• ‍ බ්‍රිතාන්‍ය මහා මැතිවරණය කෝබින් සහ වම

    ජෙරමි කෝබින් නායකත්වය යටතේ ලේබර් පක්ෂය සිය මැතිවරණ ප‍්‍රකාශය තුළ සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී හැඩයේ යෝජනා රාශියක් ඉදිරිපත් කරයි. අධ්‍යාපනය සදහා වෙන්කරන ප‍්‍රතිපාදන ඉහළ දැමීම, දුම්රිය සේවය, තැපැල් සේවය, බලශක්ති ක්ෂේත‍්‍රය ආදිය නැවතත් ජනසතු කිරීමේ යෝජනා ඉදිරිපත් වී ඇත. තවද කම්කරුවන් පෙළන ක‍්‍රමයක් වන පැය බින්දුවේ කොන්ත‍්‍රාත් ක‍්‍රමය ,එනම් සේවා යෝජකයන් විසින් වැඩ කළ යුතු පැය ගණන නිශ්චිත නොකරමින් ලබා දෙන කොන්ත‍්‍රාත් ක‍්‍රම අහෝසි කිරීමේ යෝජනාද මෙයට ඇතුළත්ය. මෙහිදී සැලකිල්ලට ගැනෙන වැඩපිළිවෙල පූර්ණ වශයෙන් සමාජවාදී නොවීම හා ඒවා යථාර්ථයක් කරගැනීම ධනේශ්වර ක‍්‍රමය තුළ ඇති නොහැකියාව එසේ තිබියදීම නව ලිබරල් ආර්ථික උගුලේ සිටින බ්‍රිතාන්‍ය පීඩිත පාන්තික මහජනයාට මේ යෝජනාවලට තිබෙන ආකර්ෂණය ඔස්සේ වාම සාකච්චාව පු`එල් කිරීමේ අවකාශය උදා කර දී ඇත.

  • ඉල්ලන්නේ තවත් සිසු ජීවිතයක්ද?

    සබරගමුව සරසවියේ සිසු නායකයන්ට අගොස්තු 08 දින එල්ල කළ මැර ප‍්‍රහාරය තරයේ හෙළාදකිමින් එම සරසවියේ සිසුන් උද්ඝෝෂණයක් සංවිධානය කර තිබුණි.

  • අත්අඩංගුවට ගත් සිසු නායකයින් වහා නිදහස් කරනු!

    නිදහස් අධ්‍යාපනයත් අධ්‍යාපනයේ නිදහත් දිනා ගැනීමේ සටනේදී සිරගත කළ අවිශිබම කැදවුම්කරු සංජීව බණ්ඩාර සහෝදරයා සහ අවිභිබම කැඳවුම්කරු කිඹුල්ලෑවේ චන්දානන්ද හිමියන් වහා නිදහස් කරන ලෙස බලකරමින් දිවයින පුරා විශ්වවිද්‍යාලවල සිසුන් වීදි බසිති

Tuesday, October 16, 2018

වේදිකාව මත ර`ග දැක්වෙන දේශපාලන නාට්‍ය වෙනුවට වේදිකාවේ තිරය පිටුපස සිදුවන්නේ කුමක්ද?


01. ෙමි මොහොතේ රෙටි පවතින දේශපාලන තත්වය, පෙරටුගාමි සමාජවාදී පක්ෂය කොහොමද විග‍්‍රහ කරන්නේ?

මේ වෙලාවෙ පවතින දේශපාලන තත්වය  මොකක්ද කියලා කිව්වට පස්සේ පොදුවේ මතුපිටින් පේන දේවල් ටිකක් තියනවා. ආණ්ඩුව ඇතුළේ ප‍්‍රතිවිරෝධයක් තියෙනවා රනිල් වික‍්‍රමසිංහ සහ මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන අතර, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ඇතුලෙ ප‍්‍රතිවිරෝධයක් තියෙනවා. මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන සහ මහින්ද රාජපක්ෂ අතර, මහින්ද රාජපක්ෂ නියෝජනය කරන ඒකාබද්ධ විපක්ෂය තුළ නැවත ප‍්‍රතිවිරෝධයක් තියෙනවා මහින්දගේ කණ්ඩායම සහ ගෝඨාභයගේ කණ්ඩායම කියලා. එක්සත් ජාතික පක්ෂය ඇතුළෙ ප‍්‍රතිවිරෝධය තියෙනවා රනිල්ගෙ කණ්ඩායම සහ සජිත්ගෙ කණ්ඩායම  කියලා.

දෙමළ ජාතික සන්ධානය තුළ පවා ප‍්‍රතිවිරෝධයක් තියෙනවා. සම්බන්ධන්, සුමන්දිරම් පාර්ශවය සහ විග්නේශ්වරන්ගෙ පාර්ශවය විදියට. සාමාන්‍ය දේශපාලනය ගැන ගොඩක් අය වටහා ගන්නේ මේ වේදිකාව උඩ යන නාට්්‍යය. ඒ නාට්‍යයේ තියෙන්නෙ  හැම කෙනාම අනිත් කෙනාට විරුද්ධව කඩුව උස්සගෙන  ගනු කඩුව එනු සටනට කියල සටන් කරන අභියෝග කරන  තත්ත්වය තමයි පේන්න තියෙන්නෙ. වේදිකාව උඩ ඒ සටන අරගලය පේන්න තියෙද්දි වේදිකාව පිටුපස වෙන්නෙ මේ ඔක්කොමලා අතට අත දීල බදාවැළදගෙන එකම ප‍්‍රතිපත්තියක් ක‍්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා මැදිහත් වෙමින් ඉන්නවා. ඔවුන් පහුගිය අවුරුද්දේ පළාත් සභා මැතිවරණ සංශෝධන පනත එන වෙලාවේ මේ ඔක්කොම එකට එකතුවෙලා ඒකට අත ඉස්සුවා. ඊට පස්සේ ඒ මැතිවරණය කල්දාන්න  ඕන වෙනකොට සීමා නිර්ණය කමිටුවේ වාර්තාවට පස්සේ ඒ   වාර්තාව පාර්ලිමේන්තුව එක්කෙනෙක් වත් නැතුව සියලූදෙනා  විරෝධය පළ කලා. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වගේ එකක් විරුද්ධව ජන්දය දෙන්නෙත් නැතිව පක්ෂව දෙන්නෙත් ඇතිව මගඇරල ගියා.

කොතලාවල ආරක්ෂශක විශ්වවිද්‍යාල පනත වගෙ  නිදහස් අධ්‍යාපනයට අතිශය හානිකර පනතක් එද්දි පාර්ලිමෙන්තුවෙ එක මිනිහෙක් හිටියෙ නෑ ඒකට විරුද්දව අත උස්සන්න. මේ ඔක්කොම එකට එකතු වෙලා අත ඉස්සුවා. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ප‍්‍රශ්න අහන්නේ නැතුව බෑ කියන්නෙත් නැතුව වැසිකිලියේ පාර්ලිමේන්තු ආපනශාලාව හැංගිලා හිටිය.

  එතකොට දැන් තියෙන තත්වය තමයි තිරය පිටුපස තියෙන්නෙ. එකගතා, සම්ම්මුති සහ බදා වැළදගැනීම්. එහෙම වෙන අතර පේ‍්‍රක්ෂකාගාරයට මොකද වෙලා තියෙන්නෙ. දැන් මාධ්‍ය හරහා මේ එකිනෙකාගෙ කඩු ෆයිට් දිහා බලාගෙන ඉන්න පේ‍්‍රක්ෂකාගාරය ඉතාම බරපතල ජීවන අර්බුධයකට ඇදවැටිල තියෙනවා. බරපතල සංස්කෘතික අර්බුධයකට ඇදවැටිල තියෙනවා. මහා දැවැන්ත පාරිසරික විනාශයක් විසින් මුළු මිනිස් සංහතියෙම අවසානය ලගා කරන තත්වයක් ලෝකය පුරා ඇතිවෙමින් තිබෙනවා. ඒක නිසා අපි හිතනවා වේදිකාව මත රග දැක්වෙන දේශපාලන නාට්‍ය වෙනුවට වේදිකාවේ තිරය පිටුපස සිදුවනේ කුමක්ද? වේදිකාව මත සිදුවන දේවල් දිහා බලාගෙන 
ඉන්න පේ‍්‍රක්ෂකයාත් එයාගෙ තත්වය මොකද්ද කියන එක පිළිබදව සංවාදය පෙරටගත යුතුයි කියලා. ඒ නිසා වර්තමාන දේශපාලන තත්වය කුමක්ද කියල ඇහුවට 
පස්සෙ සාමාන්යෙන් සාකච්ඡුා වෙන්නෙ 
වේදිකාව උඩ යන නර්ථනය. ඒ වෙනුවට තිරය පිටුපස සහ පේ‍්‍රක්ෂකාගාරය තුළ සිදුවන සංවාදය පෙරට ගතයුතුයි. 

අපි පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය විදියට එම සංවාදය පෙරට ගැනීම සදහා, ඒ පැත්තට ආලෝකය එල්ල කිරීම සදහා කළයුතු කටයුතු කරමින් ඉන්නවා. ඒවා වේදිකාවේ පිටුපස සහ පේ‍්‍රක්ෂකාගාරය අදුරේ ගිලිලා තියෙන්නෙ. ආලෝකකරණය කරල තියෙන්නෙ වේදිකාව මතුපිට විතරයි. ඒ නිසා එම ආලෝක කදම්භයන් වේදිකාව පිටුපසට සහ පේ‍්‍රක්ෂකාගාරය වෙත යොමුකිරීම තමයි අපේ දේශපාලන අරමුණ විදියට තියෙන්නෙ.

02. වර්තමානයේ පොදු ජනතාවට විශේෂයෙන් අභියෝග වන ගැටලූ මොනවද?

අභියෝග සහ ගැටළු ගණනාවක්ම තියෙනවා. අපි ලොකු ආර්ථික විද්‍යාත්මක සමාජ් විද්‍යාත්මක න්‍යායන් පැත්තකින් තිබ්බොත් රටේ සාමාන්‍ය ජනතාව සියලූදෙනාට දැන් දැනෙමින් යනවා දැන් ජීවත්වෙන්න බැහැ කියලා. ජීවන බර අධිකයි, ජීවත්වෙන්න බෑ. ජීවත්වීම වෙනුවෙන් ඉතා අධික කාලයක් වැඩ කිරීමට සිදුවෙලා තියෙනවා. ඒක විසින් විවේකය විනෝදාස්වාදය, සමාජ ඇසුර, පවුලෙ මිනිස්සු ඇසුර, මිතුරන් ඇසුර, සියලූ සමාජීය සම්බන්ධතා, මානව සම්බන්ධතා අතහරින්න වෙලා  තියෙනවා. දැන් මිනිස්සු තිරිසන් සතුන් ගානට ඇද වැටෙන මට්ටමට සංස්කෘතියෙන් ඈත්කරල තියෙනවා. එහෙම කරලත් සල්ලි හෙව්වට පස්සෙ ඒකෙන් අඩුමගානෙ අවම පෝෂණ මට්ටමවත් සපුරගන්න බෑ. දැන් මෑතකදි කියල තියෙනවා අර ඉස්කෝලෙ උගන්වන විදිහෙ සමබර ආහාර වේල ගන්න නම්, මාසෙකට හතර දෙනෙක්ගෙ න් යුක්ත පවුලක් අඩුමගානෙ ආහාර සදහා පමණක් රුපියල් 25000ක් වියදම් කරන්න  ඕන කියලා. කිසිම පවුලක් ආහාර සදහා 25000ක් වියදම් කරන්නෙ නෑ. ඒ කියන්නෙ නිශ්චිත වශයෙන්ම නියමිත පෝෂණ මට්ටමට අඩුවෙන් තමයි අපේ රටේ ජනතාව ජීවත්වෙන්නෙ. එතකොට ඒ තත්වය විසින් සෞඛ්‍ය ප‍්‍රශ්ණ ඇතිකරල තියෙනවා. ඒ තත්වය විසින් සමාජීය ප‍්‍රශ්ණ ඇතිකරල තියෙනාවා. අනිත් ඇත්තෙන් මිනිස්සු මුහුණදෙමින් ඉන්න මහා පීඩනය විසින් මානසික රෝග, අපරාධ, සියදිවිනසාගැනීම් බහුල වෙලා තියෙනවා.

