කතාවක්. කවුරු මහපුටුවලට ආවත් ගියත් ඒවගෙ න් අපේ ජීවිතවලට වෙච්ච සෙතේ මොකක්ද? ආණ්ඩු මාරු වුණාට, මූණු මාරු වුණාට අපේ ජීවිත නන්නත්තාර කරපු එක ප්‍රශ්නයක්වත් ඒවගෙන් මාරු වුණාද?
මේ ධනේෂ්වර ක්‍රමයට මිනිස්සුන්ගෙ ප්‍රශ්න විසඳන්න බෑ. මොකද මේ සිස්ටම් එකේ පදනම තමයි පෞද්ගලික දේපල. සූරාකෑම. ඉතිං ප්‍රාග්ධ

නය සුළු පිරිසක් අතේ සංකේන්ද්‍රණය වෙන එක තමයි වෙන්නෙ. ඒකෙ ප්‍රතිඵල තමයි සමාජයේ විෂමතාවන් වැඩි වෙන එක. දරිද්‍රතාවය ඉහළ යන එක. මිනිස්සුන්ගෙ ජීවිත අර්බුදයෙන් අර්බුදයට යන එක. ඒක වළක්වන්න ලාභ මත පදනම් වෙච්ච ධනේෂ්වරයට බෑ. ඒ නිසා මේ මූණු මාරු, ආණ්ඩු මාරු දිහා බලාගෙන ඉඳල වැඩක් නෑ. අපි බිම බලමු. අපේ ජීවිත දිහා බලමු. අපිට එකතු වෙලා කරන්න අරගලයක් තියෙනවා. අයිතීන් දිනාගන්න. අන්න ඒ අරගලයට එකතු වෙමු.

ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය අභිමුව මේ මොහොතේ පවතින අභියෝග මොනවද?  එයට එරෙහි අන්තරේ ඉදිරි වැඩපිළිවෙළ මොකක්ද?

මේ මොහොතේ අභියෝග ගණනාවක් අපි හමුවේ තියෙනවා. පළවෙනි එක අපිට අපිත් එක්ක කරගන්න අරගලයක් තියෙනවා. මේ පසුගාමී සමාජයේ බලපෑම්වලින් මිදිච්ච සාධාරණත්වය, සටන්කාමීත්වය මත පදනම් වෙච්ච දියුණු සංස්කෘතියක් සටන් කරන ව්‍යාපාර තුළ ඇති කරගත යුතුයි. ඒ අභියෝගය ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයටත් තියෙනවා.
නිදහස් අධ්‍යාපනය, නිදහස් සෞඛ්‍ය ඇතුළු ජනතා අයිතිවාසිකම් තියෙන්නෙ බරපතල අනතුරක. පාලකයො ක්‍රියාත්මක කරන්නෙ නවලිබරල් ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය. මේ ප්‍රතිපත්තිය නිසා මිනිස්සුන්ගෙ මූලික අයිතීන් පවා වෙළඳභාණ්ඩ බවට පත්වෙලා සිල්ලරට විකිණෙන්න පටන් අරන්. මේකට විරුද්ධව කරන

අරගලය සුළුපටු නෑ. ශිෂ්‍යයෝ විතරක් නෙමෙයි පොදු ජනතාවත් මේ වටා තවතවත් එකතු කරගන්න අවශ්‍යයි. කම්කරුවො, ගොවියො, ධීවරයො, ශිෂ්‍යයෝ මේ හැම දෙනාම එක සටන් පෙරමුණකට පෙළගැස්විය යුතුයි. නිදහස් අධ්‍යාපනය උදෙසා සිසුජන ව්‍යාපාරය ගොඩනගල ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය විසින් පදනම දැම්මෙ ඒ ඒකාබද්ධ අරගලයට. අපි හිතනවා සරසවිවලින් ඔබ්බට ගිහින් නිදහස් අධ්‍යාපන අරගලය වටා මේ හැම ජනතා බලවේග යක්ම සංවිධානය කිරීමේ වගකීම ශිෂ්‍යයන්ට තියෙනවා. ඒ සමාජ වගකීම නිවැරදිව ඉටු කරන්නෙ කොහොමද කියන එක තමයි අපි හැම වෙලේම ව්‍යාපාරයක් විදිහට හිතන කාරණය. ඒ අරගලය ජයග්‍රහණය දක්වා මෙහෙයවන එක තමයි අපේ ඉලක්කය.






මනුෂත්වය අහිමිකල ජීවිත...




"ඔබ නැතිව ගියේ මටයි
මේ රටට නොවේ..
මහ පොළොවට මිස
මිනිස්කමට
පෙම් නොකරන
මේ රටට නොවෙයි
නැගිටින්න එපා..
නැගිට කොහේ යන්නද අපි
ඉතින් කෝවලන්.."


පේසාලේ හංදිය ළඟ, කනේරු ගහ පාමුල පපුවෙන් ලේ ගලමින් මැරී වැටී සිටි තම පෙම්වතාට පෙම්වතියක කළ ඇරයුම එයයි. ආදරය, ප්‍රේමය, දයාව, මනුෂ්‍යත්වයට පෙම් නොබඳින රටක්, සමජයක් කුමටද යුද්ධය සැම මොහොතකම ආශා කළේ මහපොළව බෙදා ගැනීමටය. අයිති කර ගැනිමටය. එවැනි යුගයක මිනිස් හැඟීම් පයට පෑගෙන දූවිල්ලක් තරම්වත් නොවටී.
යුද්ධය මිනිසුන්ගේ හදවතේ ගැඹුරෙම තුවාල ඇති කරන්නේය. එම තුවාල ජීවිත කාලයම වේදනාවන් ඇති කරයි. ඒ වේදනාව සිංහල, මුස්ලිම්, තමිල් ලෙස වර්ග කළ නොහැක. ජීවිතය අහිමි වූවන්ගේ වේදනාව අත්පා අහිමිවීමේ වේදනාව, ඉඩම් අහිමිවී‌‌මේ වේදනාව අතවරයන්ට භාජනය වීමේ වේදනාව කොටින්ම මතකයන් සහ අමිහිරි අත්දැකීමෙහි වේදනාව ජාතිය කුමක් වුවද යුද්ධයට මැදි වූවන්ට පොදුය. ලෝක ඉතිහාසයේ ඇති වූ සැම යුද්ධයක් පිටුපසම ජාතිවාදය සහ සූරාකෑම පැවතියේය. මේ සියලු‍ යුද්ධයන්  මේ ලෝකයට ඉතිරි කළේ මරණයන්, ආබාධිතයන් හා අනාථයින්ය. යුද්ධය අවසන් යැයි පාරම්බාන අද දවසේ එහි නොවිසඳුනු බොහෝ කාරණා අතරින් එකක් පිළිබඳවයි මේ සටහන.

එල්ටීටීය යනු ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයකි. එහෙත් එවැනි සංවිධානයක් බිහිකිරීම පිටුපස ඇති ධනේෂ්වර දේශපාලනයේ ඕනෑ එපාකම් සහ දේශපාලනය විසින් තමිල් ප්‍රජාවට අත්කර දුන් පීඩාව එවැන්නක් නිර්මාණය වීමට ඉඩකඩ හිතාමතාම නිර්මාණය කළ බව අප තරයේ සිහි තබා ගත යුතුය. පාලකයන් කියන විදිහට යුද්ධය අවසන් වී වසර 10කට ආසන්න කාලයක් ඉක්ම ගොස් ඇත. එල්ටීටීඊය පරාජය කොට ඇත. එහෙත් තමිල් ජනතාවගේ ඉඩකඩම් ඔවුන්ට හිමිව නැත. ඔවුන්ගේ ආර්ථික තත්ත්වය ඊටත් වඩා ඛේදජනකය. එවන් පසුබිමක් තුළ එල්ටීටීඊ සංවිධානයට නායකත්වයව දුන් කරුණා, පිල්ලෙයාන් සහ කේපී වැන්නන් ආණ්ඩු සමඟ නිදහසේ කටයුතු කරමින් සිටී. එවැනි මොහොත එම සංවිධානයේ සාමාජිකයින් යැයි කියන මෙම රැඳවියන් 107 දෙනා වසර 15, 20 වැනි කාලයක් තවමත් බන්ධනාගාරවලය.

මොවුන් මෙලෙස සිරකර සිටින්නේ හුදු දේශපාලනික උවමනාවන් වෙනුවෙනි. මැතිවරණ කාලයේ ඡන්ද ව්‍යාපාර වෙනුවෙනි. දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කරනවා යැයි එම මැතිවරණ වේදිකාවල කියන්නේ එබැවිනි. රනිල් මෛතී හවුල් ආණ්ඩුවේ ප්‍රධාන සටන් පාඨයක් ලෙස දේශපාලන සිරකරුවන්ගේ ගැටළුව විය. එහෙත් බලය ලබාගැනීමෙන් අනතරුව ආණ්ඩුව කියා සිටියේ දේශපාලන සිරකරුවන් කියා පිරිසක් නොමැති බවය. එලෙස තමිල් ජනතාවගේ ඡන්දය සොරාගැනීමට මෙම සිරකරුවන් භාවිතා කරනවා මෙන්ම වසර 30 ක යුද්ධ‌යේ අදෝනාව මත සිංහල බෞද්ධ ඡන්ද ආරක්ෂා කරගැනීමටද ඔවුන්ව පාවිච්චි කරමින් සිටී.

දේශපාලන සිරකරුවන් පසුගිය කාලයේ අවස්ථා ගණනාවක උපවාස, සත්‍යග්‍රහ කොට තමන්ව නිදහස් කරන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. පසුගිය සැප්තැම්බර් 14 වන දින අනුරාධපුර බන්ධනාගාරයේ සිරකරුවන් 8 දෙනෙකු උපවාසයක් ආරම්භ කළේය. පසුව එම උපවාසයට තවත් දෙදනකු එකතු විය. ඔවුන්ගේ එම උපවාසයට සහය දක්වමින් නව මැගසින් බන්ධනාගාරයේ රැඳවියන් 43 දෙනෙකුද ආහාර වර්ජනයකට පිවිසි යේය. ඔවුන් ඉල්ලා සිටින්නේ තමන්ව නිදහස් කරන ලෙස හෝ එසේත් නැතිනම් තමන්ව පුනරුත්ථාපනය සඳහා යොමුකරන ලෙසය. ඔවුන්ගේ මෙකී ඉල්ලීමට ආණ්ඩුවෙන් පිළිතුරක් මේ වන තෙක් ලැබී නැත. මෙහි ඛේදනීය තත්ත්වය නම් සිංහල සමාජය තුළ එම අරගලයට සහයෝගය නොලැබීමයි. 2018 සැප්තැම්බර් 29 වන විට දේශපාලන සිරකරුවන් 107 දෙනෙකු බන්ධනාගරවල සිටී.

ඇතැම් රැදවියන් වසර 10, 15ක පමණ කාලයක් නඩු විභාග සඳහා අධිකරණයට යන නමුත් එම නඩු අවසන් වන්නේ නැත. නිදසුනක් ලෙස වයස වුරුදු 18 දී අත්අඩංගුවට පත්ව දැන් අවුරුදු 38 දීත් සිරගතව සිටින රැඳවියකු සිටී. එමෙන්ම නඩුවක් නැතිව, චෝදනා ගොනු කිරීමක් නැති රැඳවුම් නියෝග මත රිමාන්ඞ් කර සිටින 12 දෙනෙකු සිටී. ඔවුන්ට නඩු  පැවරීමට චෝදනා නැතිමුත් ඔවුන් නිදහස් කරන්නේ ද නැත. මේ ඉතාම බරපත අසාධාරණයකි.

මේ ආණ්ඩුව බලයට ඒම සඳහා මැතිවරණ ප්‍රචාරක ව්‍යාපාරයට දේශපාලන රැඳවියන්ගේ ප්‍රශ්නය භාවිතා කළේය. ආණ්ඩුවේ ප්‍රධාන මැතිවරණ පොරොන්දුවක් වුයේ සියලු‍ දේශපාලන රැඳවියන් නිදහස් කිරීමයි. නමුත් බලය ගත් පසුව ජනාධිපතිවරයාත් අගමැතිවරයාත් කියන්නේ අපරාධ සඳහා චෝදනා ලැබුවන් මිස දේශපාලන රැඳවියන් ලංකාවේ නැති බවය. මෙය කිසිදු පදනමක් නැති තර්කයකි. ඔවුන් කළ බවට චෝදනා කර ඇති වරදවල් කර ඇත්තේ පොදුවේ ගත් කල තමන්ගේ හෝ හුදු කල්ලියක හෝ පෞද්ගලික අභිමතාර්ථ උදෙසා නොවන බව ඕනෑම අයෙක් පිළිගන්නා කාරණයකි. සාමාන්‍ය අපරාධකරුවෙකුට කිසිදු ආණ්ඩුවක්, කිසිදු නෛතික ආයතනයක් ත්‍රස්තවාදියෙකු යයි කියන්නේ නැත. කොපමණ ත්‍රස්ත ක්‍රියා කළත් එවන්නෙකු හඳුන්වන්නේ අපරාධකරුවෙකු ලෙස ය. යමෙකු ත්‍රස්තවාදියෙකු යයි හැඳින් වූ වහාම ඔවුන් දේශපාලන අරමුණක් සඳහා එකී ක්‍රියාවල යෙදුන බව ගම්‍යවේ. එහෙයින් ඔවුන් අනෙක් අපරාධකරුවන්ගෙන් වෙනස් වේ. ඔවුන් එවැනි දේශපාලනයකට පෙළඹී ඇත්තේ පවත්නා දේශපාලන ක්‍රමයේ ප්‍රශ්නයක් මත බව පැහැදිලිය.
එහෙයින් දේශපාලන අභිමතාර්ථ වෙනුවෙන් පවතින නීති උල්ලංඝනය කිරීමේ හේතුවෙන් සිරභාරයට ගැනෙන්නවුන් දේශපාලන සිරකරුවන් වශයෙන් සැලකිල්ලට ගැනීම අවශ්‍යය. අනෙක පාලකයින් දේශපාලන සිරකරුවන් කියා කොටසක් නැතැයි කීවාට හැමවිටම පාහේ ඔවුන් සම්බන්ධයෙන් සාමාන්‍ය නීතිය වෙනුවට විශේෂ නීති පවත්වා ගෙන යයි. දැන් ලංකාවේ මහජන ආරක්ෂක පනතම සාමාන්‍ය නීතියක් නොව දේශපාලන අපරාධ නීතියකි. ත්‍රස්තවාදය වැළක්වීමේ පනත සාමාන්‍ය අපරාධ නීති පනතක් නොවේ. දේශපාලන අපරාධ නීති පනතකි. මේ දේශපාලන රැඳවියන් රඳවාගෙන සිටින්නේ එම අණපනත් යටතේය. එබැවින් ඔවුන් දේශපාලන රැඳවියන් ලෙස සැලකිය යුතු අතර ඔවුන් සම්බන්ධයෙන් ගත යුතුව
 තිබෙන්නේ දේශපාලන තීරණයකි.