ලංකාවෙ සමාජය මුහුණදීල තියෙන තත්වය ගැන වෙන මොකුත් උදාහරණ  ඕන නෑ, අගමැතිතුමා පාර්ලිමේන්තුවෙදි කිවුවා ජනගහනයෙන් 40%කගෙම දෛනික ආදායම රුපියල් 300ට වඩා අඩුයි කියලා. ඒ අතර සමීක්ෂණ වාර්ථා සදහන් කරනවා ප‍්‍රකෝටිපතියන් වැඩිම වේගයකින් වර්ධනය වන නගර අතර කොළඹ නගරයට දෙවන ස්ථානය හිමිවෙලා තියෙනවා කියලා. ඔන්න ඔහොම විශමතාවයක් තමයි රට ඇතුළෙ තියෙන්නෙ. තවත් පැත්තකින් ගත්තට පස්සෙ සුවපතිල කියල සෞඛ්‍ය ඇමතිල කිරුළු පළදද්දි රටේ හදුනා නොගත් වකුග ඩු රෝගයක් මගින් ජනතාව දස දහස් ගණනින් මියයමින් ඉන්නවා. ජනතාවට අත්‍යවශ්‍ය සෞඛ්‍ය පහසුකම් පවා නැහැ. 
අධ්‍යාපනය මුළුමණින්ම විනාශ වෙලා. ශිෂ්‍යන්ට අධ්‍යාපනය ප‍්‍රශ්ණයක් බවට පත්වෙලා අර්බුධයක් බවට පත්වෙලා ශිෂ්‍යන්ට ජීවිතය එපාවෙන තත්වයට අධ්‍යාපනය පත්වෙලා තියෙනවා.

ශිෂ්‍යයො මුහුණදෙන ලොකුම ප‍්‍රශ්ණය නවක වධය කියල තමයි කතා කරන්නෙ.  නමුත් අපේ රටේ ජනතාව දන්නවා ගම් වල ශිෂ්‍යයො ඉන්නවා,ගම වල ඉන්න විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යගෙන් අහල බලන්න ඒ ගොල්ලන්ට තියෙන ප‍්‍රශ්ණය මොකද්ද කියල. ඒ ගොල්ලන්ට තියෙන ප‍්‍රශ්ණ මහ විශාල ප‍්‍රමාණ්යක් තියෙනාවා. ඒකට මේ ලොකු සමීක්ෂණ කරන්න  ඕනත් නෑ, ඒකට වාමාංශිකයො විමසන්න  ඕනත් නැහැ, ගමේ ඉන්න ශිෂ්‍යගෙන් අහල බලන්න එයාට තියෙන ප‍්‍රශ්ණය නවකවදයද, නැනිනම් වෙන ප‍්‍රශ්ණයක්ද තියෙන්නෙ කියල. ඉතින් ඒක නිසා මේ මාධ්‍ය විසින් ඔසවන් යන ප‍්‍රශ්ණ නෙවෙයි ජනතව ඉතාම බරපතල අර්බුධයක ගිලිලා තියෙනවා.

 අපේ රටේ වැඩිහිටි ජනගහණයෙන් සෑම පස් දෙනෙකුගෙන්ම එක් අයකුට මානසික රෝගී තත්වයක් තියෙනාවා. ලංකාව සියදිවි නසාගැනීම් අතින් ලෝකයේ දෙවන ස්ථානයට පත්වෙලා තියෙනවා. මේ සියල්ල විසින් පෙන්වන්නෙ සමාජයක් ලෙස අප බිදවැටෙමින් පවතිනවා, සමාජයක් ලෙස විනාශවෙමින් පවතිනවා. ඒ නිසා මේක නැවත සමාජයක් ලෙස ගොඩනගන්නේ කොහොමද? එක ත්මයි අප ඉස්සරහා තියෙන අභියෝගය විදියට තියෙන්නෙ.

03. ජනමාධ්‍යය, ධනේශ්වර හා සුලූ ධනේශ්වර පක්ෂ 2020 ගැන ලොකු ප‍්‍රචාරණයක් 
ගෙනියනවා. ඒ ගැන සහ 2020 ගැන ඔබ පක්ෂයේ අදහස කුමක්ද?

ඇත්තටම අපේ අදහස තමයි ඔය විස්සයි විස්ස කියන මහ මැතිවරණයෙන්, ,ජනාධිපතිවරනයෙන් රටේ ජනතාව මුහුණදෙන තත්වයන්ගේ කිසිදු වෙනසක් සිදුවෙන්නේ නැහැ. මොකද දැන් සාකච්ජාවෙමින් තියෙන්නෙ ජනාධිපත්වරණ අපේක්ෂකයා කවුද?එක කාලයක් කිය කිය හිටිය ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා විදියට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ එනවා කියල ,ඊට පස්සෙ ගෝඨා එනෝ..ගෝඨා එනෝ..කියල හැමෝම කෑ ගහන්න පටන්ගත්තා. ධනේෂ්වර පක්ෂ, සුළු ධනේශ්වර පක්ෂ සේරම කෑගහන්න ගත්තා. රොහාන් පල්ලෙවත්ත කියල කෙනෙක් එනවා එයා මුළු ලංකාවෙම ණය එකදවසින් ගෙවන්න පුළුවන් විදියෙ කෝටිපතියෙක් කියල. එයා එක සම්මුඛ සකච්ජාවයි පත්තරේට දුන්නෙ ඔක්කොමල දැනගත්තා ණය ගෙවන්න නෙවෙයි මිනිහට අඩුමගානෙ ව්‍යාපාරයක් කරගෙන යන්නෙ කොහොමද කියල තේරෙන්නෙ නැහැ. 

ඊට පස්සෙ සුපිරිතරු සංකල්පයක් එකපාරටම ඉස්සරහට ඇවිල්ලා   කිවුවා මැතිවරණ කොමසාරිස් මහින්ද දේශප‍්‍රිය එනවා කියල රාවයක් ගියා, ඊටපස්සෙ අර පහුග
ියකාලෙ වාචාල විදියට කෑගහල වෙනත් අයට අපහාස කරල ජනප‍්‍රියතාවයට පත්වෙච්ච ක‍්‍රප‍්‍රකට වෙච්ච නාගානන්ධ නීතීඥ්වරය ජනාධිපතිවරණයට එනව කියල සාකච්ජා ගියා. අවසානයේ දී හිටපු ක‍්‍රිකට් නායක කුමාර් සංගක්කාර පවා දේශපාලනයට එනව කියල කටකතා ගියා.මේ ඔක්කොම අස්සෙ මහිද රාජපක්ෂ ඉස්සරහට ඇවිල්ල කියනවා එයාට නැවත වතාවක් ජනාධිපතිවරණයට පෙනී ඉන්න පුළුවන්ද කියල ශේෂ්ඨාධිකරණයේ මතය විමසනවා කියල. එක්සත් ජාතික පක්ෂය දැන් අපිට හැංගිමුත්තන් සෙල්ලමක් දීල තියෙනවා.

අර සැගවුණු අමුත්තා තේරීම වගේ අවුරුදු උත්සව වල, එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ කෙනෙක්ද එන්නෙ නොවන කෙනෙක්ද කියල දැන් අපෙන් අහමින් ඉන්නවා.දැන් මේ ඔක්කොම ඇතුළෙ හදන සාකච්ජාව ත්මයි ජනාධිපතිවරණයක් ආවොත් අපේක්ෂකයා කවුද කියන එක. මෙතන ප‍්‍රශ්ණය අපේක්ශකයා කවුද කියන එක නෙවෙයි. මෙතන ප‍්‍රශ්ණය තමයි කවුරුහරි ඒ එන අපේක්ෂකයා දියත් කරන ප‍්‍රතිපත්ථිය මොකද්ද කියල. හැමදාම 2015ත් වුණෙත් ඒකනෙ. රටේ ප‍්‍රතිපත්තිමය සංවාදය මුළුමණින්ම යටපත් කරල ඒ වෙනුවට මූණුමරුව පිළිබදව සංවාදයක් ආව. ඒකෙ ප‍්‍රතිඵලය තමයි, ඉතිහාසයේ අපි දැකල තියෙන විසුළුකාරීම තත්වය පසුගියකාලෙ ඇතිවුණා, මේ මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන මහත්තය රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහත්තය එකතුවෙලා ආණ්ඩුවක් හැදීම ඇතුලෙ.
ඒ අර්බුධය පාවිච්චි කරමින් මහින්ද රාජපක්ෂ, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ඇතුළු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරොධී, ජාතිවාදී කල්ලිය නැවත බලයට ඒමට උත්සාහ කරමින් ඉන්නවා.

 මේ ආණ්ඩුවේ නව ලිබරල් ප‍්‍රතිපත්ථිය සම්බන්ධව ගොඩනැගී ඇති ජනතා විරෝධය තමන්ගේ පටු දේශපාලන අරමුණු වෙනුවෙන් පාවිච්චි කරමින් ඉන්නවා. එතකොට දැන් මේ වගේ තත්වයක් තියෙද්දි අපි ජනතාව සැලකිළිමත් වෙන්න  ඕන ජනාධිපතිවරණයට එන අපේක්ෂකය කවුද කියන එක නෙවේ, ඒ එන අපේක්ෂකයගේ ප‍්‍රතිපත්ථිය මොකද්ද කියන එකයි. නැතිනම් 2015 දි වගේම නැවත ප‍්‍රථිපත්ටි මාරුවක් වෙනුවට මූණු මාරුවක් බවට පත්වෙනවා. දැන් මේ විනාශකාරී ජනතා විරෝධී සමාජ ද්‍රෝහී ප‍්‍රතිපත්ථිය, මේ සමාජ ආර්ථික සංස්කෘතික ප‍්‍රතිපත්ථිය, මේ නවලිබරල් ධනවාදී ප‍්‍රතිපත්ථිය ඉදිරියට ගෙනයන්න කවුද එන්නෙ කියන එක අදාලම නෑ. කවුරු ආවත් ඉතාම ප‍්‍රචණ්ඩ ආකාරයෙන්,ජනතාවගේ අයිතීන් විනාශ කරමින් බුල්ඩෝසර් කරමින් තමයි මේ ප‍්‍රතිපත්ථි ක‍්‍රියාවේ යොදවන්නෙ. ඒ නිසා දැන් ප‍්‍රශ්නෙ විස්සයි විස්සෙ මොකද වෙන්නෙ කියල ඇහුවොත් එහෙම එන්නෙ කවුද අපේක්ෂකයො කවුද කියන සංවාදය වෙනුවට කුමන ප‍්‍රතිපත්තියද පෙරට ගතයුත්තේ කියන දේශපාලන සංවාදය ආරම්භකල යුතුව තිබෙනවා. සමාජගත කලයුතුව තිබෙනවා. මේ දිනවල අපි පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය ඒ ප‍්‍රතිපත්ථිමය සංවාදය සමාජගත කිරීම සදහා අපේ උපරිම පරිශ‍්‍රමය දරමින් ඉන්නවා.

04. ෙමි පවතින ආර්ථික අර්බූදය විස`දන්න සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ගැන සාකච්ඡුාවක් මතුකරමින් තියෙනවා. ඒක විකල්පයක්ද?

ඇත්තටම සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබද සංවාදය 2020 දී නිර්මාණය කිරීමේ හැකියාව අහෝසිවෙලා තියෙන්නෙ. ඒක කරන්න යන අයට ඒක තේරෙන්නෙ නැත්ද දන්නෙ නෑ, එහෙම සාකච්ජාවක් තමයි 2015 දි නිර්මාණය කලේ. මොකද ලෝකයේ දේශපාලන විකල්ප විදියට මොනවද තියෙන පාරවල් කියල ගත්තොත්, කොල්ලකාරී නවලිබරල් පාර තියෙනවා, තව දශක ගණනාවක යුද්ධයකට රට ඇදගෙන යා හැකි ජාතිවාදී ,ආගම්වාදී, ගෝත‍්‍රවාදී  විනාශකාරී මාවත තියෙනවා, ඊටපස්සෙ ඔය කියන ඊනියා සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පාර තියෙනවා. අනික් පැත්තෙන් වාමාංශික දේශපාලනය සමාජවාදී මාවත තියෙනවා.