අනෙක් දේශපාලන වශයෙන් වැදගත් කරුණ වන්නේ ඔවුන් තිස් අවුරුදු යුද්ධයේ ගොදුරු වීමයි. යුද්ධය යනු ඉතිහාසයේ ගමන් මගේ තර්කානුකූල ප්‍රතිඵලයක් මිස කාගේ හෝ පුද්ගලික අපරාධ චේතනාවක, උමතුවක, බල පොරයක ප්‍රතිඵලයක් නොවේ. යුද්ධය ආරම්භවීමට පෙර 1947 පුරවැසි පනත, 1958 ශ්‍රී අකුරේ ජාතිවාදී ගැටුම, 1972 අධ්‍යාපන ප්‍රමිතිකරණය, 1981 සංවර්ධන සභා මැතිවරණ ප්‍රචණ්ඩත්වය, 1983 කළු ජුලිය, 6වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හරහා උතුරේ මන්ත්‍රීවරුන් පාර්ලිමේන්තුවෙන් නෙරපීම, යාපනය පුස්තකාලය ගිනි තැබීම ඇතුළු සිදුවීම් සිය ගණනක් තිබුණු බව අමතක කළ නොහැකිය. යුද්ධය ඇති වීමට සමාජයක් ලෙස අප හැම දෙනාටම වගකීමක් තිබෙන අතර රට පාලනය කළ දේශපාලඥයන් හට විශේෂ වගකීමක් තිබේ. එබැවින් එහි වගකීම මේ රැඳවියන් 107 දෙනෙකුට පවරා අත පිසදා ගැනීම කළ නොහැක්කකි. යුද්ධයට වගකිව යුතු දේශපාලන නායකයන් පමණක් නොව කේ.පී., කරුණා, පිල්ලෙයාන් වැනි එල්.ටී.ටී.ඊ. නායකයන් නිදැල්ලේ සිටියදී එම සංවිධානයේ පහලම සාමාජිකයන් මෙලෙස සිරගත කරගෙන සිටීමේ අරමුණ කුමක්ද? එමෙන්ම මීට පෙර එල්.ටී.ටී.ඊ.යට සම්බන්ධව සිටි 12000ක් දෙනා පුනරුත්ථාපනය කර සමාජයට මුදා හැරීමට ආණ්ඩුවලට ප්‍රශ්නයක් නොතිබිණි නම් නිසි ආකාරයෙන් ඔප්පු කළ හැකි චෝදනා නැති අයද ඇතුලත්ව මේ 107 දෙනෙකු රඳවාගෙන සිටීමේ අරුත කුමක්ද?
මේ රැඳවියන් නිදහස් නොකර සිටීම සඳහා කිසිදු වලංගු දේශපාලන තර්කයක් නැත. යුද්ධයෙන් පසු නැවත යුද්ධයක් ඇතිවීම වැළක්වීමේ දේශපාලනය සලකනවානම් කළ යුත්තේ මේ අය සිරගත කර තබා ගැනීම නොව නිදහස් කිරීමයි. එය එලෙස සිදු නොකිරීමට අදාළව වලංගු මිලිටරිමය තර්කයක්ද නැත. යුද්ධයේ නායකයන් පවා නිදහස්ව සිටින තත්වයක් තුළ

මේ සිය දෙනෙකුට නැවත යුද්ධයක් ආරම්භ කළ නොහැකි බව ඕනෑම කෙනෙකුට ඒත්තු යන සරල සත්‍යයකි. අනෙක රටේ බදු ආදායමින් තුනෙන් එකක්ම ආරක්ෂක වියදම් ලෙස වෙන් කරන රටක එලෙස තර්ක කිරීම පවා විහිළුවකි. සැබවින්ම දැන් මේ දේශපාලන රැඳවියන් නිදහස් නොකරන්නේ ජාතිවාදී දේශපාලඥයන්ගේ බලපෑම හේතුවෙන් සහ ජාතිවාදය පවත්වාගෙන යාමේ උවමනාවෙන් මිස අන් හේතුවකින් නොවේ.
 තිස් අවුරුදු විනාශකාරී යුද්ධයකට සමාජය ඇද දමනු ලැබුවේද මේ ජාතිවාදී පවිටු දේශපාලනය විසිනි. එයට නැවත ඉඩ දීම යනු තවත් යුද්ධයකට මග හෙළි පෙහෙළි කිරීමකි. එනිසා මෙම ජාතිවාදී ව්‍යාපෘතිය පරාජය කර සියලු‍ දේශපාලන රැඳවියන් වහා නිදහස් කර ගැනීමට සියල්ලන් එක්විය යුතුය. ඒ සඳහා පුළුල් ජන බලයක් සහ ප්‍රබල ජනමතයක් ගොඩ නැගිය යුතුය. දේශපාලන රැඳවියන් පිළිබඳ ප්‍රශ්නය උතුරේ ප්‍රශ්නයකට ලඝු නොකර දකුණේ සමාජය, විශේෂයෙන් සිංහල ජනතාව මේ සටන්පාඨය වෙනුවෙන් පෙළ ගැසිය යුතුය.
මෙම ලිපිය අවසන් කිරීමට මත්තෙන් තව එක කාරණාවක් මතු කිරීමට කැමැත්තෙමු. දේශපාලන සිරකරුවන් යනු මේ ධනේෂ්වර සමාජයේම නිර්මාණය කළා වූ ජාතිවාදයේ නෂ්ඨාවශේෂයන්ය. සෙල්ලයියා සතීෂ් කුමාර් යනු ජීවිතාන්තය දක්වා සිරදඩුවම් නියම වූ දේශපාලන සිරකරුවකි. ඔහුගේ දඩුවම් ඉවත් කොට ඔහුව නිදහස් කරන ලෙස ඔහුගේ මව ඉල්ලා සිටී. ඇය විසින් අභියාධිචනාධිකරණයට ඉදිරිපත් කළ ලිපියෙහි සංෂිප්තයක් ඉදිරිපත් කරමින් මෙම සටහන නිමා කරන්නේ දේශපාලක සිරකරුවන් යනු මේ සමාජයේම නිර්මාණයක් බව ඔප්පු කරමිනි.

“අපි ජීවත් වුණේ දකුණේ. ජාතිවාදී කෝලහාල දවස්වල අපේ නිවාස තුන් වතාවක් ගිනිබත් කළා. තවදුරටත් දකුණේ ජීවත්වන එක අපිට කරන්න බැරිවුණා. අපි කිලිනොච්චියට ගියා. එහේ තිබුණේ එල්ටීටීඊ පාලනයක්. කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන් අපිට එහි තිබුණ තත්ත්වයන්ට යටත්ව ජීවත්වෙන්න සිදුවුණා. මගෙ පුතා වැඩකළේ වවුනියාව රෝහලේ ගිලන්රථ රියදුරෙක් විදිහට. ඔහු රැගෙනගිය ගිලන්රථයේ  සීෆෝ වර්ගයේ පුපුරණ ද්‍රව්‍ය තිබුණා කියලා අත්අඩංගුවට ගත්තා. දැන් ඔහුට ජීවිතාන්තය දක්වා සිරදඩුවම් දීල තියෙන්නෙ. නැව් පිටින් ආයුධ ගෙන්වපු කේපීලා නිදහස්. එල්ටීටීඊ සංවිධානයට නායකත්වය දුන්නු කරුණා පිල්ලෙයාන් වගේ අය නිදහස්. තමන් පදවපු වාහනයක පුපුරණ ද්‍රව්‍ය තිබුණා කියලා අත්අඩංගුවට ගත්තු මගෙ පුතා ජීවිතාන්තය දක්වා හිරේ. මේක සාධාරණ නෑ. මගෙ පුතා නිදහස් කරන්න.”

Friday, December 14, 2018

කලාව හා කලා විචාරයේ ඉතිහාසය



උක්ත මාතෘකාව පදනම් කරගනිමින් දිගහැරෙන මෙම ලිපි මාලාවට ප්‍රථමයෙන් අද දවසේ කලාව මුහුණ දී ඇති අර්බූදය පිළිබඳව යම් සටහනක් තැබීම මනා යැයි හැඟේ. මන්ද කලාව සහ කලා විචාරයේ ඉතිහාසය පිළිබඳ මෙම සංවාදය අපට කලාව, කලාව යනු කුමක්ද, කලාවේ කාර්යභාරය කුමක්ද යන ප්‍රශ්නයන්ට නිවැරදි විග්‍රහයක් ලබා ගැනීමට අද දවසේ කලාවේ ක්‍රියාකාරීත්වය මනාව දැන හැඳින ගත යුතුය. ඉතිං පාඨක සහෘදයිනි, කලාවේ අර්බූදයෙන්ම කලාවේ කාර්යභාරයට ප්‍රවිෂ්ඨ වෙමු.

පංති සමාජ ගණනාවක් පසු කරමින් පැමිණි අප අද ජීවත් වන්නේ ධනේෂ්වර සමාජ ක්‍රමය තුළය. මෙහි පදනම බවට පත් වී ඇත්තේ ධනපතියන් විසින් නිර්ධනයන්ව සූරාගෙන කෑමයි. ඒ වෙනුවෙන් උත්තර් නිර්මිතයේ සියලු‍ අංග භාවිතා වේ. කලාව, දේශපාලනය, සංස්කෘතිය, මාධ්‍ය, රාජ්‍ය, අධ්‍යාපනය සහ ආගම යන සියල්ල සූරාකෑම මත පදනම් වූ එම අංගයි. ධනේෂ්වර සමාජ ක්‍රමයේ මූලික ශෛලය බවට පත්ව ඇත්තේ හුවමාරු භාණ්ඩයි. අද පවතින ධනේෂ්වර සමාජ ක්‍රමයේ භාණ්ඩ නිෂ්පාදනයේ (යන්ත්‍ර සූත්‍ර) අයිතිය ධනපති පංතිය සතුව පවතී. කම්කරු පංතිය එම නිෂ්පාදනයන් සඳහා තම ශ්‍රමය විකුණමින් සිටින අතර භාණ්ඩ මිලදී ගැනීමද සිදු කරයි. ධනපතියන් විසින් සමාජයේ අවශ්‍යතාවයට වඩා වැඩි නිෂ්පාදනයක් කරනු ලබන අතර එම නිෂ්පාදනය මේ සමාජයටම විකිණීමට අවශ්‍ය කරන වැඩ පිළිවළද, එම දෘෂ්ටියද සපයමින් සිටී. එබැවින් අද සමාජය අධිපරිභෝජනවාදී භාණ්ඩ පසුපස හඹා යන සමාජයක් බවට පත්ව ඇත.