 එතකොට දැන් මේ වෙද්දි නවලිබරල් ප‍්‍රතිපත්ථිය සහ ජාතිකවාදී ප‍්‍රතිපත්ථිය කියන්නෙ එකම කාසියක දෙපැත්ත වගේ මේ දෙකටම ජනතාවගේ කිසිදු සරල ප‍්‍රශ්ණයක්වත් විසදන්න බෑ කියන එක තහවුරුවෙලා ඉවරයි. 2015 දී ඔය කියන සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ඔය කියන ලිබරල් ප‍්‍රතිපත්ථිය කියන එක ඉස්සරහට ගෙනාවෙ යහපාලනය නීතියේ ආධිපත්‍ය වංචා¥ෂණ වැළැක්වීම, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය වගේ සටන් පාඨ ගෙනාවෙ ලංකාවෙ ජන සමාජය ඇතුළෙ එවැනි විභවයක් ඇති කියල හිතාගෙන, හැබැයි 2015 ඉදල මේ ගෙවිච්ච අවුරුදු තුන හමාර ඇතුලෙ ඔප්පුවෙලා තියෙනවා තවදුරටත් ලිබරල් සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී මාවතක් කියල එකක් නෑ කියලා, ඉතුරිවෙලා තියෙන්නෙ ඒ ගෝල්ලන්ට එක්කො නවලිබරල් පාර නැතිනම් ජාතිකවාදී පාර ඒ නිසා දැන් 2020 දි සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී කියල සංවාදයක් නෑ. 

සමහර අය, දැන් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වගේ පක්ෂ උත්සාහ කරනවා වාමාංශික මුහුණුවරකින් ලිබරල් අදහස් ගේන්න, නමුත් ඒක පවා සාර්ථක නෑ. කිසිම සමාජ ආකර්ශණයක් එන්නෙත් නෑ. ඒ දේශපාලන ව්‍යාපෘතියක් ලෙස සමාජ ප‍්‍රජාතත්ත‍්‍රවාදය අවසන්. දැන් තෝරග න්න තියෙන්නෙ ජනතාවට එක්කො කොල්ලකාරී නව ලිබරල් ප‍්‍රතිපත්ථිය ,එහෙම නැතිනම් මිනීමරු විනාශකරී ජාතිකවාදී ප‍්‍රතිපත්ථිය. එහෙම නැතිනම් පහල පාංතික ජනතාවගේ ජීවිත ඒ අයගෙ අයිතීන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින වාමාංශික දේශපාලනයේ මාවත. අපි හිතනව ඔය මාවත් තුනෙන් වාමාංශික දේශපාලනයේ මාවත තෝරාගැනීම පැත්තට සමාජය තල්ලූ කරන එක සමාජයට ඒකට  ඕන කරන ප‍්‍රඥාව ,ඉවසීම සහ ධෛර්ය්‍ය සපයන එක තමයි පෙරටුගාමීන්ගේ කාර්ය්‍ය. එහෙම නැතිව නව ලිබරල් එකට විරුද්ධව සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී හෝ තවත් එවැනි දක්ශිනාංෂික වැඩපිළිවෙලක් ඔසවා තැබීම නෙවෙයි.

05. එසේනම් පෙරටුගාමි සමාජවාදී පක්ෂය ඉදිරිපත් කරන විකල්ප වැඩපිළීවෙළ සහ ප‍්‍රතිපත්තිය කොහොම එකක්ද? 

ඇත්තටම මේ මොහොතේදි අපි උත්සාහ කරන්නෙ නෑ සමහර වාමාංශික දේශපාලනික පක්ෂ පවා උත්සාහ කරන එක එක ක්ෂේත‍්‍ර වල විශේෂඥයො කැදවල, ඔය ඊනියා විද්වතුන් කියන අය කැදවල ඒ ගොල්ලන්ගෙ කමිටු හදල මේ ප‍්‍රශ්ණ වලට උත්තර හොයන්නෙ කොහොමද කියල බලන්න. ඇත්තටම එහෙම අවධියක් නෙවෙයි අපි දැන් මේ මුහුණ දීල ඉන්න අවදිය. එකක් තමයි රාජ්‍යයේ මූලික ප‍්‍රතිපත්ථිමය පදනම් කියන එක නිරවුල් කල යුතුයි. ඒ සදහා මැදිහත් වියයුතුයි. උදාහරණයක් ලෙස ආර්ථිකය ගත්තොත් බදු ප‍්‍රතිපත්ථිය කුමක් වියයුතුද?විදේශීය වෙළදාම පිළිබද ප‍්‍රතිපත්ථිය කුමක්ද? ආර්ථිකයේ සැබෑ වටිනාකම් උත්පාදනය කරන නිශ්පාදන ක්ෂෙත‍්‍රය සහ ඒකට අදාල සේවා ක්ෂෙත‍්‍රයන් සහ ඒකට අදාල නොවන මූල්‍ය සේවා ක්ෂෙත‍්‍රයන් අතර සමතුළනය පවත්ව ගන්නෙ කොහොමද.? ඔන්න ඔය ප‍්‍රශ්ණ වලට පිළිතුරු ලබාදිය  
යුතුයි. 

පාරිසරික ක්ෂෙත‍්‍රය ගත්තොත් එහෙම දැවැන්ත මෙගා සංවර්ධන ව්‍යාපෘති කියන ඊනියා සංවර්ධන ව්‍යාපෘති නිසා සිද්ධ වන විනාශයට එරෙහි විකල්ප සංවර්ධන වැඩපිළිවෙළ මොකද්ද කියල තීරණය කරන්න  ඕන. ජාතිවාදයට ජාතික පීඩනයට එරෙහිව ඊට වඩා වෙනස් වැඩපිළිවෙලක් මත සමාජය එකමුතු කරන්නෙ කොහොමද? සමාජය සමගි කරන්නෙ කොහොමද? කියන එක අපි සාකච්ඡුා කරන්න  ඕන. ජනතාවගේ සැබෑ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අයිතීන් කියන්නෙ ඔය දක්ශිණාංෂික දේශපාලඥ්යන් විසින් උපුටා දක්වන ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණද එතනින් එහා ගිය සමාජ් ආර්ථික නෛතික දේශපාලනික පාරිසරික සහ සංවර්ධන සාමානාත්මතාවයද ඒ පිළිබදව ප‍්‍රතිපත්ථිය නිරවුල් කලයුතුව තියෙනවා.

 ඉතින් ඒ වගේම අපි හිතනවා මේ ප‍්‍රශ්ණ විසදන්න පුළුවන් මේ ප‍්‍රශ්ණ වලට ගොදුරු වූ පහළ පාංතික ජනතාව සමාජයේ තීන්දු තීරණ ගන්න තැනට හවුල් කිරීමේන්.
උදාහරණයක් ලෙස කෘෂිර්මාන්තය සදහා ප‍්‍රතිපත්ථිය කුමක්ද කියල තීරණය කරන්න කෘෂිි විද්‍යාඥ්යො විතරක් එකතු කරල කමිටු හදල හරියන්නෙ නෑ. ගොවියන්ගෙන් විමසන්න  ඕන කෘශිකර්මාන්තයේ ප‍්‍රශ්ණ විසදන්න  ඕන කොහොමද කියල, සහල්, එළවළු පරිභෝජනය කරන පාරිභෝගිකයන්ගෙ න් විමසන්න  ඕන මොන විදියකටද මේ ප‍්‍රශ්ණ විසදන්නෙ කියල .ඒකට තමයි අර විශේෂඥ දැනුම එකතු කරන්න  ඕන. ප‍්‍රවාහන ප‍්‍රතිපත්ථිය තීරණය කිරීමේ ස්ථාන වල ප‍්‍රවාහන සේවකයන් සහ මගීන් නියෝජනය කරන පිරිස් ඉන්න  ඕන. ඉතින් අපි සමාජවාදය කියල කියන්නෙ මේ සියලූ දේවල් පිළිබදව රාජ්‍ය ප‍්‍රතිපත්ථි තීරණය කිරීමට පහත මාලයේ ජනතාව සමාජයේ පහළ පඃන්තියේ ජනතාව සම්බන්ධවෙන සහභාගීවෙන එක. 
ජන සහභාගිත්ව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ක‍්‍රමයක්. ඉතින් ඔන්න ඔය ප‍්‍රතිපත්ථිමය පදනම සකස් කිරීම ඇරෙන්න ඒක එක ක්ෂෙත‍්‍ර සම්බන්ධයෙන් සන්වර්ධන සැළසුම් හදනව කියන එක දැන් අප සමාජයක් ලෙස මුහුණදීල ඉන්න කිසිදු ප‍්‍රශ්ණයක් විසදෙන්නෙ නැහැ .ඒ නිසා ඉදිරි කාලයේ ඇතිවන ප‍්‍රථිපත්තිමය සඃන්වාදය ඉලක්ක කරගෙන අපි පෙරටුග ාමී සමාජවාදී පක්ෂය ලෙස මෙන්න මේ මූලික ප‍්‍රඨ්්‍යඉපත්තිමය පදනම් ලිහා ගන්නෙ කොහොමද? ඒවට අදාල සමාජය විශේෂයෙන් වැඩකරන පඃන්තිය එළඹිය යුතු ආස්ථානයන් මොනවද කියන එක දැවන්ත සමාජමය සඃන්වාදයක් සම්මජ්ගත කරන්න බලාපොරොත්ටුවෙන් ඉන්නවා. ඒ සදහා දැනටමත් කෘතියක් සකස්කෙරෙමින් පවතිනවා. ඒ කෘතිය එළිදැක්වීම එය පදනම් කරගෙන සමාජයේ සියළු ක්ෂේත‍්‍ර කරා විහිද යන සම්මන්ත‍්‍රණ වැඩමුළු එවැනි සඃන්වාද මාළාවන් හරහා මේක සමජගත කරන්න ඒ සදහා සමාජ බලයක් ගොඩනගන්න උත්සාහ කරමින් ඉන්නවා. පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ වැඩපිලිවෙළ ඒක. ඒක හුදු 2020 ජනාධිපතිවරණයක් මහමැතිවරණයක් ඉලක්ක කරගත්ත වැඩපිළිවෙලක් නෙවෙයි. ඒක උපායමාර්ගික වැඩපිළිවෙලක්. ඒක මේ පවතින සමාජය වඩා හොද සමාජයක් කිරිම සාදහා ඒක කරන්න මේ ඉන්න මිනිස්සු මීටවඩා දේශපාලනික, මීට වඩා ප‍්‍රඥාසම්පන්න, මීටවඩා විචාරශීලී මිනිස්සු බවට පත්කරන්න කරන දේශපාලනයක්.

පුබුදු ජයගෙඩ සහොදරයා     අධ්‍යාපන ලේකම්     පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය

Monday, October 15, 2018

බිහිදොර අබියස, කැලණි සරසවි කලා උළෙල ඇරඹෙි..



" පිපෙන්නට වෙර දරන මල් කැකුළු විකසිත කරන්නට"  බිහිදොර අබියස ' කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයීය කලා උළෙල 10/12 දින ආරම්භ කරන ලදී.

එහි සමාරම්භය සනිටුහන් කරමින් කිරිබත්ගොඩ නගරයෙන් ආරම්භ කළ සංස්කෘතික පාගමන කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයීය දක්වා පැමිණියේ විශේෂාන්ග ගණනාවක් සමගය..



සමාරම්භයට සමගාමීව විශ්වවිද්‍යාලයීය පරිශ්‍රයයේදි විශේෂාංග කිහිපයක් සමගින් එම කලා උළෙලෙහි සමාරම්භය සිදුකරන ලදී. ඉදිරි මාසයකට වැඩි කාලයක් කලා උළලෙහි ඉදිරි අංග පැවැත්වීමට නියමිත බව මහා ශිෂ්‍ය සංගමය සඳහන් කළේය.