මිනිසුන්ගේ මූලික අයිතිවාසිකම් මෙන්ම එදිනෙදා ජීවිතය පවත්වාගෙන යාමට අවශ්‍ය කරන දේවල්, භාණ්ඩ, මානව  හැඟීම් සහ බැඳීම්වලට වැට බැඳ ඒ වෙනුවට නිෂ්පාදන භාණ්ඩ ඇතුළේ ජීවත් වීමට මිනිසා හුරු කරමින් පවතිී. මෙය වඩාත් පැහැදිලි කරගැනීමට ස්මාර්ට් ජංගම දුරකතනය අපිට උදාහරණයකට ගත හැක.
ජංගම දුරකතනයක අවශ්‍යතාව වන්නේ කාර්යයන් පහසු කරගැනීම, හදිසි පණිවිඩ හුවමාරු කර ගැනීම වැනි කාර්යයන්ය. එහෙත් අද එය පාවිච්චි කරනු ලබන්නේ කුමක් වෙනුවෙන්ද? ශ්‍රමය සූරාකෑමේ කටයුත්තක් වශයෙනි. ඒ කෙසේද? වැඩ කරන පංතියේ බොහෝ දෙනාට

විවේකය අහිමිය. එමෙන්ම පුද්ගල සබඳතා පවත්වාගෙන යාමට කාලය නොමැති තරම්ය. ඉතිං අඩු කාලයකට වැඩි වැටුපක් ගෙවනවා වෙනුවට භාණ්ඩ හරහා ඔවුන්ගේ ජීවිතවල හුදකලාව හා ව්‍යාජ සම්බන්ධකම් වර්ධනය කොට ඇත. බිරිඳ - ස්වාමියා, පෙම්වතා - පෙම්වතිය, දෙමාපිය - දූදරු, යහළු - යෙහෙළි, නෑදෑ - හිතමිතුරන් අදී මානව සබඳතා යනු පෙර කී විවේකය විසින් අප ජීවිතවලට අත්පත් කරදෙනු ලබන ජීවිතයයි. එහෙත් ධන වාදය විසින් මිනිසුන්ගේ ශ්‍රමය පහත් ලෙස සූරාකමින් ඇත. එවැනි තත්ත්වයක මානව සබඳතා පවත්වාගෙන යාමට කතාබහ කිරීමට සිදුව ඇත්තේ දුරකතන හරහාය. මිනිසුන්ගේ සබඳතා කීතු කීතු කර ඔවුන් ආදරය කරන මිනිසුන්ගෙන් ඈත් කර ඇත. හුදකලා කොට ඇත. ඔවුන්ගේ හුදකලාවට පිළිතුරු ලෙස ධනවාදය විසින් ස්මාර්ට් ජංගම දුරකතන නමැති භාණ්ඩය නිෂ්පාදනය කොට ලෝකයට විකුණමින් සිටී. (විද්‍යාවේත්, තාක්ෂණයේත් දියුණුව සමාජ ප්‍රගමනයට හේතුවක් බව අප පිළිගනිමු.) මෙයින් ධනපති පංතිය විසින් ශ්‍රමය සූරා කෑමද, ශ්‍රම සූරාකෑමට එරෙහි අරගලයද යටපත් කොට ඇත. සැබවින්ම මෙකී උදාහරණ සියලු‍ ක්‍ෂේත්‍රවලට ආදේශ කර බලන්න.

එබැවින් ධනවාදය තුළ ආහාර, ඇඳුම් පැළඳුම්, මානව සබඳතා, අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය මේ සියල්ල වෙළඳපොළ භා ණ්ඩ බවට පත් කර පොදු ජනතාවට එම භාණ්ඩ විකිණීම සිද්ධ කරමින් පවතී. සරළවම කියන්නේ නම් අතෘප්තිමත් වූ ජීවිත තෘප්තිමත් කිරීම සඳහා භාණ්ඩ නමැති ෆැන්ටසිය ජනතාවට පෙන්වා ඇත. එකී ජීවිතය වෙනුවෙන් මිනිසා හැඩගස්වා ඇත. දුරකතනයෙන් තොර පෙම්වතෙකු - පෙම්වතියක නැත. ෆේස්බුක්වලින් තොර යහළු - යෙහෙළියන් නොමැති තරම්ය. විද්‍යුත් මුද්‍රිත මාධ්‍යයෙන් තොර කෑමබීම, ඇඳුම් පැළඳුම් නැති තරම්ය. කොටින්ම භාණ්ඩවලින් තොර ජීවිතද පරිභෝජනවාදී දෘෂ්ටිය සපයන මාධ්‍ය කලාවක්ද දක්නට ඇත.
අපගේ ප්‍රධාන සංවාදයේදී පූර්වෝක්ත  කරුණු කුමක් නිසාද යත්? අප ටිකක් අවධානයක් යොමු කළ යුතු බව හැඟුණි. මන්ද කලා අර්බුදය පිළිබඳ සාකච්ඡාවකි න් තොර සංවාදයෙන් පලක් නැත. මන්ද අද දවසේ කලාව වශයෙන් සමාජයට ඒත්තු ගන්වා ඇති පදය අප නිවැරදිව විග්‍රහ කරගත යුතුය. අප ජීවත්වන ධනවාදී සමාජයේ කලාව බොහෝ විට

භාවිතා කරනු ලබන්නේ මුලින්ම කී පරිදි වෙළඳපොළ උවමනාවන් තෘප්තිමත් කරලීමේ මාධ්‍යයක් වශයෙනි. එමෙන්ම ධනපති දේශපාලන දෘෂ්ටිය සමාජගත කිරීම වෙනුවෙනි. උදාහරණ ලෙස චිත්‍රපට සහ නාට්‍ය කලාව අපට ගත හැක. රජු න් තැනීමේ මානසිකත්වය, ජාතිවාදය, ජාතිකවාදය පෝෂණය කිරීම, හැඟ ීම්දැනීම් විරහිත, නිර්වින්දිත සමාජයක් ගොඩනැගීම ඒ අතර වේ. දවස පුරාම වැඩ කරන මිනිසුන්ගේ ජීවිතය (ආදරය, ලිංගිකත්වය, පුද්ගල සබඳතා, විවේකය තොර) සංතෘප්ත කරන කලාවක්ය. ලිංග ිකත්වය උත්කර්ෂයට නංවන ටෙලි කතා බොහෝ සෙයින් ජනප්‍රිය වී ඇත්තේ ලිංග ිකත්වය අපේ සමාජයට ප්‍රේමය සිනමාවකින් පමණක් විඳ සැබෑ ජීවිතයේදී එය සිදු කිරීමට නොහැකි සමාජයක්ය. එපමණක් නොව කලාකරුවාගේ ජීවිතයද තෘප්තිමත් එකක් නොවේ. කලාකරුවන් කියා පිරිසක් නොමැති තරම්ය. ඉන්නේ මහා පරිමාණ සමාගම්වලට ශ්‍රමය විකුණන කලා ශ්‍රමිකයන්ය. ඉහත කී කලාවේ අද දවසේ පවතින මේ අර්බූදය කාලයක් තිස්සේ පැන නගිමින් පවතින්නකි. මේ පිළිබඳ පූර්ණ අවබෝධයෙන් ප්‍රකාරව අප කලාව පිළිබඳ සංවාදයට ප්‍රවිෂ්ඨ වෙමු. කලාව සමාජ ප්‍රගමනයට යොදාගන්නවා වෙනුවට අද පවතින්නේ වෙළඳපොළ උවමනාවන් සපුරන සහ ධනපති පංතියේ දෘෂ්ටිමය උපකරණයක් වශයෙනි.

කරුණු එසේ හෙයින් කලාව පිළිබඳ සංවාදය මතුකර ගැනීම පහසු නොවේ. එහෙත් කලාව යනු කුමක්ද යන්න කලා විචාර පිළිබඳ ඉතිහාසයෙන් අපට උගත හැකිය. එලෙස මතුවූ සාකච්ඡා, මූලධර්ම සහ සංවාද අප මෙහිදී සාකච්ඡාවට බඳුන් කරමු.

කලා විචාරය පිළිබඳ සංවාදය වසර 1500ක තරම් අතීතයකට දිවයයි. විචාර ප්‍රවණතා ප්‍රධාන වශයෙන් භාරතය සහ යුරෝපය මුල් කරගනිමින් ආරම්භ වී ඇත. එකී ප්‍රවණතා හා ලංකාවේ කලා විචාරය පිළිබඳව අප මෙහිදී අවධානය යොමු කරනු කැමැත්තෙමු. ක්‍රි.පූ. 5 සියවස භාරතය හා යුරෝපය කලාවේ වර්ධනීය අවස්ථාවන්හි ඇතිවූ මූලධර්ම, ඉන්දියාවේ සංස්කෘත නාට්‍ය සම්ප්‍රදාය මුල් කරගනිමින්ද ග්‍රීසියේ ශෝකාන්ත, සුඛාන්ත නාටය සම්ප්‍රදාය මුල් කරගනිමින්ද කලාවේ මූලධර්ම බිහිව ඇත. එමෙන්ම භාරතයේ සාහිත්‍ය හා කවියද මෙයට විශාල වශයෙන්  බලපා ඇත. ලංකාවේ කලා විචාරය පිළිබඳ සංවාදය ගොඩනැගෙන්නේ 1900 මුල භාගයේදීය.
කලාව පිළිබඳ දිගහැරෙන මෙම මුලු‍ සංවාදය තුළ ලෝක ප්‍රවණතා හා ලාංකික ප්‍රවණතා වෙන වෙනම සාකච්ඡා නොකර ඒවා මාරුවෙන් මාරුවට සාකච්ඡා කරනු ලබන්නේ එක් ප්‍රවණතාවක් විසින් අනෙක් ප්‍රවණතාවන් වර්ධනය කර ඇති බැවින් හා බලපා ඇති බැවිණි.

ලංකාවට අදාළව කලාව සංවාදය 20 සියවසේ මුලදී ආනන්ද කුමාරස්වාමිගෙන් ආරම්භ වේ. ඔහුගේ සාකච්ඡාව වර්ධනය කරමින් හා ඔහුට ප්‍රතිපක්ෂව මාර්ටිං වික්‍රමසිංහ, ගුණදාස අමරසේකර පැමිණේ. ඉන් අනතුරුව එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර, සරච්චන්ද්‍රගේ මතවාදවලට ප්‍රතිපක්ෂව ඒ.වී. සුරවීරද අනතුරුව සයිමන් නවගත්තේගම ආදීන් විවර කළ සංවාදය මහාචාර්ය සුචරිත ගම්ලත් සහ පියසීලී විජේගුණසිංහ විවේචනය කරමින් ඉදිරියට රැගෙන ආවේය. සමකාලීන කලාව පිළිබඳ  සංවාදය දීප්ති කුමාර ගුණරත්න, සමන් වික්‍රම ආරච්චි, ලියනගේ අමරකීර්ති සහ එරික් ඉලයප්පාරච්චි යන අය විසින් ගොඩනගමින් සිටී.

එහිදී මෙම සංවාදය ගොඩනැගීමට ඔවුන්ට බලපෑ ලෝක ප්‍රවණතාද මීට සාපේක්ෂව සාකච්ඡා කරමු. උදාහරණයක් ලෙස ආනන්ද කුමාරස්වාමිගේ කලාව පිළිබඳ සාකච්ඡාව ගත හැක්කේ භාරතීය රසවාදය, ධ්වනිවාදය සහ ඇරිස්ටෝටල්ගේ කාව්‍ය ශාස්ත්‍රය සාකච්ඡා කරමිනි. තෝල්ස්තෝයිගෙන් තොරව ගුණදාස අමරසේකර සහ මාර්ටිං වික්‍රමසිංහගේ විචාරයන් සාකච්ඡා කළ නොහැක. එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ සාකච්ඡාව ඉමානුවෙල් කාන්ට් හා බැඳේ. ඒ.වී. සුරවීරට රුසියානු අනාගතවාදය, සමාජසත්තා යථාර්ථවාදය සහ ෆොයර්බාහ් දර්ශනය බලපා ඇත. සයිමන් නවගත්තේගමගේ සාකච්ඡාව ජෝර්ජ් ලූකාස් හා බැඳේ. අනාගතවාදයට හා සමාජසත්තා යථාර්ථවාදයට ප්‍රතිපක්ෂව ලියෝන් ට්‍රොට්ස්කි ඉදිරිපත් කළ අදහස් සුචරිත ගම්ලත්ට සහ පියසීලී විජේගුණසිංහයන්ට බලපා ඇත.

සමකාලීන කලා සංවාදය පිළිබඳ සාකච්ඡාව ව්‍යූහවාදය, කථිකා විශ්ලේෂණය සහ මනෝ විශ්ලේෂණය පිළිබඳ වෝල්ටර් බෙංජමින්, තියඩෝර් ඇඩර්නේ සහ මිහායීල් බාක්තීන්ගේ සංවාදය සමකාලීන ලාංකීය කලා විචාරය හා සම්බන්ධ වේ. එබැවින් පූර්ව පරාසය ඔස්සේ කලාව පිළිබඳ  සංවාදය ගොඩනගමු.

ගිනිසිලුව ‌- දෙසැම්බර් කලාපය

බල සූදුව පරදවමු! ජන අරගලයට පණපොවමු!

මේ රටේ දේශපාලනය සම්පූර්ණයෙන්ම ව්‍යාකූල වෙලා තියෙන වෙලාවක් මේක. හැබැයි එහෙම වෙලා තියෙන්නේ පසුගිය කාලයක් පුරා මේ රටේ ජනතාවගේ ප්‍රශ්න විසඳන්න පාලකයෝ උත්සාහ කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් නිසා නොවෙයි. හැබැයි මේ මතුවෙලා තියෙන අරාජිකත්වය ඉස්සරහ බිල්ලට දෙන්න වෙලා තියෙන්නේ අපේ ජීවිත. ඒ නිසා පවතින අර්බුදය කුමක්ද? මේකට විසඳුම මොකක්ද? කියන එක නිවැරදිව කියවා ගන්න එක ඉතාම වැදගත්. ඒ නිසයි අපි විප්ලවවාදී ශිෂ්‍ය සංගමය විදිහට ඔබව ආමන්ත්‍රණය කරන්න තීරණය කළේ.

ඔක්තෝබර් 26 මොකද වුණේ?