Saturday, October 13, 2018

“කලාව යනු මිනිසා යථාර්තය සමඟ කරන අරගලයේදී උපදින ඵලයකි.” පියසීලි විජේගුණසිංහ

ඇය උපත ලබන්නේ 1943 පෙබරවාරි මාසයේ 20 වෙනිදා ගාල්ලේ හපුගල දීය  .ඇය අප අතරින් සමුගන්නේ 2010 සැප්තැම්බර් මස 2 වනදා ය. ඇගේ ජීවිතකාලය තුළ දී ඇය විශ්වාස කළ  වඩා යහපත් සමාජයක් නිර්මාණය කරලීම වෙනුවෙන් ඇප කැප වූවාය .ඒ සඳහා තම පෑන මෙහෙය වූවාය.පාසල් අධ්‍යාපනය මහමෝදර විද්‍යාලයෙන් හා ගාල්ල සවුත්ලන්ඞ් විද්‍යාලයෙන්  ලැබුවාය .ඇගේ උසස් අධ්‍යාපන කටයුතු ඇරඹෙන්නේ පේරාදෙණිය සරසවියෙනි .බොහෝ සෙයින්ම කලාව දේශපාලනය වෙනුවෙන් සංවාද කෙරුණු මත ගැටුණු භූමියක් වුණු පේරාදෙණිය සරසවිය ඇගේ ජීවිතයට හා ඇය දැරූ මතවාදයන් පෝෂණය කිරීමේ ලා මහඟු තෝතැන්නක් විය .1965 වසරේ දී පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයීය  නේවාසිකාග ාරවල පහසුකම් ප්‍රමාණවත් නොවීම නිසා සිදු කළ අරගලයේ ප්‍රමුඛ ක්‍රියාකාරීනියක් වූ ඇය එම අරගල තුළින් ලබාගත් අත්දැකීම් සමුදාය ඇගේ ඉදිරි ජීවිතය හැඩග ැස්වීමේ ලා මහෝපකාරී විය . මෙම අරගලය නිසා ඇය පන්ති තහනමකට පවා ලක්වූ අතර ධෛර්ය සම්පන්නව අයිතීන් වෙනුවෙන් සටන් වදින්නේ කෙසේ ද කියා සියලු සරසවි මානව මානවිකාවන්ට ප්‍රායෝගිකව නිදසුන් සැපයූ අවස්ථාවක් විය . එසේම ඇගේ ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය පිලිබඳ  පශ්චාත් උපාධිය බි්‍රතාන්‍යයේ ලීඞ්ස් විශ්වවිද්‍යාලයෙන්  ලබා ගත් අතර මේ සියලු කටයුතු අතර ඇගේ සාහිත්‍ය විචාර ,දේශපාලනික අදහස් විශ්වීය කලාවේ උන්නතිය සඳහා මහෝපකාරී විය .1968 දී ඇය විප්ලවවාදී කොමියුනිස්ට් සංගමය(වි.කො.ස) හා සම්බන්ධ වූ අතර එය පසුව සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය (ස.ස.ප )බවට පරිවර්තනය වීමෙන් පසුව ඇගේ මරණය දක්වාම එහි ක්‍රියාකාරී සාමාජිකාවක් වූවාය .එසේම ඇගේ දේශපාලන ක්‍රියාකාරීත්වය දේශීයව පමණක් නොව විදේශීයව ද සක්‍රීය එකක් විය .ඇය  පශ්චාත් උපාධි කටයුතු සඳහා බි්‍රතාන්‍යයේ සිටින අතරතුර පවා විප්ලවවාදී කොමියුනිස්ට් සංගමය  හා ක්‍රියාකාරීව සම්බන්ධව සිටියාය .එසේම ඇය කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ සිංහල අධ්‍යනාංශයේ මහාචාර්යවරියක ලෙස ඇගේ මරණය තෙක්ම සේවය කළාය.එමෙන්ම ඇගේ සැමියා වුයේ සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ නායකයා වූ විජේ ඩයස් මහතා ය. ඇගේ කුටුම්බයම වාමාංශික අදහස්වලින් පිරි පවුල් පසුබිමක් වූ අතර ඇයට මේ සියලු කාරණාවන් සමාජය ,කලාව දෙස බුද්ධිමය ඇසකින් දකින්නට මහෝපකාරී වෙන්නට ඇත .

       ඇය ලංකාවේ සිටි ට්‍රොට්ස්කිවාදී මතය නියෝජනය කළ හතරවන ජාත්‍යන්තරයේ සාමාජිකාවක 
වූවාය .එමගින් ඇය සමාජවාදය යනු ඒක දේශිකව යථාර්තයක් විය යුත්තක් නොව එය මුළු ලොව පුරාම පැතිර යා යුත්තක් බවට අවධාරණය කළ අතර ස්ටාලින්ගේ තනි රටේ සමාජවාදී න්‍යාය බිදහෙලීම වෙනුවෙන් බුද්ධිමය අරගලයක නියුතු වූවාය .ඇගේ සාහිත්‍ය විචාරයන් හා ඒ හා සබැඳිව රචිත ග්‍රන්ථ ,ලිපි දෙස බැලීමේදී පෙනී යන්නේ මාක්ස්වාදී චින්තනය කෙරෙහි ඇය සතු මහා දැනුම් සම්භාරයයි .ඈ පුවත්පත් සඳහා ලිපි සම්පාදනය කළේ මානෙල් හපුගල යන අන්වර්ථ නමයකිනි . එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍රයන් හා කලාව පිළිබඳව ඇය ගෙන ගිය සංවාදය අද වන විටත් විවිධ වියතුන් හරහා ඉදිරි ගමන් යෑමෙන් පෙනී යන්නේ ඇය ලාංකීය විචාර කලාව තුළ තැබූ සලකුණයි .ඇගේ බලපෑම පසුකාලීන බොහෝ විචාරකයන්ට ලැබූ බව විචාරක මතයයි .

              ගුත්තිල කාව්‍ය සඳහා ඇය සම්පාදනය කළ විචාරය එතෙක් මෙතෙක් ලාංකීය ඉතිහාසයේ පළවූ විශිෂ්ටතම විචාරයක් බවට විචාරක මතයයි .අපෝහක භෞතිකවාදී සෞන්දර්යවාදය නිර්මාණය කළා වූ    ට්‍රොට්ස්කි,ප්ලේඛානොව්     වැනි අයගේ මතය වූ කලාව යනු විද්‍යාව හා යථාර්ථවාදී බව විවරණය කරන එක්තරා විධියක් බවට ඉදිරිපත් කළ මතය ඇය තවත් දුරට ගෙන ගියාය.ඒ වෙනුවෙන් ඇය ගුත්තිල කාව්‍ය ඇසුරින් රචනා කළ විචාරය ඉදිරිපත් කළාය .ගුත්තිල හා තරඟ වැදී මුසිලගේ චරිතයත් අවසානයේ එම චරිතයේ පරාජිත බවත් කෙරෙහි බලපෑවේ සමාජීය ආර්ථික හේතු බවට වූ තර්කය එහිදී ඇය ඉදිරිපත් කළාය .එසේම ඇය විසින් රචිත ග්‍රන්ථ,ලිපි  අතර නූතන සිංහල සාහිත්‍ය විචාරය මාක්ස්වාදී අධ්‍යනයක්(අංගොඩ සන්නිවේදන ප්‍රකාශකයෝ ) ,සුචරිත ගම්ලත්ට එරෙහිව මාක්ස්වාදී කලා විචාරයේ මූලධර්ම(කොළඹ පියසීලි විජේගුණසිංහ ) ,අරුන්දතී  රෝයිගේ ද ගෝඞ් ඔෆ් ස්මෝල් තින්ග්ස් (මෙය පසු කලෙක  සුළු දෙය ඇසුරුකළ දෙවියා නමින් සිංහලට පරිවර්තනය විය ) විචාරයක් හා පිළිතුරක්, සාහිත්‍ය භෞතිකවාදී අධ්‍යනයක් ආදීය වේ.

          ඈ තමා නියෝජනය කළ මතය වෙනුවෙන් හැමවිටම පෙනී සිටියාය. ඇගේ අවමංගලොත්සවය පවා දේශපාලනික මුහුණුවරක් ගත අතර ගුණ කථන වෙනුවට සමාජවාදය නියෝජනය කරමින් කතා පැවැත්විණි .එසේම කිසිදු ධනවාදී පක්ෂයක මල්වඩමක් හෝ භාර නොගත් අතර බොහෝ ලෝක කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ නායකයන් දේශීය නායකයන් පිරිවරා අවමංගලොත්සවය පැවැත්විණි . වර්තමානයේ එළියට සමාජවාදී මුහුණ පෙන්වා ඇතුලාන්තයෙන් ධනවාදය සමඟ සාද පවත්වන අයට ඇය ආදර්ශයකි . මෙවන් කෙටි ලිපියකින්  ලාංකීය ඉතිහාසයේ කලා විචාරිකාවක ,දේශපාලන ක්‍රියාකාරිනියක ,මාක්ස්වාදිනියක ලෙස පියසීලි විජේගුණසිංහ භූමිකාව පැහැදිලි කිරීම දුෂ්කර ව්‍යායාමයක් වුව ද  වල්මත්ව යන සමාජයකට ඇය වන් පරිණත දැනුමැත්තන් අවශ්‍යය  .ලාභ වාසි සඳහා තම කශේරුකා පණ නැතිකරගත්තවුන් වෙනුවට තමා විශ්වාස කළ යහපත් ලෝකය උදෙසා කලාව දේශපාලනය තුළ ක්‍රියාකාරීව සිටින්නන් මේ සමාජයට නිර්මාණය කළ යුතු බව ඇය අපට කියාදෙයි .

2018 ඔක්තොම්බර් ගිනිසිළුව කියවන්න..

Friday, October 12, 2018

අග්නි සරසවි ශිෂ්‍ය දෙමාපියන් පරිපාලන ගොඩනැගිල්ලේ අඛණ්ඩ සත්‍යග්‍රහයකට....


 අග්නිදිග තාක්ෂණ පීඨයේ අධ්‍යයන සුබසාධන ගැටළු පිළිබඳවත් මර්දනය පිළිබඳවත් උපකුලපතිතුමා සමඟ සාකච්ඡා කිරීම සඳහා තාක්ෂණ පීඨයේ දෙමාපියන් 2018 ඔක්තෝම්බර් 12 දින උදෑසන විශ්වවිද්‍යාලයීයට පැමිණි අතර දහවල් 11ට පමණ උපකුලපති වරයා සමඟ සාකච්ඡාවට සම්බන්ධ විය. 

මේ මොහොත වන අග්නිදිග තාක්ෂණ පීඨයේ සිසුන්දි න 300 ඉක්මවා පන්ති වර්ජන ක්‍රියාමාර්ගයකත් 
දින 100 ආසන්න කාලයක් කොළඹ සත්‍යග්‍රහයක ද නිරත වේ.

1-අසාධාරණ ලෙස ශිෂ්‍ය භාවය අහෝසි කළ හා පන්ති තහනම් කළ සිසුන්ගේ අධ්‍යාපන අයිතිය ලබා දීම.
2- සියළු සිසුන්ගේ විභාග අයිතිය ලබා දීම 
3- අධ්‍යයන සුබසාධන ගැටළු විසදීම.

යන ඉල්ලීම් ඉදිරිපත් කර ඇති  අතර උපකුලපති වරයා දෙමාපියන් ඉදිරිපත් කළ එක් එක් ඉල්ලීම් පසුව සලකා බලනවා යැයි පවසමින් මඟහැරීමට උත්සාහ ගෙන තිබෙි

දෙමාපියන් එම ඉල්ලීම් සඳහා විසඳුම් ලිඛිතව ලබා දෙන ලෙස ඉල්ලා ඇති  අතර මේ ලිඛිතව දිය හැකි බව පවසමින් ⁣උපකුලපතිවරයා දෙමාපියන් මඟහැරීමට උත්සහයක නිරත වේ. මේ වන විට රාත්‍රි 11 පසු වී ඇති වුවත් ලිඛිතව ලබා දීමට උපකුලපතිවරයා කටයුතු කර නැත.  විශ්වවිද්‍යාල පරිපාලනයේ  රැදි සිටි අග්නි සරසවි ශිෂ්‍ය දෙමාපියන් පරිපාලන ගොඩනැගිල්ලේ අඛණ්ඩ සත්‍යග්‍රහයක්  මෙි වනවිට ආරම්භ කර ඇත.

Thursday, October 11, 2018

මර්දනය, පසුගාමීත්වය හා අරගලය.. දේශපාලන සටහන


දැන් පාලක පංතියේ ප්‍රධානම අභියෝගය කුමක්ද? මුලුමහත් රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණයම වෙලාගත් හොරකම වංචාව, දූෂණයද? නැතිනම් අකාර්්‍යක්ෂමතාවද?  නව ව්‍යවස්ථාවක අඩුවද?  ඇතැමුන් කියන්නාසේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතන පද්ධතියක් නැතිකමද?  නීතියේ වල්වැදීමද? නොඒසේනම් දිනෙන් දින කඩා වැටෙමින් පවතින ආර්ථිකයද? ණය බරද? මු`එමහත් සමාජය වෙළාගත් ආර්ථික හා සමාජ පීඩනයද? නැත.  ජීවන බර ඉහළයාම, දේශීය ආර්ථිකයේ බිඳවැටීම, සියදිවි හානිකරගැනීම් අතින් පළමුතැන ගැනීම, ලෙඩ රෝග වසංගත ව්‍යාප්තිය හා සුවකළ හැකි ලෙඩරෝගවලින් පවා මිනිසුන් මියයාම, දරුවෝ පාසල් නොයාම, මහජන සෞඛ්‍ය සේවය දිනෙන් දින වැළලීයාම, පරිසර දූෂණය හා සොබාවික විපත්හි සිදුවී ඇති වේගවත් ඉහළයාම, කුණු කඳු ගොඩගැසීම හෝ ඒවාට යටවී මිනිසුන් මියයාම මේ කිසිවක් පාලකයන්ට අභියෝගයක් වී ඇතැයි පෙනෙන්නට නැත. ඔවුන්ද ඉතාමත් හොඳින්ම දන්නා පරිධි මේ කිසිවකුත් ඔවුන්ට විසදිය නොහැකිය. මන්දයත් මේ ධනවාදයේ හැටිය. එහි උප්පත්තිමය දෝෂයන්ය. තාවකාලිකව එහි යම් වෙනස්කම් කළ හැකය. නමුත් ඒ කිසිවක් වැඩිකල් අල්ලන්නේ නැත. ඒ නිසා ඊනියා ලිබරල් බුද්ධිමතුන් හෝ වාමවෙස්ගත් ධනේෂ්වර ඒජන්තයින් මේ ගැන අඩා වැළපීමෙන් කිසි පලක් වන්නේ නැත. මේ නම් ධනවාදය. එහි සැබෑ යථාර්තයය.

එසේනම් ඔවුන්ගේ අභියෝගය කුමක්ද? මේ ප්‍රශ්න කිසිවක් විසඳීම නොව ඒවා යටගැසීමය. විඳදරාගන්නට ජනතාව හුරුකිරීමය. කිසිදා සැබෑනොවන හීනයක ජනතාව ගිල්ලවා තැබීමය. ඒ සඳහා ජනතාව ගොනාට අන්දන්නේ කෙසේද? එහි වගකීම පටවන්නේ කා පිටද? පීඩිත ජනතාව වසඟයට ගන්නේ කෙසේද? නැති වුන් දමනය කරන්නේ කෙලෙසද? පීඩිත බලවේග අසමගිකරන්නේ කෙසේද? මේ ඔවුන් අද වද වෙන ප්‍රශ්නය. ඒ නිසා ආණ්ඩු පකත්ෂයේ පමණක් නොව විපක්ෂේ බලවේග ද ඒ සඳහා සම්මුතියකට එළබී ඇත. ඒ ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයට එරෙහිවය. එය අතුගාදැමීමටය. 

මෙතෙක් කල් ආණ්ඩුව නිහඩව සිටියේය. ඉන් කියවෙන්නේ මර්දනය නොකළේය යන්න නොව, නමුත් වියරු වැටී මෙතරම් පිස්සු කෙලිනා තැනටම නොගියේය යන්නය. නමුත් ඒ ටික කාලයකට පමණක්ය යන්න අපි අනන්තවත් අනතුරු අඟවා ඇත. මන්දයත් ධනවාදයට දිය හැකි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් හෝ නිදහසක් නොමැති බව ඕනෑම ළදරුවකුට වුවුද තේරෙන නිසාය. අවුරුදු තුනක් දත් මිටිකාගෙන සිටියේය. ඒ අතර නීතියෙන් සෙල්ලම් දැමීය. එහෙත් එය සාර්ථක වූයේ නැත. නඩු පිට නඩු දමද්දීත්, සිසු නායකයින් හිරගත කරද්දීත් අරගලය ඉදිරියට ගියේය. සිසුන් පමණක් නොව මේ අරගලය වටා පොදු ජන බලවේ ද අන් කවරදාටත් වඩා ඒකරාශී විය. එහි හොඳම නිදසුන සයිටම් අරගලයයි. එහි ප්‍රතිඵලය ආණ්ඩුව ඇන්නේය. අකමැත්තෙන් වුවද සයිටම් අහෝසිකරන්නට සිදුවිය. එපමණක් නොව එම අරගලය සමාජය වෙත ගෙනා ආශ්වාදය අති මහත්ය. සටන් කර ජයගත හැකිය යන්න එහි දී යළි යළිත් ඔප්පු විය. අනෙකුත් ජනතා අරගල කෙරෙහිද එය නව ආලෝකයක් ගෙනාවේය. නමුත් එය පාලකයන්ට දිරවන්නේ නැත. මේ විදිහට ගියොත් ඔක්කොම ඉවරයි. හැම එකාම සටන්කරන්න ගත්තොත් අපේ පැවැතමක් නෑ. මේ ඔවුන් හිතන හැටිය. ඒ නිසා දැන් අපායේ ඉන්ටවල් ඉවරය. ආණ්ඩුව වැඬේට බැස ඇත. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, මානව නිදහස ඒ ගැන කතාවලින් තවත් වැඩක් නැත. ආණ්ඩුව සැරසෙන්නේ කෙක්කෙන් බැරි දේ කොක්කෙන් හෝ කරන්නටය. 

පාලක පංතියට අධ්‍යාපනය විකිණීමට නම් ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය මර්දනය කිරීම හැර වෙන විකල්පයක් නැත. නමුත් එය හිතනා තරම් පහසු ද නොවේ. මන්දයත් ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය පිටුපස ඇති මහා ශක්තිය පොදු ජන සහය වන නිසාය. ඒ නිසා මුලින්ම කළ යුත්තේ ජනතාව ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයට එරෙහිව බිඳවීමය. ඒකට හේතුවක් සොයා ගැනීමය. ඒ අනුව දැන් සිදු කරමින් ඇත්තේ එයයි. එනම් නවක වද තුරුම්පුව ඇදීමයි. සරසවි සංස්කෘතිය ප්‍රශ්න කිරීමයි. ඕනෑම සංස්කෘතියක් ගත්විට එහි හොඳ මෙන්ම නරකද තිබේ. එය සරසවි උපසංස්කෘතියටත් පොදුය. සාමූහිකත්වය, සහෝදරත්වය, සටන්කාමීත්වය වැනි සාධනීය ලක්ෂණ මෙන්ම පසුගාමීකම්ද එහි ඇත. නමුත් ඒ කිසිවක් හුදු සරසවියටම පමණක් සීමා වූ දේ ලෙස පමණක් නොව මහා සංස්කෘතියේ පිරිහීම පෙන්වන පොදු ප්‍රකාශනයන් බවද අප වටහාගත යුතුය. මන්දයත් සරසවි ශිෂ්‍යා පමණක් දඩු කඳේ ගැසීම තුළ එය වෙනස් කළ නොහැකි බැවිනි. ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයද එහිදී වටහාගත යුතු දෙයක් ඇත. එනම් සංස්කෘතිය යැයි කියමින් සියල්ල ආරක්ෂා කිරීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම වෙනුවට සිය වැරදි දුර්වලතා හඳුනාගනිමින් වඩාත් දියුණු උපසංස්කෘතියක් නිර්මාණය කරගන්නේ කසේද යන්නයි. සරසවිය පවත්නා සමාජය කුණුවීම පෙන්වන නිදසුනක් වෙනවාද නොඑසේනම් මු`එමහත් සමාජයටම ආදර්ශයක් වෙනවාද යන්න අප තීරණය කළ යුතුය.
  
එසේම අපි කවුරුත් මේ සියලු අඩුපාඩු වෙනුවෙන් අරගල කරන ගමන්ම පාලක පංතියේ සියලුම කොටස් අද සම්මුති ගතවී පෙන්වන පුහු නවක වද විරෝධය තුළ හා නවකයන් පිළිබ`ඳව පෙන්වන අමුතු දයාව තුළ ඇති යථාර්තය තේරුම්ගත යුතුය. දැන් මේ ආණ්ඩුව සැරසෙන්නේ කුමක් සඳහාද යන්න තේරුම් ගැනීමට නම් පසුගිය අත්දැකීම් යළි ආවර්ජනය කළ යුතුය. එයට වැඩි දුරක් යායුතු නැත. පහුගිය රජපක්ෂ ආණ්ඩුව ද සිය නරුම මර්දනයේ ආරම්භය ගත්තේ මෙසේය. එනම් යුද්ධය අවසන් වන්නටත් පෙර ධනපති මාධ්‍ය සිය මතාවාදීමය මෙහෙයුම ආරම්භ කළේය. අද මෙන්ම දිවයින එදාද කතුවැකකි ලිවීය. එහිදී පුන පුනා කී කතාවක් ඇත. එනම් දැන් උතුර මුදාගෙන ඉවරයි. හැබැයි ආරක්ෂක අංශ වෙත තව එක් වගකීමක් ඇත. එනම් දකුණේ මුදානොගත් කලාප මුදා ගැනීමයි. ආණ්ඩුව ඊළඟට හමුදාව ඒ වෙනුවෙන් යෙදවිය යුතුය. පාලකයන්ට අනුව දකුණේ විශ්වවිද්‍යාල යනු මුදානොගත් කලාප විය. මන්දයත් ඒවාහි ඔවුන්ට රිසි සේ දේශපාලන සංදර්ශන පැවැත්විය නොහැකි බැවිනි. එසේම ශිෂ්‍යයෝ ආණ්ඩුවේ ප්‍රතිපත්ති අනුමත කරන්නෝ වෙනවා වෙනුවට ඒවා ප්‍රශ්න කිරීමද මේ සිතීමට හේතුවන්නට ඇත. කෙසේ හෝ මුලින් මතවාදය හැදීය. පසුව මර්දනය ගෙනාවේය. ඒ අනුව සියලුම ශිෂ්‍ය සංගම් තහනම් විය. ශිෂ්‍යයෝ දහස් ගණනකගේ පංති තහනම් කළේය. සිසු නායකයෝ හිරගත කළේය. නවකයන් වෙනුවෙන් හමුදා පුහුණුවක් දීමෙන්ද සරසවි ඇතුළට ගෝඨාභයගේ සිය කුළී හේවායන් එවීමෙන්ද ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය මිලිටරිමය වශයෙන් වටලෑහ. සිසුන් තිදෙනෙක් මරා දමනු ලැබිණ. එයටම ගැලපෙන ඇමති කෙනෙක් පත්විය. එස් බී වියරුවෙන් දැගලීය. සිසුන් සිය දහස් ගණනක් හෝ එළියට ඇද දමා අධ්‍යාපනය විකුණන බවට කීය. මේ සියල්ලේ අරමුණ ඉතාමත් පැහැදිළි විය. එනම් එහි අරමුණ නිදහස් අධ්‍යාපනය විකිණීම බව පෙන්වමින් 2011 දී පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල පනත ගෙනාවේය. එහෙත් ඒ කිසිවකට සිසු අරගලයට අඩ තැබිය නොහැකි විය. අන්තිමේ ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය නොව ගෙදර ගියේ ආණ්ඩුවය. ඒ කවදත් ජනතා අයිතීන් කොල්ලකෑමට ආ පාලකයන්ට අත්වූ ඉරණමය.