2018 ඔක් 26 කියන්නේ අපේ රටේ මිනිස්සු බහුතරයක් පුදුමයට පත් වෙච්ච ඒ වගේම සමහරු සතුටටත් සමහරු දුකටත් තවත් සමහරු පුදුම වෙනවද, සතුටු වෙනවද, දුක් වෙනවද කියලා හිතා ගන්න බැරි සිදුවීම් සිද්ධ වුණු දවසක්. එයට හේතුව තමයි හිටිහැටියේම අලුත් අගමැති කෙනෙක් දිවුරුම් දීම. එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය හවුල් ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වෙනවා කියලා නිවේදනය කළා. ජනාධිපතිවරයා අලුත් අගමැති කෙනෙක්      පත්කරලා දිවුරුම් දුන්නා. ඊට පස්සේ එක දිගටම රඟ දැක්වූයේ මේ     නාට්‍යයේ විවිධ කොටස්. අලුත් අගමැති පත් වුණාට ආණ්ඩුව හදන්න බහුතරය පෙන්වන එක මෛත්‍රී - මහින්ද පාර්ශවයට අභියෝගයක් වෙලා තිබුණා. ඒ නිසා නිශ්චිත පරිදි කැඳවන්න තිබුණ පාර්ලිමේන්තුව කල් දාන්න ජනාධිපති තීරණය කළා. කැබිනට් මණ්ඩලය අලුතින් පත්කරා. එහෙන් මෙහෙට මහා පරිමාණයෙන් සල්ලි විතරක් නෙවෙයි ඇමතිකම් පවා ඒ වෙනුවෙන් එළිපිට මාරු වුණා අපිට දකින්නට ලැබුණා. ඒත් බහුතරය හදාගන්න එක මෛත්‍රී මහින්ද පාර්ශවයට බරපතල අර්බුදයක් වීම නිසාම හදිසියේ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවන්න ජනාධිපතිවරයා තීරණය කළා.
මෙහෙම බැලුවම  ඔක්: 26  ඉඳලා මෙරට ජනාධිපතිවරයා ගත්ත තීරණ කිසිම කෙනෙකුට සාධාරණීකරණය කරන්න බෑ. මේ ක්‍රියාකලාපය සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී අත්තනෝමතික  ක්‍රියාකලායක්. සමහරු කිව්වා මේක හරිම සදාචාර විරෝධීයි කියලත්. හැබැයි ගැට`ඵව තියෙන්නේ රනිල්ට, මහින්දට වගේම මෛත්‍රීට ඉතිහාසයේ කිසිම දවසක දේශපාලන සදාචාරයක් තිබුණේ නෑ. ඒ නිසා  මේ  ක්‍රියාවේ විතරක්                සදාචාර විරෝධී බවක් කතා කරලා වැඩක් නෑ. අවසානයේ     යූ.ඇන්.පී ප්‍රමුඛ පාර්ශවය, කථානායකවරයා මීට එරෙහිව පාර්ලිමේන්තුව තුළ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ඉල්ලමින් කරපු කියපු දේ වුණත් නීතීවලට    සම්ප්‍රදායන්ට පිටින් කරන දේවල්ම තමයි. මේකෙන් පැහැදිලි වුණ එක කාරණයක් තියෙනවා. ඒ තමයි පවතින බලපොරය අස්සේ අඩුම තරමේ මේ දෙපාර්ශවයම නියෝජනය කරන ධනේෂ්වර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ තියෙන මූලික රාමුවවත් ආරක්ෂා කරගන්න මේ කඳවුරු දෙකට බෙදිලා හිටපු පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කරන කිසිම පක්ෂයක් සමත් වෙලා නෑ කියන එක. උත්තරීතරයි කියලා එයාලම හඳුන්වන පාර්ලිමේන්තුව, නීතිය තුළ පවා ඒ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට අදාළව පවත්වා ගත යුතු ධනේෂ්වර සුජාතභාවය දැන් අහෝසියි.


එතකොට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නැති වුණේ ඔක්: 26 පස්සේද?

මෛත්‍රී - මහින්ද පිළේ ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී අත්තනෝමතිකත්වයට එරෙහිව අවි අමෝරා ගත්ත  UNP, JVP, TNA කඳවුරට 2015 ජනවාරි 08න් පස්සේ ඔක්: 26 තමයි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගැන කතා කරන්න මතක් වුණේ.
නමුත් මොහොතක් සිහියට අරන් බලන්න ජනතාව පැත්තෙන් ගත්තට පස්සේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සම්බන්ධ ගැටඵ ජනවාරි 08 ඉඳලම තිබුණා.    රනිල් - මෛත්‍රී ආණ්ඩුව ඇවිත් ගහපු පළවෙනි චක්‍රලේඛයේ තිබුණේ පාසල් තුළ මුදල් අයකිරීම නීතිගත කරලා. ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය සයිටම් සටන අඛණ්ඩව ඉදිරියට අරගෙන එද්දී මහින්දගේ ආණ්ඩුවේ ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී ඒකාධිපති පාලනයට වගේම 2015 ජනවාරි 08 න් පස්සේ රනිල් - මෛත්‍රී ආණ්ඩුවේ ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී අත්තනෝමතිකත්වයට මුහුණ දෙන්නත් සිද්ධ වුණා. උද්ඝෝෂණවලට පහර දුන්නා. අත්අඩංගුවට ගැනීම්, සිරගත කිරීම් සිය ගාණක් සිද්ධ වුණා. ඒ විතරක් නොවේ. කලින් මහින්දගේ ආණ්ඩුව කාලෙත් ගෙනාපු සමහර මර්දනකාරී අණපනත්වලට පාර්ලිමේන්තුවේදී විරුද්ධ වුණ අය, තමන්ගේ ආණ්ඩුව යටතේ ඒ පනත්ම පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් වෙද්දී අත උස්සලා සම්මත කර ගත්තා. උදාහරණයක් ගත්තොත් සැකකරුවෙක් රඳවා ගැනීමේ නීතිය පැය 24 පැය 48 කිරීම, හමුදාවට පොලිස් බලතල ලබාදීම, ඇඟිලි සලකුණු පනත  ගන්න පුළුවන්. ඇඟිලි සලකුණු පනත මහින්දගේ ආණ්ඩුවෙන් ගේද්දී  UNP, JVP, TNA  කඳවුර එදා විරුද්ධ වුණා. හැබැයි රනිල් - මෛත්‍රී ආණ්ඩුවෙන් ඇඟිලි සලකුණු පනත ඉදිරිපත් කරපු  වෙලාවේදී පාර්ලිමේන්තුව ඇතුලේ විරෝධයක් නැතිව ඒකමතිකව මේක සම්මත වුණා. පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය විදියට අපි මේ පනතට    විරුද්ධව එලියේ ඉඳන් දිගටම සටන් කළා. පාර්ලිමේන්තුව ඇතුළෙදීත් ජ.වි.පෙ මේ පනතේ ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය විදියට දැක්කේ හැදුනුම්පතට මුදලක් අය කිරීම කියන කාරණයයි. ඒ නිසා පාර්ලිමේන්තුව ඇතුලේ හිටිය හැමෝම  අනිත් හැමෝම අත උස්සලා මේ අණ පනත්වලට එකඟ වුණා. එදා මහින්දගේ ආණ්ඩුව ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත හරහා කරපු මර්දනයම රනිල් - මෛත්‍රී ආණ්ඩුව ප්‍රතිත්‍රස්ත විරෝධී පනත හරහා කරන්න යනවා. නිකම්ම නෙවෙයි කලින් පනතටත් වඩා මර්දනය වැඩි කරලා. අලුත් පනතේ නිර්වචනයේම තියෙනවා යමක් කිරීමට හෝ නොකිරීමට රජයට බලකිරීම ත්‍රස්තවාදය කියලා. ඒ කියන්නේ සයිටම් අහෝසි කරනු,       අධ්‍යාපනයට 6%ක් වෙන් කරනු, වැටුප් වැඩි කරනු කියලා ආණ්ඩුවට කියපු ගමන් ඒක    ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවක් වෙනවා. එහෙනම් ජනතාවට             ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අහිමිවීමට පටන් ගත්තේ 2108 ඔක්: 26න් පසසේ නෙවෙයි නේද? තවත් කාරණයක් තියෙනවා. ඒ තමයි අත්තනෝමතික විදියට පාර්ලිමේන්තුව විසුරවපු පළවෙනි වතාව මේක නෙවෙයි. 2015 දී පාර්ලිමේන්තුවට කාලය ඉතුරු වෙලා තියෙද්දීත් ජනාධිපතිවරයා ඇයි පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවලා හැරියේ? ඒකට හේතුව තමයි රනිල් - මෛත්‍රී එකතු වෙලා ආණ්ඩුව හැදුවට පස්සේ ඩීව් ගුණසේකර කෝප් කමිටු වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කළා. ඒකේ තියෙනවා බැඳුම්කර වංචාවට රනිල් වික්‍රමසිංහ වගකිව යුතුයි කියලා. එතකොට මෛත්‍රී ඒ වෙලාවේ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවේ ඒ වෙලාවේ එයත් එක්ක හිටපු  රනිල් ඇතුලු ආණ්ඩුව ආරක්ෂා කරන්න නෙවෙයිද? බලය රැකගන්න නෙවෙයිද? ඒ විසුරුවා හැරීම ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී නැද්ද?


ජනවාරි 08 හා ඔක්තෝබර් 26 ප්‍රතිඵලය

ඔක්තෝබර් 26න් පස්සේ අද මේ මතුවෙලා තියෙන්නේ අහඹු තත්ත්වයක් නොවේ. මේ 2015 ජනවාරි 08 මෛත්‍රී රනිල් බලයට පත් කරන්න ගත්ත තීන්දුවේම තවත් ප්‍රතිඵලයක්. හිතන්න. මහින්ද රාජපක්ෂ 2015 ජනාධිපතිවරණය කැඳෙව්වේ ඇයි? 2014 වෙද්දීත් එමින් තිබුණ ආර්ථික අර්බුදයට අනුව ණය, ලෝක බැංකු ආධාර, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ කොන්දේසි මත තමයි ආණ්ඩුවේ ගමන තීරණය වෙලා තිබුණේ. ඒ නිසාම නව ලිබරල් ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ එක දිගට ක්‍රියාත්මක කරන්න ආණ්ඩුවට සිද්ධ වුණා. නමුත් ඒ හරහා ජනතා අයිතීන් කප්පාදු වෙද්දී ජනතාව පාරට බැස්සා. ශිෂ්‍ය සටන්, රතුපස්වල, නිදහස් වෙළඳ කලාපය, ධීවරයෝ, වෘත්තීය සමිති සම්බන්ධ විරෝධතා ගණනාවක් ඇති වුණා. මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ උපක්‍රමය වූයේ මර්දනය හරහා මේ තත්ත්වයට ප්‍රතිචාර දක්වන එක. ඒ හරහාම තමයි ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී ඒකාධිපති පාලනයකට පාර කැපුවේ. මේකට විරුද්ධ වුණු  UNP, JVP, TNA හා සිවිල් සමාජය නියෝජනය කරන කණ්ඩායම්වල ප්‍රධාන සටන් පාඨය වුණේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය. නමුත් ඒ කඳවුර ආමන්ත්‍රණය නොකරපු නොසලකපු, නමුත් ප්‍රජාතන්න්‍ර විරෝධී පාලනයකට පාර කපපු ප්‍රධාන හේතුව තමයි නව ලිබරල් ආර්ථිකය. නමුත් ඒ වෙලාවේදී  ඹභඡල න්‍ඪඡල ඔභ් ප්‍රමුඛ කඳවුර ඒ සටන් පාඨය ගත්තේ නෑ. ඒ වෙනුවට ඔවුන් කීවේ මහින්ද රාජපක්ෂ පරාජය කිරීම තමයි අංක 01 කියලා.

ඉතිං රාජපක්ෂ පැරදිද?

2015 ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සම්බන්ධයෙන් ගෙන ආ සටන් පාඨය ධනේෂ්වර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ඉල්ලීම්වල ඉඳලා ටික ටික පල්ලම් බැස්සා. විධායක       ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම කියන එකේ ඉඳන් ජනාධිපති බලතල කප්පාදුව දක්වා පල්ලම් බැස්සා. අන්තිමට ඒක රාජපක්ෂ එලවීම දක්වා පල්ලම් බැස්සා. එහෙනම් 2015 රාජපක්ෂ එලවීමේ සටන් පාඨයම නේද 2018  UNP, JVP, TNA  ඇතුඵ කඳවුරට නැවතත් කියන්න සිද්ධ වෙලා තියෙන්නේ. ඒ කියන්නේ 2015 දී  රාජපක්ෂ පරාජයට පත්වෙලා නෑනේ නේද? එහෙනම් 2015 ජනවාරි 08 තීරණයේම කොටසක් තමයි 2018 සැප්තැම්බර් 26 සිදුවීම කියන්නෙත්. එනම් කවුරු හරි කියනවනම් මේක මෛත්‍රීගේ  පිස්සුවක් කියලා - මෛත්‍රී සම්පූර්ණයෙන්ම වගකිව යුතුයි කියලා අපි කියනවා - 2015 ජනවාරි 08 ක්‍රියාවලියට සම්බන්ධ වෙච්ච  UNP, JVP, TNA  සහ මෙරටේ සිවිල් සමාජයේ කොටස් මේ අර්බුදයේ වගකීම බාරගත යුතුයි. විශේෂයෙන්ම ආර්ථික යුක්තිය අහිමි වීම ඇතුළේ ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී පාලනයකට පාර කැපුණ හැටි ගැන ජනතාවට ඇත්ත අවබෝධයක් ලබා නොදී ඊට එරෙහිව ජනතාව සංවිධානය නොකර තවත් ධනේෂ්වර පාලකයෙකුට පාවඩ එලපු එක ගැන ඔවුන් වගකීම බාරගන්න ඕනි.
                                                             
රාජපක්ෂට විකල්පය රනිල්ද?