දැන් යළි සිදුවෙමින් ඇත්තේද එය බව තේරුම් ගැනීම අපහසු නැත. ධනපති මාධ්‍ය ඒ පැරණි මෙහෙයුම යළි අරඹා ඇත. කතුවැකි ලියන්නේය. හමුදාව හෝ දමා අන්තරේ අතුගා දමන්නැයි කියන්නේය. ඔවුන් මේ ඉල්ලන්නේ ලේය. ඒ ගැන අපි පුදුම විය යුතු නැත. කවදත් ධනපති පංතියේ හැටි එහෙමය. ඔවුන් සිය ලාභය වෙනුවෙන් මේ මහපොළව මත කර ඇති විනාශය අති මහත්ය. එහෙත් සිය ලාභ උපරිම කිරීමේ මෙහෙයුම තවමත් එහෙමය. එයට අවශ්‍ය සියල්ල විකිණීම පමණි. නඝ්න ලෙස සියල්ල සූරාකෑම පමණි. එහිදී ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය ඔවුන්ට ඉමහත් හිසරදයක් වී ඇත. ඉතින් ඒ බාදාව ඉවත් කරගතයුතුය. දැන් මේ නවක වදය ගැන හදිසියේ මතක් වී ඇත්තේ ඒ නිසාය. නවකයෝ කෙරෙහි වන අනුකම්පාවද එසේමය. එය අපි තේරුම් ගත යුතුය. අනික මේ කස කාරයා පමණි. එයින් ඇඟවෙන්නේ පෙරහැර නුදුරේම පැමිණෙමින් තිබෙන බවය. රුහුණේ භික්ෂුන් හිරගත කිරීම, නයිවල එච් එන් ඩී එකේ සිදුවූ සිසු ගැටුමක් නවකවදයක් සේ පෙන්වීම, නවක වදය වැලැක්වීමට යැයි කියමින් රජරට සරසවියේ නේවාසිකාගාරවලට ආරක්ෂක අංශ හා විනය පාලක බීමතින් කඩා පැනීම, බොරු චෝදනා එල්ලකරමින් සිසුන්ට වසර ගණනක පංති තහනම් ලබාදීම, මාධ්‍ය සාකච්ඡා, රූපවාහිනී සංවාද, දිනපතා ලියවෙන කතුවැකි මෙහි ආරම්භයක් පමණි. එය ඉදිරියේදී ශිෂ්‍ය සංගම් තහනම් කිරීම, හිරගතකිරීම්, පංති තහනම්, හමුදා වටලෑම්, මරණ තර්ජන, පහරදීම් ආදී මේ කුමන ආකාරයකින් වුවද පැමිණිය හැකිය. සිසු අරගලය පොඩිපට්ටම් කර අධ්‍යාපනය විකිණීම  එහි අවසාන අරමුණ බවට කිසි විවාදයක් නැත. ඒ නිසා අපි ඉතාමත් බුද්ධිමත්ව මේ මොහොතේ කළ යුත්තේ රාජ්‍ය මර්දනයත්, මර්දනයට තුඩු දෙන අප තුළම වන පසුගාමී කමුත්, අධ්‍යාපනය ඇතු`එ ජනතා අයිතීන් කොල්ලකෑමට එරෙහිවත් කොන්දෙසි විරහිතව සටන්වැදීම පමණි.  

පිරිවෙන් අවසාන සිසුන්ට භික්ෂු අන්තරෙන් සම්මන්ත්‍රණ මාලාවක්





මූලික පිරිවෙන් අවසාන විභාගයට පෙනීසිටින සිසුන්ට අත්වැලක් වෙමින් අන්තර් විශ්වවිද්‍යාලයීය භික්ෂු බලමණ්ඩලය විසින් වාර්ෂිකව පැවැත්වෙන පුරන් වූ දැනුම් කෙත ප්‍රඥාවෙන් අස්වද්දන්නට සිප්යාය සම්මන්ත්‍රණ මාලාව මෙවරත් පැවැත්වේ. උතුරුමැද, මධ්‍යම, නැගෙනහිර, දකුණ හා උෟව පළාත් ආවරණය කරමින් මෙම සම්මන්ත්‍රණ මාලාව පැවැත්වේ. මේ වන විටත් උෟව පළාත් සම්මන්ත්‍රණ දියතලාව, අලුත්වෙල උතුර, පිරිවෙන් සම්පත් මධ්‍යස්ථානයේදී පැවැත්වෙන අතර එය ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයීය භික්ෂු සංගමය විසින් මෙහෙයවයි. පේරාදෙණිය සාමූහික භික්ෂු සංගමයෙන් මෙහෙයවන මාතලේ දිස්ත්‍රික් සම්මන්ත්‍රණය ඔක්. 13 වන දින ආරම්භවීමට නියමිතය.

මූලික පිරිවෙන් අවසාන විභාගය යනු අ.පො.ස සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයට සමාන්තරව පිරිවෙන් සිසුන් ස‍දහා පැවැත්වෙන විභාගයයි. පළාත කිහිපයක හැර දිවයිනේ සියලු පළාත් ආවරණය කරමින් පිරිවෙන් අවසාන සිසුන්ට අත්වැලක් සැපයෙන කිසිදු වැඩසටහණක් රජය මගින් ක්‍රියාත්මක වන්නේ නැත. මෙවර රජය මගින් කරන සම්මන්ත්‍රණ කිහිපය සිදු  කෙරෙන්නේද සිසුන්ගෙන් මුදල් අයකරමින් වන අතර පිරිවෙන අමාත්‍යාංශය මගින් ඒ සදහා වෙන් කළ ප්‍රතිපාදන කප්පාදු කර තිබේ. 

වෙනකක් තබා පිරිවෙන් සිසුන්ට අවශ්‍ය පෙළ පොත් ලබා දීම සිදු කෙරුණේද සැප්තැම්බර් මාසයේ වන අතර ඒ නිසාවෙන් පිරිවෙන් අවසාන සිසුන් මෙවර මුහුණ දී ඇත්තේ ඉමහත් අර්බුදයකටය. නව විෂය නිර්දේශයක් හා නව ප්‍රශ්න පත්‍ර ආකෘතියක් හදුන්වා දී ඇති තත්ත්වයක් තුළ මෙය වඩාත් සංකීර්ණ වී තිබේ. 

රජයේ අධ්‍යාපන වැඩපිළිවෙළින් ශාස්ත්‍රීය විෂයයන් ඉවත් වෙමින් යන තත්ත්වයක් තුළ මේ පිළිබදව අප පුදුම විය යුතු නොවේ. ශාස්ත්‍රීය විෂයය කප්පාදුවට එරෙහිව අඛණ්ඩව අරගල කරන අන්තර් විශ්වවිද්‍යාලයීය භික්ෂු බලමණ්ඩලය මෙම සිප්යාය සම්මන්ත්‍රණ මාලාව සංවිධානය කරන්නේ එහිම එක් පියවරක් වශයෙනි. 

මෙි ඔක්තෝබරයයි.. කතුවැකිය...

ඔක්තෝබරය ශ්‍රේෂ්ඨය. ලෝක ළමා දිනය ඔක්තෝබර් පළමුවැනිදාය. හොඳම දේ දරුවන්ට කියමින් පිළුණු වූ ධනේෂ්වරය සතු හොඳම කුණු කන්දල් දරුවන්ගේ හිසමත පැටවීම සමරන්නේ එදාටය. ඔක්තෝබරය ශේෂ්ඨ වන්නේ ඒ නිසා නොවේ. හොඳම දේ දරුවන්ට සංකල්පය සමාජවාදී විප්ලවයෙන් පැනනැගුණකි. බඩගෝස්තරවාදී ධනේෂ්වර පාලකයන් අද වේදිකාවක් ගානේ තප්පුලන්නේ සමාජවාදයෙන් හොරකම් කරන ලද ආදර්ශ පාඨයකි. වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම හොඳම දේ දරුවන්ට දිය හැක්කේ ලාභ මූලික කර නොගත් සමාජයකදීය. මිනිස් සබඳකම් තවදුරටත් ගණුදෙනු බවට පත් නොවුණු සමාජයකය. එවැනි සමාජයක පළමු අත්දැකීම ලෝකයට ලැබුණේ ඔක්තෝබරයකදීය. ඒ රුසියාකු සමාජවාදී විප්ලවයේ ජයග්‍රහණය විසිනි. ඔක්තෝබරය ශේෂ්ඨ වන්නේ ඒ නිසාය.

1917 වසර වන විට රුසියානු සමාජයේ අලුත් අරුණැල්ලක බලාපොරොත්තු දැල්වී තිබිණි. සාර් පාලනයෙන් හෙම්බත්ව සිටි රුසියානු පීඩිතයෝ විමුක්තිය පිණිස දිවි පරදුවට තබා සටන් වැදී සිටියහ. ලෙනින් ප්‍රමුඛ බොල්ෂෙවිකයන් අත නායකත්වයේ ධජ ලෙල දෙමින් තිබිණි. අවසන ඒ දීප්තිමත් ඔක්තෝබරය එළඹිනි. සමාජවාදයේ රක්තවර්ණ අරුණැල්ල පෙරදිග අහසේ දිලෙන්නට විණි. ගණදුර පළවා හැරුණි. ශීත මාළිගා බිඳ වැටුණි. සමාජවාදී සමාජයක් පිළිබඳ ලොව පළමු ආදර්ශය බිහි වුණේ එලෙසිනි. 

සෝවියට් සංගමය බිඳවැටුණි. එය සැබෑවකි. නමුත් එයින් සකල දේශවාසී නිර්ධනයන් තුළ ගොඩනැගූ නිර්ධන පංතියේ විමුක්තිය පිළිබඳ විශ්වාසය බිඳවැටුණේ නැත. සමාජවාදය පිළිබඳ  ලොවට ඉතුරු කළ අත්දැකීම් සමුදාය බිඳවැටුණේ නැත. ධනේෂ්වර බඩගෙ ා්ස්තරවාදීන්ගේ ඇස් කෙවෙණිවලට කටු අනිමින් තවමත් සමාජය සතුව ඉතුරුව ඇති නිදහස් අයිතීන් සියල්ලක්ම සමාජවාදයේ දායාදයන්ය. නිදහස් අධ්‍යාපනය, නිදහස් සෞඛ්‍ය, නිදහස් ප්‍රවාහනය, කම්කරු අයිතිවාසිකම්, වැඩිහිටි ආරක්ෂණයන් ආදී සියල්ලක් තුළම ඇත්තේ ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ සෙවණැල්ලයි. රාජ්‍ය සුබසාධනවාදී කේන්සියානු මොඩලයට ධනවාදය එළඹියේ සමාජවාදී විප්ලවය ඉදිරියේ පණ කෙන්ද බේරාගැනීමටය. දැන් නවලිබරල් කඳ පණුවන් ගසා ඇති මෙම සමාජ අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කරගැනීම උදෙසා පැනනගින ජනතා අරගල පසුපස ඇත්තේ සවිඤ්ඤාණිකව හෝ අවිඤ්ඤාණිකව පීඩිතයන් හට දැනෙන සමාජවාදයේ අවශ්‍යතාවයි. එහෙයින් ඔක්තෝබර් විප්ලවයට සියවසක් ඉක්මවා ඇති මේ මොහොත වන විටත් සමාජයට එය අදාළය. 