කිසිසේත්ම නෑ. අධ්‍යාපනය විකුණන්න සයිටම් ගෙනාවේ කොතලාවල පනත ගෙනාවේ ගැසට් ගැහුවේ මහින්දගේ ආණ්ඩුවෙන්. ඒකට විරුද්ධව ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයෙන් සටන් කරද්දී 1423 කගේ පන්ති තහනම් කරා. ජනක සිසිත සහෝදරවරු ඝාතනය කරා. ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයට විතරක් නෙවෙයි කම්කරුන්ටත් මාධ්‍යවේදීන්ටත් ඒ මර්ධනය එහෙමම එල්ල වුණා. ETF, EPF කොල්ලකෑමට විරුද්ධ වුණ රොෂේන් චානකලට වෙඩි තිබ්බා. ධීවර අයිතීන් ඉල්ලපු ඇන්ටනීලට වෙඩි තිබ්බා. මාධ්‍ය ආයතන ගිනි තිබ්බා. මාධ්‍යවේදීන් ඝාතනය කරා. අතුරුදහන් කරා. මිලිටරී පාලනයක් හරහා උතුරේ දැවැන්ත මර්ධනයක් මුදා හැරියා. දහස් ගාණක් අතුරුදහන් කරා. උතුරේ මිනිස්සුනගේ ඉඩම් බලහත්කාරයෙන් අල්ල ගත්තා. සිය ගාණක් දේශපාලන සිරකරුවන් විදිහට සිර කඳවුරුවලට ගාල් කරා. ඒ නිසා එදත් රාජපක්ෂ පරාජය කලයුතු යැයි අපි හිටියා. හැබැයි ඒ භෞතිකව රාජපක්ෂ පරාජය කිරීම නෙවෙයි රාජපක්ෂ ප්‍රතිපත්තිය වුණ නව ලිබරල් ප්‍රතිපත්ති පරාජයට පත් කිරීම. ඒ නිසාම තමයි අපි මොනතරම් දුෂ්කර වුනත් වමේ වැඩපිළිවෙලක් ඇතුව වමේ පෙරමුණ විදිහට 2015 ජනාධිපතිවරණයටත් ඉදිරිපත් වුනේ.  නැවත රාජපක්ෂ පාලනයකට ඉඩදිය යුතු නෑ කියන එක ගැන අදත් අපිට කිසිම විවාදයක් නෑ. ඒ වගේම තමයි රාජපක්ෂලගේ නව ලිබරල් ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කරන රනිල් මෛත්‍රී කඳවුරට නැවත ඉඩක් දියයුතු නෑ. එහෙනම් එකම උත්තරය වෙන්නේ ඇත්ත ජනතා බලයක් ගොඩනගන එකයි.
     
සැබෑ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය

අපි පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයත් විප්ලවවාදී ශිෂය සංගමයත් විදිහට 2015 බොහොම පැහැදිලිවම කිව්වා ආර්ථික අර්බුදය පැත්තක තියලා  ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දිනාගැනීමක් නෑ කියලා. ධනේෂවර වෙළඳපොළකරණය ඇතුළේ වෙන්නේ සු`ඵතරයක් ආර්ථික ප්‍රතිලාභ අත්කර ගද්දී බහුතරයකට ප්‍රතිලාභ අහිමි වීම. සුඵතරයකගේ ලාභ අපේක්ෂාව වෙනුවෙන් බහුතරයකගේ අයිතීන් කප්පාදු වෙන එක නිදහස් අධ්‍යාපනය, නිදහස් සෞඛ්‍යයේ අයිතිය, ජීවත් වීමට ඇති අයිතිය මේ සියලු අයිතීන් සමාජයක් විදිහට ස්ථාපිත වෙන්න නම් ආර්ථික යුක්තිය ඇති වෙන්න ඕනි. ඒ හරහා තමයි ඇත්ත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දිනාගන්න පු`ඵවන්කම ලැබෙන්නේ.

බල පොරය මැද

ලෝක මට්ටමින් මතුවෙලා තියෙන ආර්ථික අර්බුදය, ඒ නිසාම මතුවන දේශපාලන අර්බුදය, අපේ රටේ තියෙන ව්‍යවස්ථා අර්බුදය තුළ පැහැදිලි කඳවුරු බෙදීමක් තියනවා. ඒ අතරින් මෛත්‍රීපාල ජනාධිපතිවරයාගේ අභිප්‍රාය වෙන්නේත්, ඔහු මහින්ද සමඟ නැවත එකතු වෙන්නේත් බලය ස්ථාවර කරගැනීමේ අරමුණින්. මේ අර්බුදය මැද්දේ මහින්ද අගමැතිකම භාරගන්නේත් 2015 අහිමි වූ බලය නැවත ලබාගැනීමේ ඉලක්කයත් එක්ක. රනිල් වික්‍රමසිංහ පාර්ශවයත් උද්ඝෝෂණ, සත්‍යග්‍රහ හරහා උත්සාහ  කරන්නේ ජනතාවට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දිනා දෙන්න නෙවෙයි. තමන්ට   හදිසියේ අහිමි වූ බලය නැවත ලබාගන්න. දැන් මේ වෙනුවෙන් ජ.වි.පෙත් කියනවා අලුත් පෙරමුණක් හදන කතාවක්. අපි මුලින්ම කිව්වා මේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අහිමිවීම පටන් ගන්නේ ඔක්තෝබර් 26 නෙවෙයි කියලා. එහෙනම් මීට ඉස්සෙල්ලා ජනතාවගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අහිමි කිරීමේ      ක්‍රියාවලියටම විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය, අධිකරණය කියන ධනේෂ්වර ආයතන ව්‍යූහයන් 3ම විවිධ විදිහට මැදිහත් වුණා. ඇඟිලි සලකණු පනත ඇතුලු මර්දන පනත්, අධ්‍යාපනය විකිණීම වෙනුවෙන් ගෙන ආ පනත් ධනේෂ්වර පක්ෂවලට මැතිවරණවලදී වාසි වෙන්න හදපු පළාත් පාලන, ප්‍රාදේශීය සභා මැතිවරණවලට ගෙන ආපු මැතිවරණ නීති ප්‍රතිසංස්කරණ, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ඒ වගේම පසුගිය කාලේ පාර්ලිමේන්තුවේදී සම්මත වූණ අධිකරණ සංවිධාන පනත හරහා වුණේ අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය පැත්තක තියලා ඇමතිවරයාට බලය ලැබෙනවා අධිකරණ පද්ධතියට මැදිහත් වෙන්න වගේම අවශ්‍ය අවශ්‍ය වෙලාවට අධිකරණ පිහිටුවන්න බලය ඇමතිවරයාට ලැබූණ එක. ජ.වි.පෙ මෙම ප්‍රතිසංස්කරණවලට පැහැදිලි එකඟතාවයකින් කටයුතු කලා වගේම මෙවැනි අණපනත් ගේන්න මූලිකත්වය ගත්තා. ඒ විතරක් නොවේ ධනේෂ්වර   පාර්ලිමේන්තුව ශක්තිමත් කරන්න ජ.වි.පෙ 20 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයත් ගෙන ආවා. ජ.වි.පෙ ආණ්ඩුවේ නොසිටියට හැමවෙලේම කරලා තියෙන්නේ විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය, අධිකරණය කියන   ධනේෂ්වර ආයතන ශක්තිමත් කරන්න, ඒවා ගැන ජනතාවට විශ්වාසයක් හදන්න කටයුතු කරපු එක. නමුත් අපි හිතනවා වමේ දේශපාලන  ව්‍යාපාරයක් නම් කළ යුත්තේ බිඳ වැටෙන ධනේෂ්වර රාජ්‍ය ව්‍යූහයන් ගැන විශ්වාසය ගොඩ නඟන එක වෙනුවට විකල්ප ජනතා බලයක් සංවිධානය කිරීම. ජනතාවගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන් සුරැකෙන ව්‍යූහයක් ගොඩනගන්න ජනතාව ඒකරාශී කරන එක.

දශක ගණනාවක් තිස්සේ ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය අඛණ්ඩව සිදු කළ අරගලය හරහා ඔප්පු කරලා තියෙනවා අධිකරණ තීන්දු පවා නොසලකා මහජන අරගලයකින් ඇත්ත අයිතීන් දිනා ගන්න පු`ඵවන් කියලා. සයිටම් අරගලය තුළදීම අවස්ථා කිහිපයකදී ලබාදුන්න අධිකරණ තීන්දු සමාජය ඉදිරියේ නොසලකා හරින මට්ටමට පත්වුණේ අරගලයේ ප්‍රතිඵලයක් විදිහට. ඒ නිසා ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය භාවිතාවෙන් ඔප්පු කරලා තියනවා ධනේෂ්වර ආයතන පිටිපස්සේ නොයා, පාලකයන්ට කඬේ නොයා විකල්ප ව්‍යූහයක් තුළින් ඇත්ත ජනතා බලයක් ගොඩනගන්න පුළුවන් කියලා.

ජාත්‍යන්තරය මොකද මේ අස්සේ කරන්නේ?

අපේ රට මුණ දීලා තියෙන ආර්ථික අර්බුදය හුදකලා විදියට අපිට විතරක් බලපාන එකක් නෙවෙයි. මේක ජාත්‍යන්තර මට්ටමින් ධනවාදය මුණ දීලා තියන අර්බුදයක්. ඒක විසින්ම ධනේශ්වර රටවල්වල පවා දේශපාලන අර්බුද එන එක, ඒ අර්බුද පුපුරා යන එක වළක්වන්න බෑ. ඒ නිසා අපේ රටේ වෙන්නේ මොකක්ද කියන එක ජාත්‍යන්තරයට වැදගත්. හැබැයි, ඒ අපේ රටේ මිනිස්සුන්ට ඒ කියන්නේ අපේ ජීවිතවලට වෙන්නේ මොකක්ද කියන පදනමින් නම් නෙවෙයි. ඒක හොඳටම පෙනුනා මේ අර්බුදය අස්සේ. මහින්ද අගමැති කරපු ගමන් ඇමරිකා- යුරෝපා- ඉන්දීය කේන්ද්‍රය කලබල වුණා. මොකද ඔවුන්ට වාසි සහගත පාලනයක් තියෙන්නේ රනිල් ප්‍රමුඛ කඳවුරේ. චීනය ඇමරිකාව එක්ක තියෙන ආර්ථික ගැටුමේ ප්‍රතිඵලයක් විදියටයි මහින්ද බලයට අපු ගමන්  චීනය කඩිමුඩියේ සුබ පැතුවේ. ඒ මහින්දගේ පාලනය චීනයට හිතවාදී නිසා. ලෝක මට්ටමෙන් ඇවිලෙන මේ අන්තර් අධිරාජ්‍ය ප්‍රතිවිරෝධය ඉස්සරහ අපේ වගේ රටවල් වඩාත් සමීප වෙන්නේ මොන කේන්ද්‍රයටද කියන එක වැදගත් ඒ අධිරාජ්‍යයන්ට. මොකද ආර්ථික, දේශපාලන, භූගෝලීය වශයෙන් යුධමය තත්ත්වයකදී වුණත් අපේ රටවල් වල මිනිස්සු ගැන නොහිතා ඉතාම අමානුෂික ක්‍රියාමාර්ගවලට පවා රටවල් පාවිචිචි කරන්න ලෝක බලවතුන්ට පුළුවන්. ඒ නිසයි විදෙස් තානාපති කාර්යාල ගණනාවක් එළිපිටම  මේ අර්බුදය වෙලාවෙදී පැත්තක් බේරගන්න මුදල්වල ඉදල කුමන්ත්‍රණ දක්වාම වැඩ කළේ. කිසිම වෙලාවක මේ රටේ මිනිස්සුන්ගේ අයිතීන් කප්පාදු කරන වෙලාවක නිවේදනයක්වත් නිකුත් නොකරපු මානව හිමිකම් වෙනුවෙන් මරාගෙන මැරෙනවා කියපු තානාපති කාර්යාල තමන්ගේ සියලු වෙර දැම්මේ තමන්ට හිතවාදී පාලනයක් ලංකාව ඇතුළේ බලයට පත් කරන වැඬේට. එහෙනම් අපේ රටේ මිනිස්සු මේ වෙලාවේ ඉන්නේ ජාත්‍යන්තර බල සුදුවක උගස් භාණ්ඩ බවට පත් වෙලා.

වමේ බලයක්.

දැන් මහින්ද - මෛත්‍රී කඳවුර එකපැත්තක ඉදන් මැතිවරණයක් ඉල්ලනවා. රනිල් වික්‍රමසිංහලා තව කඳවුරක ඉඳන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ඉල්ලනවා. ජ.වි.පෙ ඒකාධිපති වියරුව පරදමු කියලා 2015 සටන් පාඨයම නැවත කරපින්නා ගෙන අලුත් පෙරමුණක් නිර්මාණය කරන්න කතා කරනවා. මෙතනදී    බොහොම අවධාරණයෙන් පැහැදිලි කරන්න ඕන කාරණයක් තියනවා. ඒ තමයි ඔක්: 26 සිදුවීම් මාලාව කිසිසේත්ම පිළිගත නොහැකි ලෙස ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධීයි. නමුත් අවුරුදු ගාණක් මෙරටේ මිනිසුන්ගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අමු අමුවේම උල්ලංඝණය කරපු UNP  ප්‍රමුඛ කඳවුරට අයිතියක් නෑ. ඒ වගේම තමයි ජනවාරි 08 මෛත්‍රී බලයට ගෙනල්ලා අවංකවම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දිනාගන්න හිතපු කවුරු හරි ඉන්නවා නම් එයාලට අපි කියනවා 2015 හැදුන කඳවුර හරහා නැවතත් ඒකට උත්සහ කරන එක කිසිම ප්‍රතිඵලයක් ලැබෙන දෙයක් නෙවෙයි කියලා. එහෙනම් දැන් ගොවියා, ධීවරයා, කම්කරුවා, ශිෂ්‍යයා සංවිධානය වෙන්න ඕනි. එහෙම සංවිධානය වෙන්න තියෙන ශක්තිය අත්හදා බලන තත්ත්වයක් දැන්   නිර්මාණය වෙලා තියෙනවා. අපි හිතනවා ඒකට ලංකාවේ වමේ ව්‍යාපාරය නායකත්වය සපයන්න ඕනි කියලා ඒ වෙනුවෙන් වමේ නායකත්වයෙන් ගොඩනැගුණු විකල්ප මධ්‍යස්ථානයක අවශ්‍යතාව දැන් තීරණාත්මක විදියට තියෙනවා. අපි ඔබට යෝජනා කරනවා සැබෑ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, ආර්ථික යුක්තිය ජනතා බලයෙන් ගොඩනගන්න විප්ලවවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයත් එක්ක එකතු වෙන්න කියලා.