ඔක්තෝබර් විප්ලවයට සියවසක් සපිරුණේ පසුගිය වසරේදීය. ජනාධිපතිවරයා ඇතුළු නවලිබරල් කොල්ලකරුවන් නඩය එය සමරණ අයුරු අපි දුටුවෙමු. ඔක්තෝබර් විප්ලවය විසින් දිනාදුන් ජනතා අයිතීන් සියල්ල නැවත උදුරාගනිමින් නවලිබරල් ප්‍රතිපත්තිය ක්‍රියාත්මක කරවන ධනේෂ්වර බඩකඩිත්තුව මෙහෙයවන්නේ ඔවුන්ය. පරලොවක් පිළිබඳ විශ්වාසය දල්වාගත් වැඩිහිටියන් විසින් මරණයට පෙර ජීවදාන පිංකම් කරනු අප දැක තිබේ. නවලිබරල් ධනපතියන්ගේ ඔක්තෝබර් විප්ලව සැමරුමත් එවැන්නකි. ධනේෂ්වරය මරණාසන්නය. නවලිබරල් ප්‍රතිපත්තිය විසින් ධනවාදය දිනෙන් දින තල්ලු කෙරෙන්නේ වලපල්ලටය. ඒ හැර ඔවුන්ට වෙන විකල්පද නැත. එහෙයින් ඔක්තෝබර් විප්ලවයට සියවසකුත් තවත් වසරක් ඉක්ම යන මේ මොහොතේ නිර්ධන පංතිය ලෙස අප වඩ වඩාත් සංවිධානය විය යුතුය. එක්ව සටන් වැදිය යුතුය. ඔක්තෝබර් විප්ලවය විසින් දෙන ලද අත්දැකීම්, ආදර්ශයන් සියල්ල රැගෙන ධනේෂ්වරයේ අවසානයත් විමුක්තියේ අරුණැල්ලත් වෙනුවෙන් අරගල කළ යුතුය.

රාසම්මා ඩැනියෙල්


  තාම නාට්‍ය මැරිලා නෑ. මෙහෙම කිව්වෙ නාට්‍යක් බලපු සහෘදයෙක්. සෞන්දර්ය විශ්වවිද්‍යාලෙ      පණීභාරත එළිමහන් රංග පීඨයේ රඟ දැක්වුණු 2012/13 වසර සහෝදර සහෝදරියන්ගෙ අවසන් වසර නාට්‍ය නිර්මාණය වේදිකාගත කරපු දවසෙ තමයි ඔහු මෙහෙම කිව්වෙ. රාසම්මා ඩැනියෙල් නාට්‍ය බලපු කාටත් එහෙම හිතෙන්න ඇති.

වෙළඳපොළ ආර්ථිකය කියන්නෙ පිළිකාවක්. මේ පිළිකාව සමාජයේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර පැතිරිලා ගිහින් ඉවරයි. කලාවටත් ඒකෙන් ගැලවීමක් නෑ. ඒ නිසා තාම නාට්‍ය මැරිල නෑ කියලා සහෘදයෙක්ට හිතෙන කොට ඒකට ලොකු අර්ථයක් තියෙනවා.

රාසම්මා ඩැනියෙල් සාමූහික ප්‍රයත්නයක ප්‍රතිඵලයක්. ඒ විතරක් නෙමෙයි ඒක විශාල අධ්‍යයනයක ප්‍රතිඵලයක්. මේ නාට්‍යයේ කතා වින්‍යාසය පැහැදිලි කරන එක ටිකක් සංකීර්ණයි. පටන් ගන්නකොට ඉන්න චරිත අවසානයට යනකොට සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වෙනවා. නාට්‍ය විකාශය වෙන්නෙ ඒ චරිත අතර අන්තර් සම්බන්ධතාව තුළින්. ඒ වගේම ඒ ඒ චරිත මුහුණදෙන විවිධ සිදුවීම් තුළින්. සමස්තයක් විදිහට මුල ඉඳන් අගට යනකම් ප්‍රේක්ෂකයන්ට ඉතා අවධානයෙන් නාට්‍ය බලන්න සිදු වෙනවා. හැබැයි ඒක බෝරිං නෑ.

නාට්‍යයේ කියවෙන දේ කතාවක් විදිහට කරුණුවලින් කියන්න බෑ. විවිධ යුග, විවිධ සන්දර්භයන් නියෝජනය කරන දීර්ඝ ඉතිහාස කතාවක් යළි අර්ථකථනය කිරීමක් තමයි මේකෙදි වෙන්නෙ. දෙවන රාජසිංහ රජුගෙ ඉඳන් 1983 කළු ජූලිය වෙනකම් ඉතිහාසයේ සමාජ, දේශපාලන චලිතයන් නාට්‍යයේ විකාශය වෙනවා. යටත් විජිත යුගයෙන් පසු රංග කලාවේ විකාශය සිදුවූ ආකාරය නිරූපණය කරන නාට්‍ය 

පුහුණුවීම්, චිත්‍රපට රූගත කිරීම් දර්ශන සිදුවන සන්දර්භයක තමයි රාසම්මා ඩැනියෙල් වින්‍යාසගත වෙන්නෙ. මේක අංක 10කින් යුක්ත නාට්‍යයක්. එක් එක් අංකයෙන් නිශ්චිත කාල පරාසයක් නියෝජනය වෙනවා.

ධනවාදයේ පැමිණීම හා එය විසින් සමාජය වෙලාගත් ආකාරය, ජාතිකවාදයේ විකාශය හා එය විසින් සමාජයට මෙන්ම කලාවට කරන බලපෑම, කලාව වෙළඳ භාණ්ඩයක් වීම, සමාජ අසාධාරණයන් ඔඩුදුවන ආකාරය, ඒවට විරුද්ධව කෙරෙන කම්කරු අරගල, විකල්ප දේශපාලන භාවිතයක අවශ්‍යතාව, මේ හැම දෙයක්ම නාට්‍යයේ එකකට එකක් සම්බන්ධ කරල කදිමට නිරූපණය කරනවා. නාට්‍ය ගැන සම්පූර්ණ විචාරයක් කරන්න තරම් මේ ඉඩකඩ ප්‍රමාණවත් මදි. ඒ නිසා නාට්‍ය ඔබට බලන්නම වෙනවා.

තවත් දෙයක්. හැම අවුරුද්දකම සෞන්දර්යයෙන් ඉතා හොඳ නාට්‍ය නිර්මාණ මේ විදිහට එළිදක්වනවා. හැබැයි ඊට පස්සෙ ඒවට වෙන දෙයක් නෑ. ඒ නාට්‍ය ජනතාව අතරට ගෙන යන්න කිසිම අනුග්‍රහයක් ඔවුන්ට ලැබෙන්නෙ නෑ. කොයිතරම් හොඳ නාට්‍යයක් වුණත් ඒව නැවත නිශ්පාදනය වෙන්නෙ නෑ. රාසම්මා ඩැනියෙන් නාට්‍යයේ ඉරණමත් ඒක වෙන්න පුළුවන්. අඩුම තරමෙ සෞන්දර්යෙ නාට්‍ය හා රංග කලාව හදාරන සිසුන්ට අවශ්‍ය රංග භාණ්ඩවත් මේ වෙනකම් සම්පූර්ණ කරල නෑ. අධ්‍යයන සුභසාධන ගැටලු ගොඩයි. එහෙම තත්වයක් ඇතුළෙ තමයි මොවුන් මෙවන් නිර්මාණ කරන්නෙ. ඉතිං ඒ නිසා කලාව වෙනුවෙන් අපිට කරන්න ලොකු අරගලයක් තියෙනවා. කලා නිර්මාණ වගේම කලාකරුවන් ආරක්ෂා විය යුතුයි. ඒකත් මේ වෙලාවෙ මතක් කරගෙනම යන එක වටිනවා.

                                                                               2018 ගිනිසිළුව ඔක්තොම්බර් කලාපය.. කලා පිටුව...

Tuesday, October 9, 2018

රජරට වෛද්‍ය පීඨ ආචාර්යවරැ ඉල්ලා අස්වෙි.


රජරට විශ්වවිද්‍යාලයීය වෛද්‍ය පීඨ ආචාර්යවරැන්ට හා අංශ ප්‍රධානීන්ට ලබාදුන් රදවා ගැනීමෙි දීමනාව ඉවත් කිරීමට එරෙහිව එහි වෛද්‍ය පීඨයේ පීඨාධිපති තනතුර ඇතුළු අනෙකුත් තනතුරැවලින් එහි ආචාර්යවරැ ඉල්ලා අස්වී ඇත.

මෙම දීමනාව උපකුලපතිවරයාගේ මැදිහත් වීමෙන් ඉවත්කර තිබෙි. මෙම ගැටලුව විසදා ගැනීමට උපකුලපතිවරයා සමග සති තුනක පමණ කාලයක සිට සාකච්ඡා කළද, එම සාකච්ඡාවන් අසාර්ථක වී ඇත. එම හේතුව නිසා  වෛද්‍ය පීඨයේ පීඨාධිපති තනතුර ඇතුළු අනෙකුත් තනතුරැවලින් එහි ආචාර්යවරැ ඉල්ලා අස්වී ඇති අතර ගැටලු විසදනතෙක් ඉගැන්වීම් කටයුතු අකුරට සිදුකිරීමට තීරණය කොට ඇත.

රජරට විශ්වවිද්‍යාලයීය උපකුලපතිවරයා දිගින් දිගටම අත්තනෝමතික ලෙස කටයුතු කරමින් සිටින්නේ  ආණ්ඩුවෙි උවමනාවන් සපුරාලීමටය. අධ්‍යාපනය විකිණීමෙි රජයේ ප්‍රතිපත්තිය සාර්ථක කිරීමට නම් රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතිය අකර්මණ්‍යය කළ යුතුය. මෙකී  උපකුලපතිවරයා විසින්ම, රජරට විශ්වවිද්‍යලයීය මහා ශිෂ්‍ය සංගමයේ වත්මන් සභාපති සහ හිටපු සභාපති ඇතුළු සිසුන් 16 දෙනෙකුට මෙි මොහොත වනවිටත් පන්ති තහනම් ලබාදී ඇත්තේද  එම සිසුන්අධ්‍යාපනය විකිණීමට එරෙහිවීම නිසාවෙනි.

Monday, October 8, 2018

විප්ලවයේ නොමියෙන සංකේතය che guevara....


che guevara පරාර්ථකාමීය. අනක‍ාට සැබවින්ම ආදරය  කළේය. මිනිසුන්ගේ දුකහදුනා ගත්තේය. මිනිසුන්ගේ අසර ණකම ෙවෙනුවෙන්  කැපකරන්නට හැකි සියලුදේ කැකළේය . අවසානයේදී තම ජීවිතයද කැපකළ‍ෙ  උතුම් මානව ලබදියාව චෙිගුවාරා ළගතිබ ූ නිසාය. ක්ෂේත්‍ර ගණනාවකින් ඔහු දස්කම් පෑහ. විටෙක,ඔහු වෛද්‍යවරයකි.  විටෙක දේශගවෙිශකයකකි  තවත් විටෙක  රාජ්‍ය තාන්ත්‍රකයකි. තව විටෙක ලේඛකයකි. තවත් විටෙක ගරිල්ලාසටන්ශිල්පියෙකි. තවත් විටෙක මානව ගුණධර්ම රැදී විමුක්තිකාමී සට න් සගයෙකි.

ආර්ජන්ටිනාවේ බොහෝ දෙනෙක් ජිවත් වුණේ අන්ත දුප්පතුන් ලෙසටයි. පාලකයින් හා ඉඩම් හිමියන් විසින් ජනතාව සුරා කෑමට ලක්ව තිබුන යුගයක අසාධාරණයන්ට එරෙහිව නැගී සිටීමට පවා අසීරු විය. එවන් කාලෙක 1928 ජූනි 14 දින අර්නස්ටෝ ගෙවාරා ලින්ච් හා සිලියා ඩි ලා සර්නා යුවලේ පළමු දරුවා උපත ලබන්නේය. ඒ අර්නොස්ටෝ ගුවේරා නමිනි. නමුත් ඔහු ලෝකයාගේ අප්‍රමාණ ආදරයට ලක්වන්නේ චේ යන නාමයෙනි. මෙම චේ යන අපර නාමය ඔහුගේ සටන්කාමිත්වය නිසා ආදේශ කරන ලද්දකි. සමහර උගතුන් තර්ක කරන්නේ   මෙම චේ යන ව්‍යවහාරය ගුවාරනි නම් වූ රතු ඉන්දියානුවන් ගෙන් ගන්නා ලද පදයක් බවයි. එය මගේෙසට ඔවුන් අරුත් දක්වයි.  චේයන පදය එම ජාතීන් අතර පුදුමය, ප්‍රීති ප්‍රමෝදය, කණගාටුව, මොලොක් බව යන අරුත් ද ලබාදෙන බවට සමහර වාග් විද්‍යාඥයින් පවසයි.