                                                          විප්ලවවාදී ශිෂ්‍ය සංගමය                                                                                         
         

Thursday, December 13, 2018

උන්ගේ බල පොරය හා විඳවන අපේ ජීවිත




ධනේෂ්වර ව්‍යවස්ථාවට මෙන්ම ධනේෂ්වර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයටත් පටහැනිව ඔක්.26 සිදුවූයේ දේශපාලන කුමන්ත්‍රණයකි. ඒ ධනවාදයේ හැටිය. එයට ඕනෑම මොහොතක කබරගොයි තලගොයි කළ හැක. මේ පුපුරා ගියේ හදිසියේ පැනනැගුනු අර්බුදයක් නොවේ. කාලයක් තිස්සේ මෝරා වැඩෙමින් තිබුණකි. මේ අර්බුදය එන්නේ යහපාලන ආණ්ඩුවේ උප්පතියේ පටන්මය. එදා පොදු සතුරා මහින්දය.  ඒ නිසා කවුරුත් එක්වූ පොදු අරමුණ මහින්ද පැරදීමය. වංචා, දූෂණ නැවැත්වීම, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා නීතියේ ආධිපත්‍ය ස්ථාපිත කිරීම,, යහපාලනය ආදී මේ සියල්ල එහිදී භාවිතා වූයේ හුදෙක් ජනතාව රැවටීම සඳහාම පමණි.
සිරිසේන බලයට ආවේ මහින්දගෙන් වූ අතවර ගැන කියා නාහෙන් අඬාගෙනය. පක්ෂයේ නායක කමද අහිමිවන තැනක සිටි රනිල්ටද වෙන පාරක් තිබුණේ නැත. ජවිපෙත් හිටියේ වැලේ වැල් නැතිවය. ඒ නිසා අනියමින් හවුලට එක්විය. ඒ නිසා යහපාලන ආණ්ඩුවම ගත්විට අර්බුදයකි. උපාසක වෙස් ගත් කොකුන් රෑනක බක තපසකි. අන්තිමේ රැවටුණේ  ජනතාව පමණි.

මැතිවරණ පොරොන්දු හා බිඳවැටුණු බලාපොරොත්තු 
යහපාලනය තුළ ජනතාව අපේක්ෂා කළේ වෙනසකි. එය පැමිණියේ පොරොන්දු දහසක් සමඟිනි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ දෝලාව මතිනි. එහෙත් යහපාලනය යනුද රාජපක්ෂ පාලනයේම දිගුවකි. ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් පමණක් නොව පාලනය ගෙන ගිය ඔළුගෙඩිවලින් ගත්තද එහි කිසිඳු වෙනසක් තිබුණේ නැත. අධ්‍යාපන, සෞඛ්‍ය වැනි සමාජ සේවාවන්ද, විශ්‍රාම වැටුප වැනි සමාජ ආරක්ෂණ යන්ද එලෙසම කප්පාදු කෙරිණි. උමා ඔය, වරාය නගරය වැනි විනාශකාරී ව්‍යාපෘති එසේම ඉදිරියට ඇදුනි. මර්දන අනපනත් යළි යළිත් සම්මත වුණි. බදු පනත්, කම්කරු නීති සංශෝධන හා විනාශකාරී වෙළඳ ගිවිසුම් හරහා පමණක් නොව දිනෙන් දින ඉහළ යන උද්ධමනය හා ජීවන බර හමුවේද ජනතාව ගෙලමුලින් හිර කර දමන ලදී. පොරොන්දු වූ පරිදි සිදුවූයේ එක් දෙයක් පමණි. ඒ නීතියේ ආධිපත්‍යය පිහිටුවීමයි.  නමුත් ඒ වංචා දූෂණවලට එරෙහිව නොව ජනතා අරගලවලට එරෙහිව පමණි.
මේ යහපාලනයේ ශේෂ පත්‍රයයි. නමුත් හැම විටම ඔවුන්ට හේතුවක් තිබුණි. එනම් ඒ සිරිසේනට අනුව වරදකරුවා රනිල්ද රනිල්ට අනුව වරදුකරුවා සිරිසේනද වශයෙනි. මේ ගැටුම ක්‍රමිකව වෛරයක් බවටම පෙරලී ගිය අතර එහි තර්කානුකූල අවසානය මෙකී පුපුරායාමයි.

ව්‍යවස්ථා මගඩි හා බල පොරය                   
 විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම හුදු මැතිවරණ පොරොන්දුවක්ම පමණි. 19 ජනතාව ගොනාට ඇන්දවීමට ගෙනා ව්‍යාජ ලියවිල්ලක් පමණි. එය දැන් මේ ව්‍යවස්ථා අර්බුදය හරහා හෙළිදරව් වී ඇති අතර සිදුවී ඇත්තේ විධායක බලය රැකගැනීමේ සිරිසේනගේ උවමනාවත්, අගමැතිට බලය තහවුරු කරගැනීම සඳහා වූ රනිල්ගේ උවමනාවත් අතර කඹ ඇදීමක් පමණි. එක් වගන්තියක් හරහා බලතල ඉවත් කරද්දී තවත් වගන්තියකින් එම බලතලම යළි ඇතුළත් කිරීම තුළ පෙනී යන්නේ මෙම බල පොරය මිස අන් යමක් නොවේ.
සිරිසේනගේ අපේක්ෂාව විධායකය රැකගෙන යළි ජනාධිපති වීමයි. මහින්ද හා දීග යාමේ රහස තිබෙන්නේ එතැනය. සිරිසේන හා මහින්ද යනු එකිනෙකාට සතුරු වූවන්ය. දේශපාලනයේදී සදාකාලික මිතුරන් හෝ සතුරන් නැත. මෙහිදී සිරිසේනටත් මහින්දටත් සතුරුකමට වඩා වැදගත් බලයයි. යූඑන්පිය නැවතත් සිරිසේන ජනාධිපති කරන්නේ නැත. මහින්ද එලවා පක්ෂයේ බලය තහවුරු කර ගැනීමද කළ නොහැකි විය. ජනපතිවරණයකින් දිනන්නට තනි හැකියාවක්ද නැත. යළිත් ජනපති වන්නට නම් සිරිසේනට පාර ඇත්තේ මහින්ද හරහාය. මහින්දටද නැවත ජනපති විය නොහැක. ජනපතිවරණය ඔහුට මාරාන්තිකය. ගෝඨා ජනපති වුවහොත් නාමල් රජ වී හමාරය. එහෙයින් මෛත්‍රී හා සන්ධානගතවීම මහින්දගේ ඇඟට ගුණය. රට දැය සමය උකසට තැබූ බලමාරුවේ සැබෑ හරය එයයි.

වැරදුණු කුරුමාණම හා උන්ගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ තරම                     
නමුත් බල පෙරළියේ තක්සේරු බිඳ වැටිණි. රනිල්ද වැඬේ අත්හැරියේ නැත. අරලියගහ මන්දිරේ සිටිමින් ඔහු සටන ආරම්භ කළේය. පාර්ලිමේන්තුව තුළ බහුතරය ඇතැයි කිව්වද මුදලට හා ඇමතිකම්වලට මන්ත්‍රීවරු ආවේ නැත. මහින්ද චීන මුදලින් මිලදී ගන්නට සිතුවද රනිල් එක්සත්
ජනපද මුදල්වලින් මන්ත්‍රීවරුන් රඳවාගැනීමට ගෙවන්නට ඇතුවාට සැක නැත. ඒ නිසා සිරිසේනගේ කුරුමාණම වැරදී ගිය අතර පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවන්නට සිදුවිය. රනිල් අධිකරණයට ගිය අතර ජනාධිපතිගේ තීරණය අත්හිටුවීමේ නියෝගය වාසියට හිටියේය. ඒ අනුව පාර්ලිමේන්තුව නොවැ.14 කැඳවීමට සිදුවූ අතර 2015 වංක සහයෝගය යළි සන්ධානගත විය. මෙතෙක් රනිල්ට බැණ වැදුණු  ජවිපේම විශ්වාසභංගය ගෙනාවේය. පාර්ලිමේන්තුව යුධ පිටියක් වූ අතර නියෝජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ දුර්ගන්දය රට පුරා පැතිරිණි.
මේ තුළ සිදුවූ වැදගත්ම දෙය ධනපති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ නිරුවත හෙළිදරව් වීමයි. උන් උන්ගෙම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කෙළෙසයි. එය රකින්නට ජනතාවට අඬගසයි. මහින්දගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගැන ඔහුගේ පාලන සමය තුළ වෙඩිකා මියදුණු, අතුරුදහන් වුණු, පැහැරගැණුනු හා හිරගතව දුක්විඳි සියදහස් ගණනක් මිනිසුන් දෙස් දෙනු ඇත. රනිල්ගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයද එසේමය. එය උද්ඝෝෂණවලට කළ පහරදීම්, හිරගතකිරීම්, නඩු පැවරීම්වලින් පමණක් නොව සයිටම් සටන සමයේ සුදුවෑන් ගෙනවිත් පැහැරගැනීම සඳහා ගත් උත්සාහයන්ගෙන්ද සමන්විතය. මැතිවරණ කල්දැමීම, මර්දන අණපනත් ගෙන ඒම, දේශපාලන හිරකරුවන් නිදහස් නොකිරීම ආදියද ඊට අයත්ය. ඒ අනුව මේ කාගෙ කාගෙත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ තරම පැහැදිලි වෙයි.

අධිරාජ්‍යවාදි රූකඩ හා වැනසෙන ජීවිත             
 මේ බලපෙරළියට හා දේශපාලන අර්බුදයට ගෝලීය අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරු අතර ඇතිවී තිබෙන ගැටුමද බලපා ඇත. මහින්ද චීනයේ හුරතලා වන විට රනිල් යනු එක්සත් ජනපදය ප්‍රමුඛ බටහිර කඳවුරේ හුරතලාය. මහින්ද  ආණ්ඩුව යැපුණේ චීන ණයවලින් වන අතර ඒ සඳහා රට තුළ වරායවල්, ගුවන් තොටුපලවල් හදමින් අධිරාජ්‍යවාදී භූ දේශපාලන උවමනාවන් සඳහා ලංකාව චීන කොලනියක් කරමින් පැවතියේය. 2015 මහින්ද පැරදවීමේ සටනේදී එක්සත් ජනපදය විශාල කාර්යභාරයක් ඉටුකළ අතර ඔවුන්ට යහපාලන ආණ්ඩුව තුළින් බටහිර කඳවුරේ ආර්ථික හා දේශපාලන උවමනාවන් ඉටුකරගැනීමට හැකිවිය. දෙගොල්ලම අධිරාජ්‍යවාදී ගැත්තෝය. ඔවුන්ගේ පදයට නැටවෙන රූකඩය. රටත් ජනතාවත් ඔවුන්ගේ ආර්ථික හා බල උවමනාවන් සඳහා බිලිදී වාසි ලබන්නෝය.
බල පෙරළියේදී මේ කඳවුරු දෙකේම මැදිහත්වීම මැනවින් හෙලිදරව් විය. චීනය මුලසිටම නිහඬ සහයෝගයක් දක්වන ලද අතර බටහිර තානාපති කාර්යාල සියල්ලම පාර්ලිමේන්තුව පවා සමීපව නීරීක්ෂණය කරමින්ද, මූල්‍ය අරමුදලේ ණය වාරික අත්හිටුවමින්ද සිය බලපෑම එල්ල කළේය. එසේම මහින්දද මේ බලපෑම් හමුවේ බටහිර කඳවුර සමඟ වුව වැඩකිරීමේ කැමැත්ත පෙන්වා ඇත. ඒ අනුව මොන පාර්ශවයක් බලය තහවුරු කරගත්තද, එහි වෙනසක් නැත. රට අධිරාජ්‍යවාදයේ ගොදුරක් වීමත්, සුපුරුදු ප්‍රතිසංස්කරණ සියල්ල එලෙසම ක්‍රියාත්මක කරමින් ජනතාව කොල්ලකෑමත් පමණක් සිදුවනු ඇත.

සැබෑ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා අරගලය                     
මේ නිසා ඉතාමත් මැනවින් පැහැදිලි වන්නේ පාලක පංතියේ කිසිවකුටත්  ආර්ථික ප්‍රශ්න විසඳීමේ හෝ ජනතාවට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දිනාදීමේ හැකියාවක් නොමැති බවය. දිනෙන් දින රටේ ආර්ථිකය කඩා වැටෙමින් පවතින අතර එය ගෝලීය වශයෙන් ධනවාදය මුහුණ දී ඇති අර්බුදයට  සාපේක්ෂය. රුපියලේ කඩාවැටීම, අයවැය හිඟය, ගෙවුම්ශේෂ අර්බුදය, ණය බර, උද්ධමනය, ඉහළ යන ජීවන බර, වැටුප් මට්ටම්වල කඩාවැටීම මේ ආදී සියල්ල දෙස බැලීමේදී පෙනී යන්නේ නව ලිබරල් ආර්ථිකය පැමිණ ඇති සීමාවය. එයට මේ අර්බුදය විසඳීමේ හැකියාවක් නොමැති අතර විසඳීමට යැයි කියමින් ඉදිරිපත්කරනු ලබන  කොන්දේසි හරහාද සිදුවන්නේ තවතවත් ප්‍රශ්නය උග්‍රවීමය. ඒ නිසා තවතවත් ජනතාව මත පීඩනය පැටවීම ඇරෙන්න පාලකයන්ට විසඳුමක් නැත. ඒ නිසා ජනතාව මේ පීඩනය දරාගත නොහැකිව සටන් වදිනු ඇති අතර එකී අරගල හමුවේ පාලකයන් දොඩවන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සුපුරුදු පරිදි පුස්සක් බවට පත්වනු ඇත. ඒ නිසා කළ යුතුව ඇත්තේ පාලක පංතිය අටවන උගුල්වලට කොටු නොවී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දිනාගැනීම සඳහා සැබෑ ජනතා ව්‍යාපාරයක් ගොඩනැගීමය. ආර්ථික ජීවිතයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා සමානාත්මතාවය දිනාගත හැකි සමාජයක් වෙනුවෙන් සටන් වැදීමය. ඒ හැර කිසිදු විකල්පයක් ඉතිරිව නොමැති අතර එහිදී ලිබරල් මනස්ගාතවලින් පමණක් නොව වාම වෙස්ගත් ධනපති ඒජන්තයන්ගේ රැවටිලිකාර මුහුණුවලින්ද අප ප්‍රවේසම් විය යුතුය.

ගරිල්ලා සිත්තරෙක් බැන්ස්කි..



ගරිල්ලා සිත්තරෙක් බැන්ස්කි...

චිත්‍ර කලාව තුළ මේ වන විට  තරුවක් බවට පත්වී සිටින බැන්ස්කි ප්‍රධාන දහරාවේ චිත්‍ර කලා සංස්කෘතිය දෙදරුම් කවන්නට සමත් වී ඇත. බැන්ස්කි සුවිශේෂි වන්නේ සිතුවම් කලාව තුළ පැවැති ඔහුගේ සුවිශේෂිත්වය පමණක් නිසාම නොව කලාකරුවෙකු ලෙස ඔහු පෙන්වා දුන් ඔහුගේ භාවිතයත් නිසාවෙනි.
ඔහුගේ කලා මාධ්‍ය චිත්‍ර කලාව බවට පත් වූවත් ඒ සිතුවම් නිර්මාණය වූයේ සුපුරුදු කැන්වස් හෝ කඩදාසි කොළ මත නම් නොවේ. ප්‍රසිද්ධ ස්ථානවල ලද සෑම ඉඩක්ම ඔහුගේ සිතුවම්වලට ප්‍රමාණවත් විය. මෙසේ වීදි, තාප්ප, බිත්ති තුළ සිතුවම් කිරීම චිත්‍ර කලාව තුළ හඳුන්වනු ලබන්නේ ග්‍රැෆිට් ලෙසිනි. බැන්ස්කි තම සිතුවම් කලාව සඳහා ග්‍රැෆිට් සම්ප්‍රදාය තෝරා ගනු ලැබීමට
 සුවිශේෂී හේතුවක් වූයේ
 මිනිසා කාර්යබහුල බවට පත් කර ඇති ධනේෂ්වර සමාජ ක්‍රමය තුළ
 මිනිසුන්ට කලාව රස විඳීමට නොහැකි වීම නිසා මිනිසුන් අසලට කලාව ගෙන යාමටය. ග්‍රැෆිට් නිර්මාණ කරණයේ නියැලීම පහසු කටයුත්තක් නොවන්නේ මහා සම්ප්‍රදාය උල්ලංඝණය කරමින්, ඒවායේ පූර්ව නිශ්චිත තත්ත්වයන් ගණනකට නොගනිමින් කලාව වීදියට රැගෙන ඒමේදීි මහා සම්ප්‍රදායෙන් එල්ලවන චෝදනා අතිමහත් වන හෙයින් මෙන්ම එය අභියෝගාත්මක කටයුත්තක් වන හෙයිනි. ඔහු සිතුවම් කලාව සඳහා තේමාවන් බවට පත් කරගනු ලැබුවේ ද ක්‍රම විරෝධී තේමාවන්ය. ඒ
 බොහෝමයක් සිතුවම් යුධ විරෝධීය. ප්‍රචණ්ඩත්වයට එරෙහිය. මිනිස් අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් භාවිතා කළ යුතු නූතන තාක්ෂණය වෙළඳපොළ විසින් අත්පත් කර ගැනීම වැනි ධනේෂ්වර අගතීන්ට එරෙහිව තම හැකියාව ඔහු විසින් භාවිත කරන ලදී.
බැන්ස්කි කෙතරම් ජනප්‍රිය සිත්තරෙක් බවට පත්වූවත් ඔහුගේ පැවැති සුවිශේෂීත්වය නම් ඔහු කිසිඳු විටක තම අනන්‍යතාවය හෙළි කර නොතිබීමයි. බැන්ස්කි සෑම විටකම විශ්වාස කරනු ලැබුවේ තම නිර්මාණය තුළින් සමාජයට ලබා දෙන
 පණිවිඩය, අදහස මිස තමා කවුද යන්න දැනගැනීම එතරම් වැදගත් නොවන බවයි. රටවල් විශාල ප්‍රමාණයක මේ වන විය ප්‍රදර්ශන පවත්වා ඇතත් බැන්ස්කි කවුරුන්ද යන්න
 අභිරහසක්ව පවතින්නේ බැන්ස්කි විසින් දරනු ලබන මෙම අදහස නිසාවෙනි.
එංගලන්තයේ බි්‍රස්ටල් නගරය මූලික කර ගනිමින්  මුල් කාලීනව නිර්මාණකරණයේ යෙදුණු ඔහුගේ නිර්මාණ පසු කාලීනව ලෝකය පුරා ව්‍යාප්තවීම හරහා පවතින ක්‍රමය අභියෝගයට ලක්වන විට ඔහුට පැමිණි බලපෑම් වැඩි වන්නට විය. දේශපාලකයින් හා විවිධ
සංවිධාන චෝදනා කරනු ලබන් නේ ග්‍රැෆිට් නිර්මාණ හේතුවෙන් ප්‍රසිද්ධ ස්ථාන අපවිත්‍ර වන බවයි. එංගලන්තයේ ධනපති නීතියට අනුව ප්‍රසිද්ධ ස්ථාන විනාශ කිරීම යටතේ වසර 10ක සිර දඬුවමකට ලක් කළ හැක. එම නිසා ඔහුව සිරභාරයට ගැනීමේ අවදානමක්ද මතුව ඇත. කෙතරම් අවදානමක් පැවතුනද ඔහු ජනතාව වෙනුවෙන් නිර්මාණ කිරීම අත්හැර නැත.
වරක් මාධ්‍ය  විසින්  සුප්‍රකට  සාචි හා සාචි සමාගමේ හිමිකරු චාල්ස්  සාචි  ඔහුගේ රසිකයෙකු වන නිසා තම නිර්මාණ චාල්ස් සාචි හට විකුණන්නේද යන්න විමසූ විට ඔහු පවසා සිටියේ “ඔහුට ඔහුගේ මුදල් ඔහු ළඟම තියා ගන්න පුළුවන්, මම කැමති එක්
 අයෙක් ළඟ තියා ගන්නවාට වඩා මගේ නිර්මාණ මිනිස්සු දස දහස් ගණනක් අතරේ තබන්න” යනුවෙනි.
බැන්ස්කිගේ ජනප්‍රිය භාවය හේතුවෙන් භසනැ සමාගම ඔහුට තම සමාගම වෙනුවෙන් වෙළඳ දැන්වීම් නිර්මාණය කිරීමට ආරාධනා කළ විට එම යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප කරමින් ඔහු පවසා සිටියේ,
 “මම විකිණෙන්න කැමති නෑ. මම කැමති මගේ නිර්මාණ වෙනුවෙන් අවධානය යොමු කරන්න.” යනුවෙනි.
බැන්ස්කි විසින් කළ නිර්මාණ අතර ඩයනා කුමරියගේ රුව රැගත් බි්‍රතාන්‍ය පවුම් 10ක ව්‍යාජ මුදල් නෝට්ටුව දැඩි ආන්දෝලනයකට ලක් වූ නිර්මාණයකි. සාමාන්‍යයෙන් බි්‍රතාන්‍ය පවුම්
 නෝට්ටු හා කාසි සඳහා යොදා ගනු ලබන්නේ බි්‍රතාන්‍ය රුජිනගේ රුවය. බි්‍රතාන්‍යයේ ඩයනා කුමාරිය රජ පවුල තුළ දැඩි ආන්දෝලනයකට ලක් වූ චරිතයකි. ඔහු ඩයනා කුමරිය යොදා ගත්තා පමණක් නොව නෝට්ටුවෙහි
ඉ්බන දf ෑබටක්බා යන්න වෙනුවට ඉ්බනිහ දf ැබටක්බා ලෙස වෙනස් කොට තිබුණි. මෙම මුදල් නෝට්ටුව එංගලන්තයේ කළු ජාතිකයන්ගේ සාම්ප්‍රදායික උත්සවයක් වන නොට්සග්ගම් සැනකෙළියේදී බෙදා හැර ඇත. ඇතැම් පුද්ගලයන් මෙම නෝට්ටුව හුවමාරු කර භාණ්ඩද ලබාගෙන තිබුණි. එසේම මෙම මුදල් නෝට්ටුව ෑඉමහ වෙබ් අඩවිය තුළ පවුම් 100කට වඩා අධික මුදලක් දක්වා දැනටමත් විකිණෙමින් පවතී.
බැන්ස්කි චිත්‍ර ශිල්පියෙක් පමණක් නොව වාර්තා චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂකවරයෙකු ද වේ. ඔහු විසින් නිර්මාණය කරන ලද ැංසඑ එයරදමටය එයැ ටසff ියදච  නම් වාර්තා චිත්‍රපටය 2011 වසරේ ඇකඩමි සම්මාන උළෙලේ හොඳම වාර්තා චිත්‍රපටය ලෙස නිර්දේශ විය.බොහෝ පිරිසක් බැන්ස්කි මෙම උළෙලට සහභාගි වේ යැයි බලාපොරොත්තු වුවත් බැන්ස්කි එයට සහභාගි
 නොවීය.
බැන්ක්සි විසින් පලස්තීන බටහිර ඉවුර ප්‍රදේශයේ ඊශ්‍රාලය හා පලස්තීනය වෙන් කිරීමට ඉදිකර ඇති සැතැපුම් 425ක් දිග තාප්ප මත ග්‍රැෆිට් චිත්‍ර 09ක් නිර්මාණය කර ඇත. මෙම ප්‍රදේශය යනු දැඩි අවදානම් සහිත ප්‍රදේශයකි. නමුත් පලස්තීන ජාතිකයන්ව පීඩාවට පත් කිරීමට එරෙහිව ඔහු ජීවිත අවදානමද නොතකා නිර්මාණකරණයේ යෙදුණි. දහස් ගණන් නිර්මාණ කරුවන් අතරින් අපට බැන්ක්සිව කියවා ගැනීම වැදගත් වන්නේ වර්තමානය තුළ තමාව විකුණා ගැනීමට සැම උත්සාහයක්ම ගන්නා මිනිසුන් අතර නොවිකිණෙන සමාජ අරමුණක් සහිතව නිර්මාණ කරනයේ නියැළෙන කලාකරුවෙක් ලෙසට ඔහුගේ ජීවිතය තුළින් අපගේ ජීවිතට එකතු කරගත හැකි බෝහෝ දේ ඔහු සතුව පවතින නිසාවෙනි.

Wednesday, December 12, 2018

විප්ලවවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ මධ්‍යම පුවත්පත, ගිනිසිළුව 2018 දෙසැම්බර් කලාපය






නවලිබරල් පාලකයන් බල සූදුවකය. 
ඊළඟ තුරුම්පුව කාගෙන්ද? 
මහින්දගෙන්ද, මෛත්රීගෙන්ද , රනිල්ගෙන්ද? දිනන්නේ කවුද? 
දිනෙන් දින උණුසුම් වන සූදු පිටියේ අලුත්ම පුවත් මාධ්ය මගින් රස කරමින් වාර්තා කරති. ඉදින් සියල්ලෝම සඳළුතලය දෙස නෙත් හයා බලා හිඳිති. රස විඳිති.
වතු කම්කරුවන්ගේ ඉල්ලීම් ඉටුවීද?
රජරට, අග්නිදිග සිසු ගැටලු විසඳුවේද?
සිංගප්පූරු ගිවිසුම අහෝසි කරන් නේද?
හෝමාගම ඉඩම් විකිණීම නවතියිද?
ත්රස්ත විරෝධී පනත අහෝසි වෙයිද?
රුපියල බාල්දුවීම නවතියිද? බඩුමිල අඩු වෙයිද?
බදු බර නැතිවෙයිද? පඩි වැඩි වෙයිද?
අධ්යාපනය, සෞඛ්ය විකිණීම නවතියිද?
මෙකී නොකී දහසකුත් එකක් ප්රශ්නවලට විසඳුම් ලැබෙයිද? කිසිවෙකුට අදාළ නැත. මහපුටුවල කවරෙකු ලැග සිටියත් ක්රියාත්මක වන්නේ නවලිබරල් ප්රතිපත්තියයි. එහි වෙනසක් නැත. ප්රජාතන්ත්රවාදයේ පරණ මුව හමටම නවලිබරල් පාලකයන් අද නැවතත් තඩිබාමින් සිටිති. විනාශකාරී ආර්ථික ප්රතිපත්තියක් කරපින්නාගත් පාලකයන්ගෙන් ලැබෙන ප්රජාතන්ත්රවාදයක් නැත. අවම වශයෙන් ධනේෂ්වර නොණ්ඩි ගහන ප්රජාතන්ත්රවාදයවත් සමාජයේ පාත මාලයට උරුම නැත.
ඉදින් තවත් අපි රැවටෙමුද?
ගතවෙන මොහොත යනු අරගලයේ මොහොතයි. ඉදින් සහෘදයනි, අපි එකතු වෙමු.
සංවිධානය වෙමු. අයිතීන් උදෙසා එක්ව සටන් වදිමු!