අර්නස්ටෝ චේ ගුවෙරා, ඔහු තරමටම ලෝකයාගේ අප්‍රමාණ ආදරයට ලක්වූත් එමෙන්ම අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ වෛරයට ලක්වූත් තවත් පුද්ගලයකු පිළිබඳ සිහිපත් කිරීමට නොහැකි තරම්ය. හුදු වීරයකු ලෙස කිසිදා තමා හුවා නොදැක්වූ මේ මානව හිතවාදී මිනිසා පීඩිත ජනතාවගේ හදගැස්ම මනාව හඳුනාගත්තේය. ඔවුන් වෙනුවෙන් සාධාරණය ඉටුවන සමාජවාදී ලෝකයක් ගොඩනැඟීම වෙනුවෙන් සිය කෙටි ජීවිත කාලය පුරාම උත්සාහ දැරීය. ඒ වෙනුවෙන් කැප කළේය. කියුබානු සමාජවාදී විප්ලවයේදී තම කාර්යභාරය මනා ලෙස ඉටුකිරීම තුළින් ඒ සඳහා වන ඉදිරි පියවර තැබීය. ලොව සුවහසක් දෙනා එතරම්ම ඔහුට ආදරය කරන්නේත්, ගෞරව දක්වන්නේත් එහෙයිනි. මේ උදාර මිනිසා ස්වකීය ජීවිත කාලය තුළ ප්‍රකට කළ විප්ලවීය භාවිතය නිසාම අද වන විට ජීවත් වූ චේට වඩා ප්‍රබල තැනකට ළඟාවීමට මියගිය චේට හැකියාව ලැබී ඇත.

සිය කුඩා කාලයේදීම ඇදුම රෝගය වැළඳීම නිසා මහත් පීඩාවට පත් අර්නස්ටෝ තම ධෛර්යය මඟින් එම රෝගී තත්ත්වය පාලනය කිරීමට උත්සාහ කළද සිය ජීවිත කාලය පුරාම වරින්වර මතුවූ මෙම රෝගය සමඟ අනවරත අරගලයක යෙදිණි. 1947දී බුවර්නෝස් අයර්ස් වෛද්‍ය පීඨයේ ලියාපදිංචි වූ අර්නස්ටෝ වෛද්‍ය සිසුවකු ලෙස තම අධ්‍යාපන කටයුතුවල යෙදෙන අතර වරෙක ඒ සියල්ල පසෙකලා ඇල්බර්ටෝ ග්‍රනාඩො නම් වූ යහළුවකු සමග ලතින් ඇමෙරිකානු රටවල සංචාරය කළේ ලෝකය දැක ගැනීම සඳහා වූ ඔහුගේ අභිලාෂය පෙරදැරිවය. මෙම සංචාර තුළදී ඔහු සැන් පැබ්ලෝ වැනි ලාදුරු ජනපදවල ස්වේච්ඡාවෙන් සේවය කළේය. පිටකබා හෝ අත්වැසුම් පවා නොමැතිව ලාදුරු රෝගීන් වෙත සමීප වූ ඔහු ඔවුන් සමඟ ක්‍රීඩා කරමින් එම අසරණයන් හට විශාල මානසික සුවයක් ගෙන දුන්නේය. පසුව අර්නස්ටෝ විසින් 1953 ජූලි මාසයේදී වෛද්‍යවරයකු ලෙස සේවය කිරීමට සුදුසුකම් ලබන ලදී. නමුදු ඒ වන විට තම දකුණු ඇමෙරිකානු සංචාරයේදී එම කලාපය තුළ දුප්පත්කම හා පොහොසත්කම අතර පරතරයත් ආහාර, ඇඳුම් හා නිවාස හිඟයෙන් පෙළෙමින් සිටි ජනතාවගේ අසරණ  ජීවන තත්ත්වයත් අත්දැක තිබූ අර්නස්ටෝ එවැනි තත්ත්වයක් හමුවේ වෛද්‍ය විද්‍යාවට කළ හැකි කාර්යභාරයේ අල්පතර බව මැනැවින් වටහාගෙන තිබිණි. නැවැතත් සංචාරයේ යෙදෙන චේ තව තවත් සමාජ අසාධාරණය ලොව පුරා රජ කරන අයුරු අත්දුටුවේය. අවසානයේදී වෛද්‍යවරයා විප්ලවවාදියකු බවට පරිවර්තනය විය.

1955 දී ෆිදෙල් කස්ත්‍රෝ මුණගැසිමත් සමග වෛද්‍යවරයකු ලෙස කියුබානු විප්ලවයට සම්බන්ධවීමෙන් අනතුරුව අවසානයේදී ජයග්‍රාහී කියුබානු විප්ලවයේ දෙවැනි භට කණ්ඩායමට අණදෙන නිලධාරියා බවට චේ පත්විය. විප්ලවයෙන් අනතුරුව වරෙක කියුබාවේ කෘෂිකාර්මික ප්‍රතිසංස්කරණ පිළිබඳ ජාතික ආයතනයේ කර්මාන්ත අංශයේ ප්‍රධානියාද, තවත් වරෙක කියුබානු ජාතික බැංකුවේ අධ්‍යක්‍ෂවරයා හා අනතුරුව කර්මාන්ත අමාත්‍යවරයාද වශයෙන් කටයතු කළේය. කියුබාව තුළ පමණක් සමාජවාදී විප්ලවය සිදුකිරීමෙන් නොනැවතුණු චේගේ අවධානය විප්ලවවාදී ජන අරගල පැවැති වෙනත් රටවල් කෙරෙහිද යොමුවිය. පසුව ඔහු කියුබාවේ සියලු වරප්‍රසාද අතහැර දමා කොන්ගෝ වල හා බොලිවියානු සමාජවාදී විප්ලවයන්ටද තම නායකත්වය ලබා දුන්හ.

චේගේ අප්‍රතිහත ධෛර්යය ඔහු සතු ප්‍රධාන ගුණාංගයක් විය. තමන් හට නිරන්තරයෙන්ම පීඩා දුන් ඇදුම රෝගය සමග කල පොරබැදීම එයට කදිම උදාහරණයකි. චේ පෞද්ගලික අභිලාෂයෙන් රහිත මිනිසකු විය. ඔහු කීර්තිය උදෙසා සටන් නොකළේය. භෞතික සම්පත් උදෙසා හා අභිලාෂයන් උදෙසා ඔහු සටන් නොකළේය. තම ප්‍රසිද්ධිය පිණිස ඔහු කිසිදා සටන් නොකළේය. අධිරාජ්‍යවාදී ගැත්තන් විසින් 1967 ඔක්තෝබර් 09 ඝාතනයට ලක් වී අදට වසර 51 ක් ගතවුවද ලෝකයේ සිදුවන ඕනෑම විප්ලවවාදී අරගලයකදී ඔහු නැවැත නැවැතත් උපත ලබන්නේ එහෙයිනි.

විප්ලවයේ සංකේතය සේම චේ තාරුණ්‍යයේද  සදාකාලික සංකේතයකි. අකීකරු අවපැහැගත් කෙස් රොද වසා පැලඳි තරුවක් රැඳි සෙබළ තොප්පියත් අපිළිවෙළට වැඩුණු රැවුලත්, දිදුලන දෑසකුත් හිමි චේගේ රුව ලොව පුරා තරුණ තරුණියන්ගේ විලාසිතාවක් බවට අද වන විට පත්ව ඇත. ඔහුගේ රුව රැගත් ටී-ෂර්ට්, හිස් වැසුම්, අත් පලඳනා ආදිය රැඩිකල් විලාසිතාවන් ලෙස බොහෝ තරුණ තරුණියන් විසින් පලඳිනු ලැබුවද ඔවුන් බොහෝ දෙනා චේගේ දිදුලන දෙනෙතේ ලියැවී ඇති යහපත් අනාගතයක් පිළිබඳ පණිවුඩය නිවැරැදිව හඳුනාගෙන නොමැති බවත් පෙනේ. එබැවින් චේ විලාසිතාවක් ලෙස අනුකරණය කිරීමෙන් ඔබ්බට ගොස් ඔහු සිහින මැවූ සමාජවාදී ලෝකය බිහිකිරීමට වඩ වඩාත් කැපවී ක්‍රියා කළ යුතු කාලය එළැඹ ඇත. එමනිසා ක්‍රියාකාරිත්වයේදී අරමුණු ජය ගැනීමේදී අපි චේ වගේ වෙමු. අධිරාජ්‍යවාදයට හා ධනවාදයට එරෙහි සටනේදී අපි චේ වගේ වෙමු.
 ” යටත් විජිතවාදීන්ට  විරුද්ධව අපි තියනු ලබන සියලු අඩිතාලම් ඔවුන්ට විරුද්ධව මතුවන සටනේ රණ බෙර හඩ  වෙනවා . මේ සටන මුලු මහත් මිනිසා ගේ විශාලතම සතුරාට එරෙහිව හටගන්නා එකගතාවයට ගෞරව කිරීමට ගායනා කරන යුධ ගීතය. මෙයින් අපි මරණය නිසා පරාජය වුවහොත් අපෙන් ගිලිහෙන අවි නැවත අත්කර ගැනීමට තවත් පිරිසක් අනාගතයේ බිහි වේවි.”  (che guevara)




























































මේ ඔක්තෝම්බරයයි.


මේ ඔක්තෝම්බරයයි. ඔක්තෝම්බරය ශ්‍රේෂ්ඨය. ලෝක ළමා දිනය සමරන්නේ ඔක්තෝම්බර් පළමු වැනිදාය. හොඳම දේ දරුවන්ට කියමින් පිළුණු වූ ධනේෂ්වරය සතු හොඳම කුණු කන්දල්වලින් දරුවන්ගේ හිස්මොල පිරවීම සමරන්නේ එදාටය. ඔක්තෝම්බරය ශ්‍රේෂ්ඨ වන්නේ ඒ නිසා නොවේ. හොඳම දේ දරුවන්ට යන සංකල්පය ඉදිරිපත් කළේ මෙන්ම වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම එය යථාර්ථයක් කළේ සමාජවාදී විප්ලවය විසිනි. එය සිදුවූයේ ඔක්තෝම්බරයේය. ඔක්තෝම්බරය ශ්‍රේෂ්ඨ වන්නේ ඒ නිසාය. හොඳම දේ දරුවන්ට යනුවෙන් වේදිකාවල පට්ට ගහන ආදර්ශ පාඨය බඩගෙ ා්ස්තරවාදී ධනේෂ්වර දේශපාලුවන් විසින් සමාජවාදයෙන් කොල්ලකාගත් එකකි. 

ඒ 1917 වසරයි. රුසියානු සමාජයේ අලුත් අරුණැල්ලක 
බලාපොරොත්තුවක් දළු ලා වැඩෙමින් තිබිණි. අවසන රාත්‍රිය නිමා විය. ශීත මාළිඟා බිඳවැටිණි. අරුණ උදාවිය. ගණඳුර පලවාහැරිණි. සමාජවාදයේ රක්තවර්ණ අරුණාලෝකය ආලෝකමත් කළේ රුසියානු පීඩිත සමාජය පමණක් නොවේ. එය ධනේෂ්වර විය ගසෙන් පීඩාවට පත්ව සිටි සකල දේශවාසී නිර්ධනයන්ටම බලාපොරොත්තුවේ ආලෝකයක් බවට පත්විය. 1917 ඔක්තෝම්බරයේ පළමුවැනි වරට ලොව නිර්ධන පංති ආඥාදායකත්වය සහිත සමාජවාදී සමාජයක් බිහිවිය.