හෙට අරගලයට සිසු ජන බලයක්..






අධ්‍යාපනය සෞඛ්‍ය විකුණන, ජනතා අයීතීන් කප්පාදු කරන ප්‍රජාතන්ත්‍රවිරෝධී නව ලිබරල් ප්‍රතිපත්තියට එරෙහි ”හෙට අරගලයට සිසු ජන බලයක්” තේමාව යටතේ අන්තර් විශ්වවිද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලය පසුගිය දෙසැම්බර් 12 වන දින විරෝධතා පාගමනක් හා රැළියක් කොළඹදී සංවිධානය කර තිබුණි.
සෞන්දර්්‍යය කලා විශ්වවිද්‍යාලයෙන්  පාගමන ආරම්භ කර කොළඹ කොටුව දක්වා පැමිණි ශිෂ්‍යයන් එහි විරෝධතා රැළිය  පැවැත්වීමට කටයුතුකල අතර ඒ සදහා  විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයන්, විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්්‍යයවරු, සිවිල් ක්‍රියාකාරිකයන් සම්බන්ධ විය. 
  පසුගිය දශක ගණනක් මුළුල්ලේ ලාංකීය ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය අධ්‍යාපනය විකිණීමට එරෙහිව සහ නිදහස් අධ්‍යාපනයත් අධ්‍යාපනයේ නිදහසත් දිනාගැනීම සදහා අඛණ්ඩව අරගලයක නිරතව සිටින බවත්. අධ්‍යාපනය පමණක් නොව සෞඛ්‍ය, ප්‍රවාහනය වැනි ක්ෂේත්‍ර විකිණීමටත්, රාජ්‍ය ආයතන විකිණීමටත් එරෙහිව එම අරගලය ක්‍රියාත්මක කරන බවත් ආසන්න මාස කිහිපය සැලකුවද එම අරගලය අඛණ්ඩව ඉදිරියට යමින් තිබෙන මොහොතක් වන බවත් එහිදී අදහස් දැක්වූ අන්තර් විශ්වවිද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලයේ කැදවුම්කරු මහීල් බණ්ඩාර සහෝදරයා පැවසීය.
තව දුරටත්  අදහස් දැක්වූ ඔහු ප්‍රකාශකර සිටියේ මේ මොහොතේ රට තුළ බරපතල දේශපාලන අර්බූදයක් නිර්මාණය වී තිබෙන අතර එය ධනේෂ්වර පාලකයන්ගේ බලපොරයක ප්‍රතිඵලයක් වන බවයි. එම බලපොරය කුමන පාර්ශවය ජයග්‍රහණය ලබාගත්ත ද ඉතිහාසයක් පුරා මේ ධනේෂ්වර පාලකයන් ගෙනා ප්‍රතිපත්ති අඛණ්ඩව ඉදිරියට ගෙනයන නිසා එම ප්‍රතිපත්තිවලට එරෙහිව ජනතා අයිතීන් දිනාගැනීම සඳහා වන සාමූයික අරගලයක් අප ඉදිරියේ ඇති බවයි.
මෙම රැළියේදී අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල්‍යීය භික්ෂු බලමණ්ඩලයේ කැදවුම්කරු රත්කරව්වේ ජිනරතන හිමි මෙන්ම වෛද්‍ය ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරී කමිටුවේ කැදවුම්කරු දිදුල අමරසිංහ සහෝදරයාද අදහස් දක්වන ලදී. එමෙන්ම  අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය විකුණන, ජනතා අයිතීන් කප්පාදු කරන නවලිබරල් ප්‍රතිපත්තියට එරෙහිව සිසු-ජන බලයක් ගොඩනැගීමට අප්‍රතිහත ධෛර්යයෙන්, කැපවීමෙන් යුතුව සටන් කරන බවටත්, ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය  ඒ වෙනුවෙන් සටන් කිරීමට නායකත්වය ගන්නා බවටත්  ප්‍රතිඥාවක්ද සියලු සිසුන් විසින් ලබා දෙන ලදී.

Tuesday, December 11, 2018

සොහොයුරණි, මේ මොහොත අපේය.


අවස්ථාවාදය ද නිර්ධන පංති ජාත්‍යන්තරවාදය ද කෘතිය ආරම්භ කරමින් රෝහණ සහෝදරයා ලෙනින්ගේ ප්‍රකාශයක් මෙසේ උපුටා දක්වයි.
”අවස්ථාවාදය අපේ ප්‍රධාන සතුරා වෙයි. කම්කරු පංති ව්‍යාපාරයේ ඉහළ ශේණි තුළ තිබෙන අවස්ථාවාදය යනු නිර්ධන පංති සමාජවාදය නොව ධනේෂ්වර සමාජවාදය වෙයි. අවස්ථාවාදී උපනතියට ඇලී ගැලී සිටින, කම්කරු පංති ව්‍යාපාරයෙහි ක්‍රියාශීලී අය, ධනපතියන්ට වඩා හොඳින් ධනපතීන් ආරක්ෂා කරන්නන් වන බව භාවිතාව විසින් පෙන්වා දී ඇත. කම්කරුවන්ට සපයන ඔවුන්ගේ නායකත්වය නොමැතිව ධනපතීන්ට බලයේ රැඳී සිටිය නොහැකි වනු ඇත.“
අප ගත කරන මේ මොහොත යනු සැබෑ නිර්ධන පංති ව්‍යාපාරත්, නිර්ධන පංති ව්‍යාපාර සේ පෙනී හිඳිමින් ධනේෂ්වරයේ අර්බුදයට පැච් අලවන අවස්ථාවාදී ව්‍යාපාරත් මොනවාද යන්න වෙනදාටත් වඩා හොඳින් පරීක්ෂාවට ලක්වන මොහොතකි.
නවලිබරල් ධනේෂ්වරය අර්බූදයෙන් අර්බූදයට ගොස් ඇත. ඉතිහාසයේ නොවූ විරූ තරම් ධනේෂ්වර ආර්ථික අර්බූදය දිග්ගැස්සෙමින් ඇත. අධිරාජ්‍යවාදී ධනේෂ්වර බල කඳවුරු එකිනෙකා කුලල් කා ගනිමින් වෙළඳපොළ බෙදාගැනීමේ සීතල යුද්ධයක නිරතව සිටී. ලංකාවේ මේ මොහොතේ පවතින දේශපාලන අලකලංචි මෙම ආර්ථික අවපාතය හා ධනේෂ්වර බල කඳවුරුවල බළල් පොරය මත පදනම්ව කියවා ගත යුතුය.
2015 වසරේ රාජපක්ෂ පාලනය අවසන් කිරීමට ගෙනා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ සටන් පාඨය නැවත වතාවක් කරළියේ කතාබහට ලක්ව ඇත. එදා සේම අදත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පාලකයන්ගේ බලසූදුවේ තුරුම්පුවක් ලෙස  පාවිච්චි වනු පෙනෙයි. ඒ පවතින නොණ්ඩිග හන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයත් පක්ෂ විපක්ෂ භේදයකින් තොරව සියලු පාලක නඩය විසින්ම ඇස් පනාපිට අමු අමුවේ උල්ලංඝනය කරමින් සිටින අතරතුරය. අද ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳ පාරම්බාන රනිල්, මෛත්‍රී, මහින්ද ප්‍රමුඛ ධනපති පාලක නඩයට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳ කතා කරන්නට අංශු මාත්‍රයක අයිතියක් නැත.
රතුපස්වල වෙඩි තබද්දී, ජනක, සිසිත මරා දමද්දී, ලලිත්, කුගන් ඇතුළු දහස් ගණන් අතුරුදන් කරද්දී රාජපක්ෂලාට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය මතක් වූයේ නැත. උමාඔය, වරාය නගරය ආදී විනාශකාරී සංවර්ධන ව්‍යාපෘති ක්‍රියාත්මක කරන විට, සයිටම් හරහා අධ්‍යාපනය හා සෞඛ්‍ය වෙළඳභාණ්ඩයක් කිරීමට උත්සාහ දරණ විට, සිංගප්පූරු ගිවිසුම අත්සන් කරන විට, ජනතාව මත බදු පිට බදු පටවන විට මෛත්‍රීපාලලාටවත් රනිල් වික්‍රමසිංහලාටවත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අදාළ නොවීය. එපමණක් නොවේ. බල සූදුවට මැදිවී පාලක පංතියේ කුණම්මඩු ඇත්තන් බවට පත්වූ ජවිපෙ, වික්‍රමබාහු, දිනේෂ්, වාසු වැනි අවස්ථාවාදී වම්මුන්ට ද ඇඟිලි සලකුණු පනත වැනි මර්දන අණපනත් සම්මත කරගැනීමට අත ඔසවන විට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගැන හාංකවිසියක් තිබුණේ නැත.
ආර්ථික නිදහසකින් තොර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් නැත. ක්‍රියාත්මක වන්නේ නවලිබරල් ප්‍රතිපත්තියයි. සමාජය සතු සියල්ල ධනේෂ්වර වෙළඳපොළේ වෙන්දේසි කරන ප්‍රතිපත්තියයි. නිර්ධන පංතිය තවතවත් තලමින් පෙළමින් සූරාකෑම අන්තයටම ක්‍රියාත්මක කරන ප්‍රතිපත්තියයි. මහින්ද, මෛත්‍රී, රනිල් කවුරු මහපුටුවල හිටියත් ක්‍රියාත්මක වන ප්‍රතිපත්තියයි. ආර්ථික නිදහස දෙස වපරැහින්වත් නොබලා කෙරෙන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳ සාකච්ඡාව පුස්සක් පමණි. එසේම මේ මොහොතේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කඬේ යවන්නේ බලසූදුවේම තුරුම්පුවක් ලෙස මිස ඒ පිළිබඳ ඇති කැක්කුමක් නිසා නොවේ. එහෙයින් මතුව ඇති බලපොරයේ ඉත්තන් බවට පත් නොවී සැබෑ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයත් ආර්ථික නිදහසත් දිනාගැනීම වෙනුවෙන් කළ යුතු අරගලයක් නිර්ධන පංති ව්‍යාපාරය අභිමුව පවතී. මේ ගතවන දේශපාලන මොහොත යනු ධනේෂ්වරයේ නිරුවත හෙළිදරව් වන මොහොතකි. අර්බුදයෙන් අර්බුදයට මිස ධනේෂ්වරයට යන එන මං නැත. එහෙයින් මේ නිර්මාණය වී ඇති මොහොත අපේය. නිර්ධන පංති ව්‍යාපාරයේය. ධනේෂ්වර බලසූදුවේ අවස්ථාවාදී ඉත්තන් නොවී ඒ සඳහා එක්වෙමු. සංවිධානය වෙමු. සටන් වදිමු.

Friday, November 2, 2018

ප්‍රතිපාදන කප්පාදුව නවතනු! විවෘතයේ උද්ඝෝෂණයක්...





ප්‍රතිපාදන කප්පාදුව නවතනු!
සියලු අධ්‍යයන හා සුභසාධන ගැටලු වහා විසදනු !

යන සටන් පාඨ මුල්කරගනිමින් 2018-11-02 දින නාවල විවෘත විශ්විද්‍යාලයීය මහා ශිෂ්‍ය සංගමය විසින් උද්ඝෝෂණයක් සංවිධානය ‌කර තිබිණ. 

ප්‍රතිපාදන කප්පාදුව නිසා විවෘතයේ අධ්‍යයන හා සුභසාධන ගැටළු ගණනාවක් මතුව ඇත. පාඨමාලා ගාස්තු වැඩි කිරීම, අධ්‍යයන ශාලා ‌ ‌නොමැති වීම, ‌ ‌පෙළ ‌ෙපොත් ගැටළුව, ‌නේවාසිකාගාර ගැටළු ඇතළු කාරණා ඒ් අතර මූලික ‌ෙවෙි. 



Wednesday, October 31, 2018

සිරගතකළ අග්නිදිග සිසුන්ට ඇප


අග්නිදිග විශ්වවිද්‍යාලයේ තාක්ෂණ පීඨයේ පවතින උග්‍ර ගැටළුවලට විසදුම් ඉල්ලා සිසුන්් විසින් ‌කරනු ලබන අරගලයට පාලකයන් මර්දනය කැදවූයේ පංති තහනම් හා ශිෂ්‍යභාවය අහෝසි කිරීම් ලබා ‌ෙදෙමිනි. ඒම මර්දනයට ඒරෙහිව හා අයිතිවාසිකම් දිනාගැනීමට අරගල කරමින් සිටි සිසුන් 15 ‌ක් ගිය සතියේ බන්ධනාගාර ගත කරන ලදී.


ඒම සිසුන්ට අද දිනයේදි අක්කරෛපත්තු උසාවියෙන් ඇප නියම විය. රැපියල් ලක්ෂය බැගින් වූ ශරීර ඇප මත ඔවුන්ට ඇප ලබාදී ඇත.